ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Sunday, 19 October 2014 03:00

Para Todos Todo : Κρατικό Ι. Δασκαλογιάννης VS Ιδιωτικό Ι.Δασκαλογιάννης (Πράξη 2η) Featured

Written by 
Rate this item
(1 Vote)

Μπορεί το προηγούμενο άρθρο της στήλης να άφησε πολλά κενά σχετικά με το τι σημαίνει να ιδιωτικοποιηθεί το κρατικό-περιφερειακό αεροδρόμιο Χανίων μαζί με καμιά δεκαπενταριά ακόμα περιφερειακά αεροδρόμια. Κι αυτό γιατί δεν θεωρώ καθόλου γόνιμο να αναλωθούμε στο «μια από τα ίδια», σε μια γκρίνια, για την κακή κυβέρνηση που ιδιωτικοποιεί τα πάντα.

Δεν πιστεύω επίσης πως οποιοσδήποτε στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος πέφτει από τα σύννεφα με τις ιδιωτικοποιήσεις. Έτσι κι αλλιώς είμαστε δεν είμαστε στον ουρανό και αυτό είναι κοινό βίωμα της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας εν έτη 2014. Για άλλους χειρότερα, για άλλους πολύ χειρότερα κ.ο.κ.

Ο τίτλος υπήρξε επιτηδευμένα προβοκατόρικος (ΚΡΑΤΙΚΟ Ι.ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ VS ΙΔΙΩΤΙΚΟ Ι.ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, Ε ΚΑΙ ;) στην προσπάθεια να αναδειχτούν ορισμένα κομβικά σημεία του «story» που δεν λέγονται ούτε γράφονται σχεδόν πουθενά δημόσια. Tυχαία, αυτά που δεν λέγονται , ούτε γράφονται, είναι όσα αφορούν τα εργατικά συμφέροντα. Κι όχι μονάχα τα συμφέροντα των δημοσίων υπαλλήλων της Υ.Π.Α, αλλά όλων όσων δουλεύουν στο ρημάδι το αεροδρόμιο.

Ωστόσο οι άσχημες εξελίξεις ως τώρα ήταν προβλέψιμες κατά την ταπεινή (ή όχι ταπεινή) γνώμη της «Para Todos Todo». Η σχετική ευκολία της πρόβλεψης δεν απαιτεί μαντικές ικανότητες, ούτε έχει να κάνει με την αναπόφευκτη ήττα (μοιρολατρία), η οποία σαφώς έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας στους κόλπους της εργατικής τάξης. Και για να είμαστε πιο ακριβείς, στους κόλπους της σύγχρονης πρωτοκοσμικής εργατικής τάξης.

Η ευκολία της πρόβλεψης οφείλεται στην παρατήρηση του κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο συμβαίνον οι όποιες αλλαγές, οι πολιτικοί θεσμοί οι οποίοι παίρνουν της αποφάσεις, η δυναμική πολιτικών αντιπάλων ως προς τους άρχοντες θεσμούς, τα όποια συμφέροντα της εκάστοτε κοινωνικής ομάδας-κάστας. Ορισμένες ιστορικές γνώσεις είναι πάντοτε χρήσιμες. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο καθένας και η καθεμιά οφείλει να πάρει θέση. Οφείλει να θυμάται, οφείλει να έχει συνείδηση. Μα πρώτα απ’ όλα ταξική συνείδηση. Να ξέρει με ποιον εν δυνάμει μπορεί ή όχι να συμπορευτεί.

Δυστυχώς για ακόμα μία φορά, (με την περίπτωση του αεροδρομίου) αποδεικνύεται πως η μοναδική κοινωνική τάξη η οποία ούτε θυμάται, ούτε έχει συνείδηση, είναι η εργατική. Θα προσέθετα πως δεν έχει καν συναίσθηση στην πλειοψηφία της, τι της επιφυλάσσει το μέλλον, ένα μέλλον ζοφερό, το οποίο όμως δεν είναι μοιραίο.

Οι επιλογές ή καλύτερη η μη-επιλογές (επιλογές είναι κι αυτές) που ακολούθησε η ντόπια εργατική τάξη στο πρόσφατο παρελθόν έρχονται σαν αντίλαλος στο σήμερα. Πράγμα που αν ισχύει, σημαίνει πως όποιες επιλογές κάνει σήμερα, θα είναι ο αντίλαλος του μέλλοντος. Το πόσο κοντινό ή μακρύ είναι αυτό το μέλλον… Δεν μπορεί με σιγουριά να το πει κανείς. Παρά μονάχα ένας ψευταράς-κομπογιαννίτης.

Το ότι ο κάθε εργατικός κλάδος την τελευταία 20-30ετία κατά κανόνα «αγωνιζόταν», μονάχα για δικά του συντεχνιακά συμφέροντα, αποτελούσε μια πρώτη νίκη των μικρών ή μεγάλων αφεντικών. Η ανάθεση των συμφερόντων του κάθε κλάδου σε επαγγελματίες συνδικαλιστές και η μη συμμετοχή όλων στις συνελεύσεις των συνδικάτων, δεύτερη νίκη.

Ίσως είναι αμέτρητες αυτές οι νίκες των ταξικών μας εχθρών στα πλαίσια του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνισμού. Η μεγαλύτερη όμως νίκη των ντόπιων αφεντικών είναι η ιδεολογική!

Η συστηματική καλλιέργεια ενός αισθήματος πως όλα πήγαιναν καλά σε αυτή τη χώρα και δεν χρειαζόταν να ιδρώσουμε και πολύ για τη ζωή μας. Τις κουραστικές δουλειές τις κάνουν οι ξένοι…

Πως δεν συνέτρεχε κανένας ιδιαίτερος λόγος να ασχοληθεί κάποιος με τα κοινά, αφού είχαμε σοσιαλισμό και επαγγελματίες πολιτικούς για να το κάνουν αυτό.

