ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Thursday, 19 September 2013 03:00

Σε Ξερό Γήπεδο (5)|| 'Ηταν άξιος.... Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Ως γνωστόν η στήλη είναι βασικά ποδοσφαιρόφιλη. Λίγο το μπούχτισμα από την μπάλα, λίγο το πένθος για τον αποκλεισμό του ΠΑΟΚ από το Champions League, σήμερα πάντως έχει στίβο. Κι όχι Ισιμπάγιεβα και Μπολτ, αλλά τον πρώτο αγώνα δρόμου που έγινε παγκοσμίως, σε παγκόσμια πρώτη βέβαια.

Η ιστορία μας έγινε τον πολύ – πολύ παλιό καιρό τότε που ακόμη δεν είχε περπατήσει άνθρωπος την Κρήτη. Δεν είχαν λοιπόν ανακαλυφθεί ούτε οι οδοντόκρεμες, ούτε οι ηλεκτρικές σκούπες, ούτε καν το MEGA και ο ANTENA. Μιας και όπως είναι γνωστό στο νησί δεν υπάρχουν λιοντάρια, βασιλιάς των ζώων ήταν ο περήφανος γυπαετός. Όπως και τώρα όμως έτσι και τότε, η εξουσία έχει σκοτούρες, ευθύνες και βάσανα. Χρειάστηκε λοιπόν να βρει έναν αντιβασιλέα, έναν αντιπρόεδρο, έναν νούμερο 2 τέλος πάντων για να τον βοηθάει. Και για να μην κατεβαίνει κάθε τρεις και λίγο στα χαμηλά κοτζάμ γυπαετός, γύρεψε έναν βοηθό από τα καμπίσια ζώα. Δεν του άρεσαν όμως του βασιλέα μας τα ρουσφέτια και τα υπόλοιπα παλαιοκομματικά.

Ήθελε αξιοκρατία. Έτσι προκήρυξε έναν διαγωνισμό (όλοι ξέρουμε ότι τότε τα ζώα μιλούσαν, μετά ήρθε ο άνθρωπος και χάσαν τη λαλιά τους): Θα καθόταν στην ψηλότερη κορφή της Κρήτης και όποιο ζώο έφτανε πρώτο θα κέρδιζε τη θέση. Καθαρά πράγματα! Διαφανή! Τη ορισμένη μέρα και ώρα σφύριξε την έναρξη, κάθισε στην κορφή και περίμενε.  Επειδή καλό είναι να τα ξεκαθαρίζουμε όλα, μην αναρωτιέστε σε ποια κορφή. Την εποχή εκείνη όλα τα βουνά της Κρήτης ζούσαν αδελφωμένα και ενωμένα σε ένα τεράστιο βουνό. Μετά τσακώθηκαν για κάτι επιδοτήσεις και χώρισαν τα κοπάδια και τα βοσκοτόπια τους.

Στο μεταξύ στα χαμηλά άρχισε ένας ανελέητος αγώνας. Ζουρίδες, άρκαλοι, καλογιαννούσες, σκύλοι και κατσούλια, ζούμπερα και ζουλάπια ξεκίνησαν τον υπέρ πάντων αγώνα. Σπρωξίδια, νυχιές, αγκωνιές και μπινελίκια (είπαμε, μιλούσαν τα ζώα). Σιγά – σιγά, ένα - ένα  τα ζώα εγκατέλειπαν. Θες η κούραση, θες το κρύο, θες ο κακοτράχαλος o τόπος, πάντως τα παρατούσαν. Πέρασαν δυο ώρες, πέρασαν πέντε, πέρασε μια μέρα, πέρασε βδομάδα. Ο γυπαετός απελπίστηκε.

Ήταν έτοιμος να κηρύξει το διαγωνισμό άγονο που λέμε. Ξάφνου κάτι του γαργάλησε το πόδι. Γύρισε να ξυστεί και τι να δει: Το σαλιγκάρι! Συνήλθε κάπως από την έκπληξη και ρωτάει:

-    Χοχλιέ, εσύ;

-    Εγώ, πολυχρονεμένε μου.

-    Και πώς έφτασες, ρε αθεόφοβε, ως εδώ;

-    ΓΛΕΙΦΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΣΟΥΡΝΟΝΤΑΣ… του απαντάει ο χοχλιός.

Τι να κάνει κι ο γυπαετός, τον ανακηρύσσει αντιβασιλέα. Κι από τότε όλοι οι γυμνοσάλιαγκες βρίσκονται στα πόδια της εξουσίας. Και ορκίζονται στην αξιοκρατία. Και όποιος θέλει να πιάσει τις κορφές γλείφει και σούρνεται. Και τη συνήθεια αυτή παρέλαβαν και οι άνθρωποι, όταν πήραν να διαφεντεύουν τον τόπο. Κι άμα θέλουν χοχλιούς να τους υπηρετούν, κάνουν αξιολογήσεις και προκηρύσσουν διαγωνισμούς. Κι εγώ που σας μιλώ τη στήλη με διαγωνισμό την πήρα! Ο ξερόλας

Read 909 times Last modified on Sunday, 19 April 2015 22:17