ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Sunday, 14 December 2014 02:00

Η κινηματική παρακαταθήκη της απεργίας πείνας του Ν. Ρωμανού ||Para Todos Todo Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Καταρχάς μια βαθειά ανακούφιση…

Πολλά συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα με αφορμή την απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού. Εξελίξεις στο μπλοκ εξουσίας, στα κόμματα, αλλά και κινηματικές εξελίξεις.

Είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί, πως η «Para Todos Todo» πιστεύει πως ο αγώνας του Ν. Ρωμανού ήταν αγώνας ειλικρινής και δίκαιος, κυρίως στην κατεύθυνση της ανάδειξης της υποκρισίας και της σκληρότητας της κυβέρνησης. Αλλά όχι μόνο !

 

Τα γεγονότα εν τάχει και το μπλοκ εξουσίας

Με το ξεκίνημα της απεργίας πείνας του Ν. Ρωμανού, το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται το κράτος, δηλαδή η Νέα Δημοκρατία και το Πασοκ κράτησαν σιγή ιχθύος για το θέμα. Όπως σιγή ιχθύος κρατούν, ή καλύτερα επιχειρούν να κρατούν, το τι σημαίνει για τη «μικροκοινωνία» των φυλακών το νέο νομοσχέδιο-οχετός που προωθούν (φυλακές τύπου Γ, κόψιμο αδειών, πειθαρχικά, κτλ).

Όσο οι μέρες περνούσαν οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης αυξάνονταν (απεργίες πείνας αλληλεγγύης, καταλήψεις, πορείες), χωρίς όμως να αποτελούν ισχυρό πόλο πίεσης. Παρόλα αυτά τα αστικά ΜΜΕ, από τη μια επιχειρούσαν να στρέψουν το βλέμμα της κοινωνίας, κυρίως στην εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας και από την άλλη να ρίχνουν όση λάσπη γινόταν στο Ρωμανό και στον Κωστάρη (ο οποίος σταμάτησε πριν το τέλος την απεργία πείνας), προετοιμάζοντας ένα κλίμα, το οποίο χρειάζονταν στην περίπτωση που κάποιος απεργός πείνας πέθαινε. Δηλαδή, ένας ή δύο τρομοκράτες λιγότεροι. Και ;

Την τελευταία εβδομάδα πριν την 6η Δεκέμβρη, οι κινήσεις αλληλεγγύης πολλαπλασιάστηκαν. Κατειλημμένα κρατικά κτήρια σε όλη την ελλάδα, πορείες κτλ.

Η ηγεσία του Πασοκ «ακούγοντας» αυτή  τη φορά την όποια βάση της έχει απομείνει, επέλεξε να πάρει θέση ανοιχτά υπέρ του αιτήματος του Ρωμανού (και ενώ ο Κωστάρης ήδη είχε σταματήσει την απεργία πείνας) μπρος στον κίνδυνο εξαφάνισης του Πασοκ από τον πολιτικό χάρτη, καθώς και οι τελευταίοι ψηφοφόροι που του απέμειναν δεν θα μπορούσαν μελλοντικά να στηρίζουν ένα σοσιαλιστικό κόμμα (έστω κατ ’επίφαση) που σήκωσε στις πλάτες του τον πρώτο νεκρό έλληνα απεργό πείνας.

Ξαφνικά και δεδομένου των ως τότε διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης για την εξεύρεση των 180 βουλευτών που θα την στήριζαν στην εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας, η Ν.Δ συνέχισε να «γαβγίζει» πως δεν κάνει πίσω, προτείνοντας τηλεδιάσκεψη και όχι εκπαιδευτικές άδειες στο Ν. Ρωμανό, «κλείνοντας το μάτι» στα βοθρολύματα της Χρυσής Αυγής. Επιχείρησε δηλαδή η Ν.Δ να πει… Και το είπε : « Αγαπητή ουρά της ακροδεξιάς, όλοι εσείς οι μαφιόζοι, όσοι έχετε ονειρώξεις να ξαναπάρουμε την Πόλη και όλοι οι ξενοφοβικοί, στηρίξτε μας, παρόλο που πέρυσι σας κλείσαμε στη φυλακή, καθώς είχατε κάνει μεγάλη μαλακεία. Περασμένα-ξεχασμένα. Έτσι είναι η πολιτική σπέκουλα, θέλει θυσίες. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να τα ξαναβρούμε, αν και εφόσον μας στηρίξετε για την εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας. Κι εμείς θα καθαρίσουμε για χάρη σας τον αναρχικό Ν. Ρωμανό».

