ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Friday, 22 March 2013 02:00

"Μέσος Αναγνώστης" : Η τριλογία της Μασσαλίας || DoG Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Η τριλογία της Μασσαλίας

Jean-Claude Izzo

Ο Ζαν Κλωντ Ιζζό γεννήθηκε το 1945 από Ιταλό πατέρα και Ισπανίδα μητέρα, υπήρξε μέλος του ΚΚΓ και εργάστηκε ως στρατευμένος δημοσιογράφος στην Λα Μαρσεγιέζ.

Τα τρία νουάρ μυθιστορήματα, “Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας”, “Το τσούρμο” και το “Soléa”, σε μεταφέρουν στον κόσμο και τον υπόκοσμο του λιμανιού, της Μασσαλίας του χθες, που θα μπορούσε να είναι η Αθήνα ή καλύτερα ο Πειραιάς του σήμερα. Ένα έντονα πολιτικό κείμενο, που ασκεί κριτική στο διεφθαρμένο σύστημα αντιμετωπίζοντας με ευαισθησία και τρυφερότητα τον άνθρωπο, τη φιλία και τον έρωτα. Τον Ιζζό τον απασχολεί η πολιτική διαφθορά, το οργανωμένο έγκλημα, που κερδίζει έδαφος εξαιτίας μιας παγκοσμιοποιημένης αγοράς σε συνεργασία με την πολιτική και οικονομική «νομιμότητα», και ο ρατσισμός. Στέλνει το μήνυμα ‘χάνομαι και φοβάμαι’.

Κεντρικός ήρωας της τριλογίας ο Φαμπιό Μοντάλ ή ίσως ο ίδιος ο Ιζζό. Απόγονος Ιταλών μεταναστών, ο ήρωας περνά ολόκληρη τη νύχτα στα μπαρ του λιμανιού, πίνοντας και καπνίζοντας. Και μετά την ολονυχτία διστάζει: καφές ή ντουζ; Πάντως οπωσδήποτε τσιγάρο. Σε μια άλλη εποχή θα μπορούσε να είχε μπαρκάρει σ’ ένα υπερωκεάνιο όμως, χωρίς να το καταλάβει, έγινε μπάτσος.

Άνθρωπος οικείος, κοντινός, φιλικός, συναισθηματικός, τρυφερός, ευαίσθητος, ευάλωτος. Λατρεύει τη τζαζ και το καλό φαγητό. Είναι εχθρός της βίας, νοσταλγός της χαμένης αθωότητας, πάντα έτοιμος να θυσιαστεί για τον έρωτα και τη φιλία. Απολαμβάνει το διάβασμα. Αγαπά τη μοναξιά, το ψάρεμα και το κολύμπι. Μ’ άρεσε το ψάρεμα και η σιγή. Να περπατάω στους γύρω λόφους. Να πίνω δροσερό παστίςi … Μιλούσα λίγο. Αγαπά τη μυρωδιά της θάλασσας, της ψαρίλας και του λιμανιού. Λατρεύει να αγναντεύει το πήγαινε – έλα των καραβιών. Γι αυτόν ανοιχτό πέλαγος σημαίνει περιπέτεια, πάθος, έγκλημα μερικές φορές, κρατικό και ατομικό.

Επιζητεί την κατανόηση και απελπίζεται. Προσπαθεί να ασκήσει έλεγχο στο χάος και απογοητεύεται. Έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Πιστεύει στον πρώτο έρωτα, στο πρώτο κορίτσι που αγκαλιάζουμε. Ο έρωτας έχει άλλοτε τη μυρωδιά του βασιλικού και της μέντας και άλλοτε των μπαχαρικών και του μελιού. Η ζωή του είναι βαθιά σημαδεμένη από γυναίκες δυναμικές, έξυπνες, αισθησιακές, που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους και αγωνίζονται για την ανεξαρτησία και την ελευθερία τους.

Πιστεύω ότι «Το τσούρμο» είναι το καλύτερο βιβλίο της τριλογίας. Τι είναι όμως το τσούρμο; Το εξηγεί ο ίδιος ο Μοντάλ λέγοντας ότι το τσούρμο είναι το πλήρωμα, οι κωπηλάτες της γαλέρας. […] Δεν ήταν ανάγκη να ‘χεις σκοτώσει τη μάνα σου και τον πατέρα σου για να βρεθείς εκεί, όπως πριν δυο αιώνες. Σήμερα αρκούσε μονάχα να ‘σαι νέος, μετανάστης ή όχι […]. Από γεννησιμιού μου ανήκα στο τσούρμο, είχα διδαχθεί τη φιλία, την πίστη στους δρόμους του Πανιέ, στις αποβάθρες της Λα Ζολιέτ. Και την περηφάνια του λόγου, που ‘χουμε δώσει κοιτώντας ένα φορτηγό ν’ ανοίγεται στο πέλαγο. Πρωταρχικές αξίες … Άμα βρίσκεσαι μες στα σκατά, δεν μπορείς παρά να ανήκεις στην «ίδια οικογένεια», στο τσούρμο.

Ο Μοντάλ, δεν εγκρίνει τις μεθόδους της αστυνομίας (βουτάς έναν μπερii πότε-πότε και τον σπας στο ξύλο σ’ ένα λατομείο […] εσύ βαράς κι είσαι σίγουρος ότι αυτός ξέρει γιατί), ειδικά όταν πρόκειται για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας των νεαρών μεταναστών που ζουν ανάμεσα σε άλλους φτωχούς γηγενείς στα τεράστια πολεοδομικά τετράγωνα των γκέτο των βορείων προαστίων της πόλης. Γειτονιές όπου δεν υπάρχει τίποτα. Τίποτα να δεις. Τίποτα να κάνεις … Έπρεπε να κατοικείς εκεί ή να ‘σαι μπάτσος ή κοινωνικός λειτουργός, για να σύρεις τα βήματά σου μέχρι αυτές τις φτωχογειτονιές… Μέρη που υφίστανται, αλλά δεν τα γνωρίζεις, ούτε πρόκειται να τα γνωρίσεις.

Ο φαύλος κύκλος του περιθωρίου, του γενικευμένου φόβου, του ρατσισμού είναι αποτελέσματα της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας και της απόρριψης. Και την ίδια στιγμή που οι σχεδόν άποροι γηγενείς συμβιώνουν με τους πιο πρόσφατους μετανάστες, Άραβες και μαύροι οι περισσότεροι, και τα παιδιά τους, με γαλλική υπηκοότητα, αλλά χωρίς ουσιαστική ένταξη και με πολύ δύσκολο μέλλον, η φασιστική ακροδεξιά κερδίζει επικίνδυνα έδαφος και συνεργάζεται με το οργανωμένο έγκλημα.

Πώς μπορούμε να οργανωθούμε, ηθικά και πρακτικά, για να παραμείνουμε άνθρωποι, για να μην μας οδηγήσουν στο μίσος, στη βία, στο να χειροκροτούμε τα βάρβαρα ανθρωπομαζώματα μεταναστών και τους υποψήφιους (και όχι μόνο) δολοφόνους που «παίρνουν το νόμο στα χέρια τους»;iii

 

i Παστίς: Είδος ούζου
ii Μπερ: Αναγραμματισμός της λέξης «Αράμπ» - Άραβας. Έτσι ονομάζουν τη δεύτερη γενιά μεταναστών.
iii Από το επίμετρο (Ριχάρδος Σωμερίτης)
Read 1280 times Last modified on Thursday, 02 April 2015 13:19