ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Thursday, 24 December 2015 00:00

Ήμουνα λέει στο παλιό το Ποτοσί...|| του Κινηματό-γραφιστή Featured

Written by 

Ακούγοντας τον τελευταίο δίσκο των Social Waste ανακάλυψα μια ιστορία η οποία μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Έχουν τον τρόπο τους να κινητοποιούν τον ακροατή να ψάξει την ιστορία πίσω από τους στίχους των τραγουδιών τους.
Γενικά, οι Social Waste χρησιμοποιούν στα τραγούδια τους, πολλές αναφορές απο βιβλία, από καλλιτέχνες αλλά και από στιγμές που καταγράφηκαν στην ιστορία του ανθρώπου και μαζί με την μουσική τους, σου προσφέρουν ένα μίγμα ιστορίας, μουσικής και παραμυθιού.
Μία τέτοια ιστορία είναι και η παρακάτω, η οποία αναφέρεται στο Ποτοσί.

Το Ποτοσί, λέει ο Γκαλεάνο, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Είχε τον ίδιο πληθυσμό με το Λονδίνο, μεγαλύτερο από τη Μαδρίτη ή τη Σεβίλλη. “Vale un Potosi”, αξίζει ένα Ποτοσί, λένε οι Ισπανοί ακόμα και σήμερα για τα ακριβά αντικείμενα. Λένε ότι με το ασήμι που εξήχθη από το Cerro Rico και έφευγε για την Ευρώπη, θα μπορούσε να χτιστεί μια ασημένια γέφυρα από το Ποτοσί μέχρι τη Μαδρίτη. Οι εργάτες στα ορυχεία βέβαια πέθαιναν νωρίς. Σήμερα το Ποτοσί είναι μια πόλη-φάντασμα. Το ασήμι τελείωσε και τα παλιά μεγαλεία έσβησαν. Οι εργάτες τα ορυχεία ψάχνουν ακόμη για ψήγματα ασημιού. Πεθαίνουν πριν φτάσουν τα 45 τους.

Οι ίδιες εξορύξεις συνεχίζονται ως τις μέρες μας, με τη μόνη διαφορά ναι είναι ότι τη θέση των Ισπανών έχουν πάρει οι πολυεθνικές εταιρίες, οι οποίες λεηλατούν τον ορυκτό πλούτο της χώρας και διεκδικούν το δικαίωμα εκμετάλλευσης ακόμα και του νερού της βροχής. Σύμφωνα με τους μύθους των ιθαγενών που ακολούθησαν τις σφαγές του 16ου αιώνα, ο ιερός Κόνδορας μια μέρα θα πετάξει ξανά πάνω από τα εδάφη που κάποτε ανήκαν στους Ίνκας και θα τα απελευθερώσει από τους κατακτητές. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει την πρώτη νίκη ενός λαϊκού ξεσηκωμού ενάντια στους πολυεθνικούς γίγαντες, σε μια εποχή που η αγορά παγκοσμιοποιείται. Ανάμεσα στους συνεντευξιαζόμενους και ο πρόεδρος της χώρας, Έβο Μοράλες.

Περισσότερα μπορείτε να δείτε και στο υπέροχο ντοκυμαντέρ του Εξάντα για την Βολιβία και το Ποτοσί.

 

Την Κυριακή είδα ένα όνειρο παράξενο
Ήμουνα λέει στο παλιό το Ποτοσί
Κάπου στα 4000 μέτρα υψόμετρο

Τι άραγε να γύρευα πες μου κι εσύ
Μες το παλιό virreinato του Περού
Πριν γίνει η σημερινή η Βολιβία
Mamitas και papachos του παλιού καιρού
Σκυφτοί κι αμίλητοι δε σήκωναν αστεία
Και κάτω από του Cerro Rico τη σκιά
Παίζοντας κείνο το παιχνίδι με τις χάντρες
Σε δρόμους από ασήμι κι άφωτα κελιά
Λέγαν για το βουνό που έτρωγε τους άντρες
Κρύβει στα σπλάχνα του ψιθύριζαν το διάβολο

Που εμείς εδώ οι ιθαγενείς τον λέμε Τίο
Κι απ’ τον παράδεισο των ισπανών των άβολο
Καλύτερα στην κόλαση και στο ορυχείο
Κονκισταδόρες φεουδάρχες και αρτίστες

Στις εκκλησίες ιερείς πιστοί και ικέτες
Ασήμι, πόρνες, τυχοδιώκτες αριβίστες
Στις λέσχες παίζαν τη ζωή τους χαρτοπαίχτες

Κι ύστερα λέει σα να βρέθηκα στο σύγχρονο
Το Ποτοσί της φτώχειας μα και της δυσχέρειας
muchacho εδώ “ya, no hay plata” μου φωνάζανε
στου θανατά τα ορυχεία και της μιζέριας
Στην άλλοτε μεγάλη πόλη ξεθωριάσανε
οι δόξες και τα πλούτη που είχε ζήσει πριν
και μόνο κάτι gringos τώρα πια θαυμάζανε
τους πίνακες του Melchor Pérez Holguín

Οι τυχοδιώκτες τώρα πια την κοπανήσανε
Μα ακόμα στα ορυχεία πεθαίνουνε νωρίς
Οι πόρνες κι οι αρχιερείς αποδημήσανε
Και ούτε κόκκο ασήμι εκεί πια δε θα βρεις
Μα όλη αυτή η ιστορία σα να μου θύμισε
Κάτι απ’τη μοίρα του ασημιού και του χρυσού

Και του Καθεδρικού η καμπάνα όταν ήχησε
Έμοιαζε με της εκκλησίας της Ιερισσού
Παράξενο παιχνίδι μου ‘παιξε το όνειρο
Στο ορκίζομαι δεν ξαναπίνω Κυριακή
Με κάποιο κόλπο μαγικό μα και παμπόνηρο
Κοιμήθηκα στο Ποτοσί και ξύπνησα Χαλκιδική

Read 508 times