ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Monday, 08 April 2013 03:00

"Μέσος Αναγνώστης": Τα παιδιά του Χίτλερ || DoG Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Η ιστορία…

Το 1935 η Ναζιστική Γερμανία δημιουργεί το πρόγραμμα Lebensborn (Πηγή Ζωής). Εμπνευστής του προγράμματος ήταν ο αρχηγός των SS Heinrich Himmler. Στόχος του η δημιουργία της «άριας φυλής», των γενετικά «καθαρών» γερμανών, που θα επικρατούσε στον κόσμο. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, χιλιάδες γερμανίδες, αλλά και άλλες γυναίκες από τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης (π.χ. Νορβηγία), που πληρούσαν τις αυστηρές προδιαγραφές του ναζιστικού καθεστώτος (υγιείς, ψηλές, ξανθές, γαλανομάτες και βεβαίως χωρίς εβραϊκό αίμα), ενθαρρύνονταν να συνευρεθούν με γερμανούς αξιωματικούς, προκειμένου να γεννήσουν παιδιά εκτός γάμου και πιθανώς εκτός περαιτέρω σχέσης με τον πατέρα.

Επιλεγμένη σεξουαλική αναπαραγωγή (sic!). Οι μητέρες και τα πολύτιμα άρια, υγιή παιδιά τους έχαιραν της φροντίδας και της στήριξης του ναζιστικού καθεστώτος. Την ανατροφή των βρεφών αναλάμβαναν είτε οι βιολογικές τους μητέρες, είτε θετές ναζί οικογένειες. Προκειμένου για τη στέγαση και την περίθαλψη γυναικών και παιδιών, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκαν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης (Γερμανία, Νορβηγία, Αυστρία, Πολωνία κλπ) εγκαταστάσεις με μαιευτήρια και βρεφοκομεία. Το πρώτο σπίτι του προγράμματος δημιουργήθηκε το 1936 κοντά στο Μόναχο, στο χωριό Steinhöring. Τα παιδιά που είχαν κάποιο πρόβλημα κατέληγαν στον … Καιάδα. Υπάρχουν επίσης σοβαρές υπόνοιες για αρπαγή παιδιών από την Πολωνία και άλλες υπό κατοχή χώρες και η βίαιη μετακίνησή τους στα κέντρα του προγράμματος Lebensborn, όπου «εκγερμανίστηκαν» και στη συνέχεια δόθηκαν σε άτεκνους ναζί προς υιοθεσία. Ωστόσο, κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης δεν βρέθηκαν στοιχεία για την άμεση ανάμειξη του προγράμματος στις απαγωγές. Στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι εγκαταστάσεις του προγράμματος ευγονικής του Himmler έκλεισαν στα γρήγορα και ο μεγαλύτερος όγκος των αρχείων γέννησης και υιοθεσίας καταστράφηκε. Από εκεί και πέρα τα «παιδιά του Χίτλερ» είχαν να αντιμετωπίσουν καθημερινές προσβολές, κακοποιήσεις και εξευτελισμούς.

… και το βιβλίο

Τα παραπάνω ιστορικά γεγονότα γίνονται γνωστά στο μέσο αναγνώστη μέσα από το βιβλίο «Τα παιδιά του Χίτλερ - Η ατέλειωτη χρονιά» της γερμανίδας ψυχολόγου Gisela Heidenreich, γεννημένης σε μια από τις κλινικές του προγράμματος Lebensborn στη Νορβηγία. Η συγγραφέας προσπαθεί σε όλη της τη ζωή να βρει την αλήθεια της καταγωγής της ανάμεσα στα μυστικά και τα ψέματα της μητέρας της. Η ίδια λέει: Ότι έγινε έγινε. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Πρέπει να μάθει κανείς να ζει με αυτό. Όμως όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να ψάξουν τις αιτίες και να προσπαθήσουν να καταλάβουν γιατί έγινε. Έτσι και ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει και να συμπεριφερθεί στο μέλλον διαφορετικά. Για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής της προσπαθεί να πείσει τη μητέρα της να κάνει μια προσπάθεια να ξεπεράσει το παρελθόν της, να ανακαλέσει στη μνήμη της την πραγματικότητα, να πετάξει από πάνω της τη «δική της αλήθεια», τις επινοημένες αναμνήσεις που  δεν συμφωνούν με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα γεγονότα που είχαν καταχωριστεί στα πρακτικά. Στην πορεία όμως αντιλαμβάνεται, και σε ένα βαθμό το αποδέχεται, ότι η μητέρα της πιστεύει στο ένδυμα ζωής που έχει φορέσει και δεν μπορεί να το ανταλλάξει με το παλιό γιατί είχε πετάξει την παλιά ζωή της σαν πολυφορεμένο ρούχο και τώρα δεν μπορεί να το βρει. Αν έπρεπε να το βγάλει […] θα έμενε γυμνή. 

Παρόλα αυτά η συγγραφέας δεν παύει να πιστεύει ότι όσα έζησε η μητέρα της είναι ένα κομμάτι της Ιστορίας, που ανήκει στα εγγόνια και τα δισέγγονά της και ότι όλα όσα θα μπορούσε εκείνη να πει μπορεί να κάνουν την επόμενη γενιά πιο προσεκτική […] και ίσως να τους βοηθήσουν να καταλάβουν γρηγορότερα τα νεοναζιστικά μηνύματα, πριν καταλήξουν να γίνουν επικίνδυνα για τη δημοκρατία. Από λογοτεχνικής άποψης πιστεύω ότι το βιβλίο είναι μέτριο. Ίσως κάτι να έχει χαθεί στη μετάφραση. Δεν είμαι σε θέση να το κρίνω. Όμως, από την άλλη, έχει κάποια πολύ δυνατά σημεία που κάνουν πολύ ενδιαφέρουσα την ανάγνωσή του. Αναδεικνύει ένα ιστορικό γεγονός πιθανώς άγνωστο σε πολλούς. Περιγράφει την προπολεμική και την μεταπολεμική καθημερινή πραγματικότητα της Γερμανίας, μέσα από τις μνήμες ενός παιδιού οι οποίες έχουν αποκτηθεί είτε από τα δικά του βιώματα είτε από τις διηγήσεις της οικογένειάς του. Προκαλεί τον αναγνώστη να ψάξει για περισσότερα στοιχεία σχετικά με το πρόγραμμα Lebensborn και να μελετήσει (ίσως ξανά) μια από τις σημαντικότερες περιόδους της νεότερης ιστορίας. Θέτει ρητά τα ερωτήματα που μπαίνουν από κάθε παιδί που έχει μεγαλώσει με μια σκληρή μάνα, χωρίς χάδι, χωρίς αγκαλιά, χωρίς καμιά σχεδόν εκδήλωση αγάπης και προσπαθεί να τοποθετηθεί απέναντι σε αυτά και να ισορροπήσει.    

Read 1026 times Last modified on Wednesday, 01 April 2015 13:47