Οι πορείες-συγκρούσεις της 6ης Δεκέμβρη ανέδειξαν το ζήτημα της απεργίας πείνας σε πρώτο θέμα της επικαιρότητας και πλέον δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην ήξερε. Η Ν.Δ «άδεια» πλέον, όχι μονάχα από τη συγκυβέρνηση, αλλά και από τους υπόλοιπους βουλευτές που ευελπιστούσε να προσεταιριστεί για συμμάχους (από τους ΑΝ.ΕΛ και τους ανεξάρτητους), είχε στο πλάι της μονάχα τη Χ.Α, με την οποία βέβαια θα είχε να διαπραγματευτεί πολλά για να τα βρούνε. Αλλά και πάλι… Δεν υπήρχαν οι 180. Έτσι, συνειδητοποιώντας πως έκανε ότι μπορούσε (από τα δεξιά πάντα) στην αντιπαράθεση με τα κινήματα αλληλεγγύης, αποδέχτηκε την ήττα της σε αυτή τη μάχη και εν τέλει προσπάθησε να υποχωρήσει με όσο το δυνατό λιγότερες απώλειες, αλλά και με μια μικρή νίκη. Ικανοποίηση του αιτήματος του Ν. Ρωμανού, αλλά … με βραχιολάκι.

Οι λοιποί κομματικοί μηχανισμοί

Είναι ίσως περιττό να εκτεθούν αναλυτικά οι λόγοι, που έχει ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, πόσο μάλλον της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πόσο περισσότερο της αξιωματικής αντιπολίτευσης που από ώρα σε ώρα πάει σε εκλογές με σαφές προβάδισμα νίκης, να στηρίξει την απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού.

Η ηγεσία του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ εκτός των παραπάνω είχε ένα λόγο ακόμα να στηρίξει την απεργία πείνας. Ξέρει, πως μεγάλα (αν όχι η συντριπτική πλειοψηφία) κομμάτια της βάσης του που κατεβαίνουν στο δρόμο και εν δυνάμει θα αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της κυβέρνησής του στο μέλλον, ήδη «τσινάνε» με διάφορες επιλογές της ηγεσίας. Συναντήσεις με τον πρόεδρο του Σ.Ε.Β, με τον πάπα και πολλά ακόμα… Επίσης αυτά τα κομμάτια βρίσκονται σε κινηματικές διαδικασίες με αναρχικούς- αυτόνομους και άλλους αριστεριστές. Δεν θα ήθελε σε καμιά περίπτωση, πριν εγκατασταθεί για τα καλά στην εξουσία, να κάνει πέρα αυτό τον κόσμο. Έτσι αποδείχτηκε φαινομενικά ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του Ν.Ρωμανού σε επίπεδο εξουσίας.

Ενδεικτικά των παραπάνω είναι η δήλωση Τσίπρα με τη λήξη της απεργίας πείνας :

 « Η σημερινή νίκη, είναι νίκη του Ν. Ρωμανού, της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού».

Μάλιστα…  Αναρχικοί, δημοκράτες και αστοί, όλοι μαζί στηρίξτε με να γίνω πρωθυπουργός.

Θυμίζει εκείνη τη φοβερή ατάκα του Καρατζαφέρη, που καλούσε να συσπειρωθούν και να τον ψηφίσουν χουντικοί, χρυσαυγίτες, βασιλικοί και νεοδημοκράτες. «Τι;» έλεγε… «Αυτούς δεν τους θέλουμε;».

