ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Saturday, 27 December 2014 02:00

Με το ΣΥΡΙΖΑ… αλλά και χείρα κίνει || του Δημήτρη Ντούζγου- Μούρτζου Featured

Written by 

Σαν εναλλακτικό τίτλο θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το μην κρίνετε άλλο τον ΣΥΡΙΖΑ, και βγείτε στους δρόμους!

Από ότι φαίνεται, μέχρι τον Φεβρουάριο θα οδηγηθούμε σε εκλογές. Μια εκλογική διαδικασία εντελώς διαφορετική από τις άλλες. Μια εκλογική διαδικασία η οποία πιθανά να αλλάξει του ρου της ελληνικής ιστορίας, και αυτό γιατί, η Αριστερά μετά από πολλά χρόνια καλείται, πιθανά, να κυβερνήσει. Και αυτό κυρίως είναι το θέμα του άρθρου αυτού.

Πρόσφατα, συνάντησα μια αντάρτισσα- εν ζωή, η οποία, έζησε όλο αυτό που λέμε, διωγμός. Ένιωσε και βίωσε την ήττα της Αριστεράς σε όλες τις εκδοχές. Τους διωγμούς πριν το ’40, την γερμανική κατοχή και τους δοσίλογους, τον εμφύλιο πόλεμο, την τρομοκρατία, την μετανάστευση, και την ήττα τους στις χώρες της Σοβιετικής Ένωσης. Τους διωγμούς πριν το ΄67, και μετά με τον Καραμανλή. Και βέβαια την ήττα των ιδανικών τους από τον «σοσιαλισμό» του Ανδρέα. Όλη αυτή η ιστορική διαδρομή, παράλληλα με την προσωπική διαδρομή του καθενός, αποτέλεσαν το πλαίσιο που διαμόρφωσε τη ζωή όλων, και  τη ζωή αυτής της γυναίκας. Πάνω στη συζήτηση, τη ρώτησα αν μετά από όλα αυτά που πέρασε, νιώθει τυχερή που ζει για να δει μια κυβέρνηση της Αριστεράς, και μου απάντησε με δάκρυα στα μάτια, ότι επιτέλους αξίζουμε μια νίκη, την πολεμήσαμε, δεν μας την χάρισε κανείς!

Παρόμοια ιστορία, μου διηγήθηκε φίλος, για το βράδυ των Ευρωεκλογών, όπου ένας ηλικιωμένος του έσφιξε το χέρι και με δάκρυα στα μάτια, του είπε ότι, αυτό το παλέψαμε, μας άνηκε!

Η νίκη της Αριστεράς, αν αυτή επιτευχτεί, θεωρώ ότι θα αποτελέσει ιστορική στιγμή. Το χρωστάει η ιστορία σε όλους αυτούς που βασανιστήκαν στα ξερονήσια και στις φυλακές, που εκτελέστηκαν από φασίστες και παρακρατικούς, που αγωνίστηκαν και δέχτηκαν όλη την βία του κράτους και της εξουσίας, το χρωστάει σε όσους δεν έσκυψαν το κεφάλι και για την υπεράσπιση των ιδεών τους, προτίμησαν ακόμα και τον θάνατο. Τη χρωστάει, τέλος και σε όσους διαμορφώθηκαν μέσα από αυτές τις διηγήσεις, σε όσους τάχθηκαν με τους «ηττημένους της ιστορίας», πίστεψαν έστω και με χρονική απόσταση, στους αγώνες που δόθηκαν αλλά κυρίως οραματίστηκαν τους αγώνες που έρχονται.

Θεωρώ ότι, παρά την υποχώρηση του κινήματος και τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, ο στόχος του σχηματισμού μιας κυβέρνησης της Αριστεράς παραμένει πολιτικά ορθός, από τη στιγμή που μιλάμε για μία κυβέρνηση της οποίας βασικός τροφοδότης θα είναι τα κινήματα, όχι μόνο γιατί θα εκφράζει τα αιτήματά τους, αλλά κυρίως γιατί θα μπει σε διαδικασία συνδιαμόρφωσης μαζί τους συμπεριλαμβανόμενου και  του αντιεξουσιαστικού χώρου. Για να μην παρεξηγηθώ, εννοώ ότι, ο σχηματισμός μας τέτοιας κυβέρνησης αποτελεί πλέον επιλογή μεγάλων τμημάτων των «από κάτω» , ώστε να αναχαιτιστεί όλη αυτή η φασίζουσα πολιτική και πρακτική  της μνημονιακής κυβέρνησης.

