ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Thursday, 19 February 2015 02:00

Περί κολοτούμπας ο λόγος & άλλων θεμάτων || του Δημήτρη Ντούζγου- Μούρτζου Featured

Written by 

Κλείνουμε σχεδόν ένα μήνα μετά από τις τελευταίες εκλογές των οποίων το αποτέλεσμα έδειξε ότι στην Ελλάδα κάτι αλλάζει, η άλλαξε. Πολλά πέρασαν από εκείνη την ημέρα, μπροστά από τις οθόνες μας, υπολογιστών και μη, για όλα τα φλέγοντα ζητήματα και το απαραίτητο «κουτσομπολιό». Άδειασαν τα κάγκελα από το Σύνταγμα, έγιναν πορείες χωρίς να κλείσουν οι σταθμοί του ΜΕΤΡΟ και τα ΜΑΤ να έχουν διακριτική παρουσία, έφυγαν οι κλούβες από το κέντρο της Αθήνας, χωρίς γραβάτες οι υπουργοί, με μηχανές πάνε στο Μαξίμου, και πολλά άλλα.

Περά λοιπόν από το σχολιασμό αυτού του είδους, το πιο σημαντικό είναι η ελπίδα και το χαμόγελο που επανήλθε στην κοινωνία τόσο με την αλλαγή της κυβέρνησης όσο και με την αλλαγή σύνθεσης του κοινοβουλίου. Η χαρά αυτή επίσης, πηγάζει από την συντριβή του ακροδεξιού Σαμαρά και της συμμορίας του, αλλά και από μια σειρά συμβολισμών που επέλεξε να αναδείξει η νέα κυβέρνηση

α) την ορκωμοσία με πολίτικο όρκο- το οποίο δεν είναι τόσο ριζοσπαστικό όσο πρακτικό, αλλά σε μια Ελλάδα του ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΙΑ φαντάζει ξένο- , β) την επίσκεψη στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, γ) και την διαφοροποίηση από την ΕΕ στο θέμα της Ουκρανίας και της Ρωσίας. 

Αυτό όμως το οποίο έδωσε την ώθηση στη νέα κυβέρνηση είναι η επιμονή της και η σκληρή διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους για τα ζητήματα του χρέους, και αυτό γιατί ανέδειξε ότι τα προηγούμενα χρόνια σαν χώρα δεχόμασταν απριόρι  τα πάντα. 

Τις τελευταίες δέκα ημέρες είδαμε τον κόσμο να κατεβαίνει στους δρόμους πράγμα που άρεσε γενικά μιας και η άποψη της Αριστεράς είναι, ότι η διακυβέρνηση μιας χώρας γίνεται με τον κόσμο στους δρόμους. Όμορφο επίσης ήταν ότι συμμετείχαν σε αυτές τις συγκεντρώσεις και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, με κείμενο το οποίο έθετε σαφείς διαχωρισμούς σε σχέση με την ΕΕ. Σίγουρα, η εποικοδομητική κριτική, και η συνδιαμόρφωση, είναι θεμιτή, και είναι κεκτημένο της Αριστεράς, αλλά, μια στείρα μηδενιστική κριτική, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Μια αριστερή κυβέρνηση οφείλει να αφουγκράζεται τα κινήματα, και τα κινήματα με τη σειρά τους να πιέζουν την κυβέρνηση να κάνει τομές στην πολιτική της. 

Οι πλατείες, λοιπόν, γέμισαν από κόσμο που αποφάσισε να συμπαρασταθεί στην κυβέρνηση δίχως άνωθεν εντολή. Κάποιοι μίλησαν για «πανηγύρια» αρνούμενοι να αντιληφθούν πως ο κόσμος που πλημμύρισε τις πλατείες  βγήκε στο δρόμο για να προστατεύσει τη δική του αξιοπρέπεια και όχι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ και των υπουργών του. Είναι ο ίδιος κόσμος που αύριο θα ξαναβρεθεί στον δρόμο και στις πλατείες να διεκδικήσει και πάλι ένα μερίδιο αξιοπρέπειας και από αυτή την ίδια κυβέρνηση την οποία σήμερα στηρίζει. Η σημερινή κυβέρνηση από τις 25 και μετά καταδικάστηκε να κυβερνήσει με τον κόσμο στους δρόμους και αυτό ακούγεται εφιαλτικό στα αυτιά ορισμένων οι οποίοι σπεύδουν να ταυτίσουν τις πρόσφατες συγκεντρώσεις συμπαράστασης, ως πανηγύρια που ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λάου. 

Διαβάζουμε λοιπόν ότι η κολοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να αχνοφαίνεται. Ξεκίνησε με την πρόταση Παυλόπουλου, πρόταση με την οποία διαφωνώ εξ ολοκλήρου, και θα συνεχιστεί με τη συμφωνία στο Eurogroup την Παρασκευή. Δεν μπορεί άλλο, ισχυρίζονται μεγαλοδημοσιογράφοι και κομματικά στελέχη να κρατήσει αυτή τη στάση ο ΣΥΡΙΖΑ και να βρίσκεται μέσα στο ευρώ, θα τον αναγκάσουν, και τότε θα την κάνει την κολοτούμπα. Δεν ξέρω αν θα γίνει εν τέλει αυτό, αλλά μέσα σε ένα μήνα διακυβέρνησης φαίνεται ότι η κυβέρνηση δείχνει σταθερή στην πραγματοποίηση και εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, ένα πρόγραμμα το οποίο τον γνώριζαν όλοι οι επικριτές του από πριν, και με αυτό πήγε στην εκλογική μάχη. Ωστόσο η ήττα, για πολλούς αναλυτές κυρίως της Αριστεράς είναι ολοφάνερη και πλησιάζει, και αυτό δείχνει την πρόθεση τους, ανεξάρτητα από την έκβαση των συνομιλιών στην Ευρώπη να βαφτίσουν κολοτούμπα οτιδήποτε αποφασιστεί.

Οι μέρες που ζούμε έχουν ιδιαίτερα και πρωτόγνωρα  χαρακτηριστικά. Μια κοινωνία τρομοκρατημένη και βάρβαρα φτωχοποιημένη απέκτησε ξαφνικά χαραμάδες ελπίδας. Οι συνθήκες το επιτρέπουν και επιβάλλουν να ξαναμιλήσουμε σε αξιακό επίπεδο.

Αν μείνουμε εγκλωβισμένοι στη μεμψιμοιρία, τότε η ίδια η ιστορία θα μας κλείσει στα χρονοντούλαπά της, και αυτή τη φορά θα είναι για πάντα. Αν στις διεθνείς και εγχώριες πολιτικές και ταξικές συγκρούσεις που έρχονται επιλέξουμε να είμαστε ουδέτεροι, τότε καλύτερα η ιστορία να μας ξεχάσει.

 

Read 1200 times Last modified on Wednesday, 29 April 2015 18:47