Συνεχίζουμε…

Η επίσημη ανακοίνωση της ηγεσίας του ΚΚΕ υπέρ του αιτήματος του Ν.Ρωμανού δείχνει ξεκάθαρα την αδυναμία τους να εξηγήσουν με λογικά επιχειρήματα στη βάση τους, το γιατί δεν θα έπρεπε να στηρίζουν τον Ν. Ρωμανό. Ούτε ξαφνικά αγάπησαν τους αναρχικούς απαλλοτριωτές, ούτε βέβαια χάλασε (η ηγεσία του ΚΚΕ) τις σχέσεις της με το μικρό και το μεγάλο κεφάλαιο της χώρας. Έτσι επέλεξε μια στάση που θα είχε μονάχα ένας ξεφτιλισμένος μηχανισμός που προφασίζεται πως δρα για λογαριασμό της εργατικής τάξης. Στα λόγια στήριξε το Ρωμανό, αλλά στην πράξη δεν κατέβασε κόσμο στο δρόμο, να υποστηρίξουν έμπρακτα αυτή τους τη θέση, πράγμα που θα μπορούσαν να το κάνουν.  

Με τα υπόλοιπα κόμματα (εκτός της Χ.Α) δεν θα ασχοληθούμε, καθώς δεν έχουν λαϊκή βάση , μονάχα ψηφοφόρους που ανεμίζουν πότε από δω και πότε από κει ανάλογα την κατεύθυνση που φυσάει το αεράκι του θεάματος.

 

Μια ουσιαστική παρένθεση για τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό

Είναι φοβερή ομολογουμένως η επιτυχία των τεχνικών (τεχνικών εξουσίας) που εφαρμόζουν τα αφεντικά στην ελλάδα (κι όχι μόνο) τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή το να επιβάλλεσαι - με στόχο φυσικά την αρπαγή του συλλογικά παραγόμενου πλούτου- δίχως να χρειαστεί να κάνεις ένα πραξικόπημα στρατιωτικού τύπου, αλλά ούτε και κοινοβουλευτικό πραξικόπημα (δημοκρατία της Βαϊμάρης).

Μπορείς να διατηρείς τη βουλή ως σύμβολο της δημοκρατίας στις συνειδήσεις των «από κάτω» και συγχρόνως  να επιτίθεσαι βάναυσα στις δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις, με στόχο να υφ’ αρπάξεις τον κόπο τους. 

Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός απαιτεί, αφ’ ενός να μην ξυπνούν μνήμες του παρελθόντος και αφ’ ετέρου εξελίσσει τις τεχνικές του σε βαθμό τέτοιο που θα αφομοιώνουν (μέσω του θεάματος) την όποια αντίδραση, φέρνοντάς την στο δικό του «γήπεδο», την αντιπαράθεση με όρους εξουσίας. Εκεί όπου όλοι και όλες εμείς οι «από κάτω» είμαστε χαμένοι/ες από χέρι.

Για τα παραπάνω, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως οι τεχνοκράτες δεν είναι δογματικοί! Επίσης οφείλουμε να σεβαστούμε τις ατέλειωτες εργατοώρες που αφιέρωσαν για την κατασκευή του πανούργου τους σχεδίου.

Τα παραπάνω όμως ίσχυαν πριν η κρίση γίνει αντιληπτή σε όλη την κοινωνία. Τώρα που τους πήραν χαμπάρι και οι πέτρες μονάχα με βία κρατούν τις καρέκλες τους και… όχι για πολύ ακόμα.

 

Το κίνημα, η αλληλεγγύη σε ανθρώπινη βάση και ο Ν.Ρωμανός.