Με αυτή την έννοια η αναγκαία έκκληση στους καταπιεσμένους να μην περιμένουν από κανένα σωτήρα να τους σώσει (ούτε από την Αριστερά) αλλά να πάρουν την ζωή στα χέρια τους, πρέπει να πάρει σάρκα και οστά. Αυτό για να επιτευχτεί, δεν πρέπει να λειτουργούμε, είτε σαν κίνημα, είτε σαν μέλη οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, από την αρχή απορριπτικά, με μια άκριτη ηθικολογία, για το ενδεχόμενο σχηματισμού μιας τέτοιας κυβέρνησης.

Σίγουρα, η εποικοδομητική κριτική, και η συνδιαμόρφωση, είναι θεμιτή, και είναι κεκτημένο της Αριστεράς, αλλά, μια στείρα μηδενιστική κριτική,  ότι στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται το μέλλον της Αριστεράς και των κινημάτων, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Καταρχήν υποβαθμίζει το ρόλο των κινημάτων μέσα στην κοινωνία. Μια αριστερή κυβέρνηση οφείλει να αφουγκράζεται τα κινήματα, και τα κινήματα με τη σειρά τους να πιέζουν την κυβέρνηση να κάνει τομές στην πολιτική της. Επίσης η άποψη ότι η Αριστερά, θα ηττηθεί, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει στο κυβερνητικό του έργο, με βρίσκει αντίθετο. Η Αριστερά, και το κίνημα γενικότερα δεν λύγισε σε δυσκολότερες εποχές, και σίγουρα όταν οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές.

Οφείλουμε να οικοδομήσουμε από σήμερα εκείνους τους όρους που θα πιέζουν προς τα αριστερά, βάζοντας μαξιμαλιστικούς στόχους, οι οποίοι θα εξοπλίζουν το κίνημα και τους εργαζόμενους με αιτήματα, διεκδικήσεις, επιχειρήματα, με αυτοοργάνωση, και  καθημερινό αγώνα, προκειμένου να επιτρέψουμε την μετάβαση στον σχηματισμό αντικαπιταλιστικών δομών, ή ακόμα, στην περίπτωση της ήττας, να είναι πιο εύκολο να υψώσουμε ασπίδες στην επακόλουθη καταστροφή και να προστατεύσουμε εαυτούς, κίνημα, και κοινωνία.

Υπάρχει αρκετός κόσμος στην ευρύτερη Αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) αλλά και στο εσωτερικό του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ που ενώ πιστεύει στον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς, αμφιβάλλει αν θα είναι αριστερή, και αναζητά τρόπους πίεσης και κινητοποίησης για αν αποφευχθεί αυτό το οξύμωρο: αριστερή κυβέρνηση χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς ριζοσπαστικές αποφάσεις.

Αυτή η γενική διάθεση, για να μην περιοριστεί σε μια απλή εκλογική υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ η οποία εγκαταλείπεται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, πρέπει από τώρα να οργανώνεται και διεκδικεί με χαρακτήρα προωθητικής αντιπολίτευσης την ριζοσπαστικοποίηση του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχω καμιά αυταπάτη ότι όλο αυτό είναι ένα εύκολο βήμα, θεωρώ όμως, ότι μια τέτοια επιλογή στήριξης μιας τέτοιας κυβέρνησης είναι μονόδρομος, γιατί το αξίζουμε και το δικαιούμαστε. 

Αξίζουμε να σηκώσουμε κεφάλι, επιτέλους.

«Στάχτη θὰ γίνεις κόσμε γερασμένε, σοῦ ῾ναι γραφτὸς ὁ δρόμος τῆς συντριβῆς
καὶ δὲ μπορεῖς νὰ μᾶς λυγίσεις σκοτώνοντας τ᾿ ἀδέρφια μας τῆς μάχης
καὶ νὰ τὸ ξέρεις θὰ βγοῦμε νικητὲς κι ἂς εἶναι βαριές μας οἱ θυσίες.»

Ναζίμ Χικμέτ

Read 916 times Last modified on Wednesday, 29 April 2015 18:31