…Όπως και επαγγελματίες συνδικαλιστές να ασχοληθούν με τα εργασιακά μας ζητήματα.

Η ντόπια εργατική τάξη πίστεψε πως οι ελευθερίες και τα δικαιώματα, σχεδόν χαρίζονται. Μονάχα μια μικρή υποχρέωση. Δυο κυριακές κάθε τέσσερα χρόνια ρίχνεις το μαγικό χαρτάκι στην κάλπη, του κοντινότερου σχολικού συγκροτήματος!

Η μαζική αποπολιτικοποίηση και η «ανυπαρξία» ανάγκης για εργατικές διεκδικήσεις, δημιούργησαν γόνιμο έδαφος για ταξική ειρήνη, αλλά και μπόλικο εθνικισμό. Η ψυχοσυναισθηματική μπόχα, αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στην ελληνική μικροαστική πιάτσα… «Αλβανός τουρίστας, αλβανός πεινάει κατσαρίδα φάει κτλ.».

Από τη στιγμή που τα ντόπια αφεντικά κατάφεραν με πολύ κόπο και δουλειά (είναι αλήθεια) να σπείρουν τη διχόνοια μεταξύ των ντόπιων και των μεταναστών εργατών, και να μπολιάσουν στα μυαλά της ντόπιας εργατικής τάξης την περίφημη εθνική ενότητα, ξεκίνησε η κατρακύλα.Το ότι δηλαδή εγώ που είμαι ελληνικής καταγωγής και δουλεύω οδηγός φορτηγού ή σερβιτόρος ή υπάλληλος γραφείου, έχω κοινά συμφέροντα με τον ελληνικής καταγωγής επιχειρηματία ή βιομήχανο και με τίποτα δεν συμπίπτουν τα συμφέροντά μου με τον αλλοδαπό εργάτη γης ή οικοδόμο.

Αυτός ο βασικός διαχωρισμός που κυριάρχησε στα μυαλά των ντόπιων εργατών κι εργατριών, οι οποίοι πίστεψαν πως θα κάνουν μεγάλη ζωή και πως η τύχη τους θα είναι διαφορετική, από όσους και όσες ανέλαβαν τις χαμαλοδουλειές κατέστη ο ακρογωνιαίος λίθος για τους περαιτέρω διαχωρισμούς, οι οποίοι εξαφάνισαν και τα τελευταία ψήγματα αλληλεγγύης μεταξύ των εργατών. Ιδιωτικοί-δημόσιοι, συμβασιούχοι-μόνιμοι, παλιοί-νέοι κ.ο.κ.

Αχ … Στο δια ταύτα.

Η πλήρως παραπλανητική ανακοίνωση μιας «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ», η οποία στρατεύτηκε πλήρως με τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων αφεντικών που κάνουν αυτή τη χρονική στιγμή κουμάντο στο αεροδρόμιο, φοβούμενα μην χάσουν την ηγεμονία από κάποια δυνατότερα αφεντικά που έρχονται με τις ευλογίες της κυβέρνησης να αναλάβουν, επιχείρησαν να αναγάγουν τον δικό τους καημό, σε καημό ολόκληρης της χανιώτικης κοινωνίας. Και τα κατάφεραν!

Όποια ανακοίνωση και αν διαβάσεις, όλοι σχεδόν μιλάνε για τις επιπτώσεις που θα έχει η ιδιωτικοποίηση στον τουρισμό. Και… Γκαγκάν ! Γκαγκάν ! Έγινε το απίστευτο! Και έγινε με πανηγυρικό τρόπο, όπως έγραψαν στο πρωτοσέλιδο 16/10 τα «χανιώτικα νέα» … «Ξεσηκωμός για το αεροδρόμιο».

Τοπικοί φορείς και συνδικαλιστές συνελευσιάστηκαν ύστερα στο εργατικό κέντρο και αποφάσισαν πως από κοινού θα υπερασπιστούν έστω και την ύστατη ώρα τον κρατικό χαρακτήρα του αεροδρόμιο. Βέβαια δεν συμφώνησαν από κοινού και στο πολιτικό πλαίσιο, αλίμονο! Αλλά υποσχέθηκαν πως με κάθε τρόπο, ο καθείς θα δώσει αγώνα να αποτρέψει την ιδιωτικοποίηση.

Αυτός ο τρόπος λέγεται κυρίως προσφυγή στο Σ.Τ.Ε ώστε να μπλοκάρει τις διαδικασίες της ιδιωτικοποίησης. Καλά αυτό δεν είναι ξεσηκωμός, πρόκειται για εξέγερση (αστειάκιsmiley )!

Αλλά έτσι είναι τα πράγματα! Αφού οι ίδιοι οι εργάτες κι οι εργάτριες της Υ.Π.Α που έχουν τουλάχιστο και ένα συνδικάτο δεν προχώρησαν ούτε σε μια απεργία, βγάζοντας δημόσιο λόγο και ταυτιζόμενοι με τους συναδέλφους τους στον ιδιωτικό βούρκο, δεν βλέπω να τη βγάζουν καθαρή, ακόμα κι αν μείνει κρατικό το Ι.Δασκαλογιάννης.

Αλλά τι λέω…Ποια απεργία!

Μια απεργία στο αεροδρόμιο ταυτόχρονα θα έπληττε  και τους συνοδοιπόρους που επέλεξαν στον αγώνα τους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, isn’t it ?

Καλά κρασιά, χωρίς κουίζ αυτή την εβδομάδα !

Read 977 times Last modified on Tuesday, 31 March 2015 14:15