Η πικρή αλήθεια είναι πως απ’ τη δολοφονία του Π. Φύσσα από τον Ρουπακιά και τις όποιες ανώριμες αντιδράσεις, το κίνημα βρίσκεται σε βαθειά ύφεση (και περισυλλογή), στα όρια της διάλυσης. Η καταστολή φαίνεται προς το παρόν να επιτυγχάνει τον κύριο και πιο βαθύ στόχο της. Να εμφανίζεται πως είναι άτρωτη, σε βαθμό τέτοιο που τείνει να γίνει αλήθεια. Το να πιστεύουμε δε, όλοι μας πως είναι αλήθεια, την καθιστά δόγμα! Αυτή είναι και η ουσία του φασισμού.

Αν μη τι άλλο στο κίνημα του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου , μπορούμε να διαπιστώσουμε πως δεν μας χωρίζουν και λίγα. Είναι αλήθεια! Επίσης μπορούμε να διαπιστώσουμε πως μας ενώνουν και ορισμένα πράγματα. Ένα από αυτά είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής (με την έννοια του ανθρωπισμού και όχι του πασιφισμού).

Αν ισχύει κιόλας πως η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών…

Τι θα γινόταν αν ο καθένας στο χώρο του και στο ξερό του το κεφάλι επιθυμούσε να δίνει περισσότερο χώρο σε ότι μας ενώνει στο παρόν, παρά το όσα μας χώριζαν στο παρελθόν ; Είναι απαραίτητο να φτάνει ο κόμπος στο χτένι κάθε φορά για να ξεπερνιούνται προβλήματα, τα οποία κατά γενική ομολογία όσο δεν αφιερώνουμε χρόνο να ασχοληθούμε, τα βρίσκουμε μπροστά μας στο μέλλον;

Χμμ…

Ο Ν. Ρωμανός δε…

…είχε τη διαύγεια να σκεφτεί πώς με αφορμή την απεργία πείνας θα βρεθούν στον ίδιο χώρο άτομα του ευρύτερου ανατρεπτικού χώρου να συζητήσουν, να διαφωνήσουν, να συμφωνήσουν, να τσακωθούν, αλλά και να θέσουν τα νέα ερωτήματα που αφορούν τα νέα δεδομένα των καιρών. Κι αν είναι δυνατό να μπορέσουν να τα απαντήσουν (είτε βραχυπρόθεσμα, είτε μακροπρόθεσμα).

…είχε τη διαύγεια να καταλάβει πως αν ξεκινούσε έναν αγώνα διεκδικώντας ένα δικαίωμα που βάσει νόμου δικαιούταν και η εξουσία του αρνούταν, θα «έβγαζε στη σέντρα» την υποκρισία των «από πάνω» που επικαλούνται συνεχώς τη νομιμότητα για να συνεχίζουν την αρπαγή του συλλογικά παραγόμενου πλούτου, οξύνοντας συνεχώς την καταστολή.

…είχε τη διαύγεια να καταλάβει πως ενσαρκώνει ένα σύμβολο της ανατρεπτικής νεολαίας που έχει το θάρρος και τα κίνητρα να επιτεθεί στις δυνάμεις καταστολής, καθώς κι ο ίδιος είχε το θάρρος και τα κίνητρα να απαλλοτριώσει την τράπεζα στο Βελβεντό πριν 2 χρόνια (ανεξαρτήτου αποτελέσματος).

…εiχε τη διαύγεια να καταλάβει πως αποτελεί και σύμβολο ανθρωπιάς, καθώς ο ίδιος επαναστάτησε μετά τη δολοφονία του φίλου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και είχε κάθε ηθικό και κοινωνικά αποδεκτό δικαίωμα να το κάνει. «Δείχνοντας» -συν τις άλλοις- και έναν από τους ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Αλέξη. Τις τράπεζες.

… τέλος είχε τη διαύγεια να ξεπεράσει τους κλισέ τρόπους δράσης, ορισμένων «κλισέ επαναστατών» που παραμένουν αγκυλωμένοι σε δίπολα. Αυτούς που θεωρούν ρεφορμιστικό το να παλεύεις για ένα δικαίωμα που δικαιούσαι βάση της αστικής νομιμότητα, αλλά και τους θιασώτες εκείνους που μας θέλουν να παλεύουμε για δικαιώματα μονάχα στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας. Ο Ρωμανός έχει επιχειρήσει και τα δύο.

Η βάση δόθηκε. Το μέσο που επέλεξε ήταν η απεργία πείνας (μιας και δεν υπάρχουν πολλά όπλα που διαλέγει ένας φυλακισμένος) με στόχο να «κρατήσει»

ως την 6η Δεκέμβρη η οποία αποτελούσε και μια συμβολική μέρα ως προς το πρόσωπό του.

Χωρίς να είναι αποκλειστικά λάτρης της ηθικής, αλλά ούτε και της πολιτικής, ζύγισε την κατάσταση και αποφάσισε. Το τέλος της απεργίας πείνας ήταν ένα πρώτο γερό πλήγμα από μεριάς όλων των φυλακισμένων (είτε γνωρίζοντάς το είτε όχι) ενάντια στο νέο νομοσχέδιο για τις φυλακές. Και οι διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν, μια γερή παρακαταθήκη για τη σύνδεση των αγώνων μέσα και έξω από τα κελιά.

Αν υπάρχει κάτι το οποίο αξίζει κλείνοντας, είναι η κατανόηση που οφείλουμε να έχουμε σαν εργάτες κι εργάτριες, άνεργοι/ες, έγκλειστοι και μη, πως η αλληλεγγύη μας αφορά κάθε φυλακισμένο/η, μετανάστη/τρια. Ούτε για το θάνατο του Ηλία Καρέλι πριν λίγους μήνες έγιναν διαδηλώσεις, ούτε για τους δυο νεκρούς Σύριους, οι οποίοι πέθαναν τις μέρες που ο αγώνας του Ρωμανού ήταν σε εξέλιξη.

Το ξεπέρασμα κάθε αγκύλωσης που επιβάλει να κινητοποιούμαστε με βάση την πολιτική ταύτιση ή συγγένεια, θα αποτελέσει και την προώθηση της αλληλεγγύης στους «από κάτω» και μόνο οφέλη μπορεί να έχει.

 

Και το κουίζ της μέρας….

Πόσο απέχουμε ας πούμε απ’ το…

μια εξέγερση στις φυλακές να προκαλέσει απεργίες αλληλεγγύης ή το αντίθετο;

 

Ο νικητής κερδίζει βραχιολάκι με GPS, κατάλληλο για γεροντάκια με αλσχάιμερ και σκυλάκια που δραπετεύουν απ’τον κήπο για να βολτάρουν.

 

Υ.Γ Είναι αλήθεια, η ασυνέπεια που έδειξε η στήλη ως προς τις αρχικές τις δεσμεύσεις που αφορούσαν την εβδομαδιαία συγγραφή ενός άρθρου· πράγμα που οδήγησε στο εξής δίλλημα : είτε να τηρηθεί η αρχική δέσμευση γράφοντας θέσεις για επίκαιρα θέματα, θέσεις οι οποίες δεν θα συνεισέφεραν κάτι χρήσιμο στον κοινωνικό ανταγωνισμό αλλά θα ήταν μέσα στο χρονικό πλαίσιο της αρχικής δέσμευσης, είτε να υπομείνει το επόμενο θέμα, το οποίο ακόμη και εκπρόθεσμο θα αποτελούσε έκθεση νέων ερωτημάτων τα οποία θα είχαν αξία για την ενίσχυση του αγώνα όλων των «από κάτω», απέναντι στον πολιτικό-ιδεολογικό πόλεμο μιας τρεμάμενης εξουσίας. Σε αυτό το δίλλημα η «Para Todos Todo» απάντησε το δεύτερο, μπούσουλας ο οποίος θα συνεχιστεί, καθώς απελευθερώνει και τον ίδιο το γράφοντα, από επίπλαστες δεσμεύσεις οι οποίες θέτουν χρονικά όρια στην σκέψη.

Read 988 times Last modified on Tuesday, 31 March 2015 14:14