ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

Οι τρομονόμοι καταστρέφουν ζωές


 

 

 

 
Saturday, 23 September 2017 00:00

Επανενώσεις οικογενειών-Μία σημαντική δικαστική απόφαση | Γ. Τσιάκαλου

Written by 
Rate this item
(0 votes)

 

Μία απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου του Βίσμπαντεν έδωσε ελπίδες σε χιλιάδες οικογένειες προσφύγων στην Ελλάδα ότι σύντομα τα βάσανά τους θα τερματιστούν και θα μπορέσουν να ενωθούν με τις οικογένειές τους στη Γερμανία. Θεωρώ κι εγώ την απόφαση πολύ σημαντική αλλά θα είναι βοηθητική στους αγώνες μας μόνον όταν γνωρίζουμε σε τι ακριβώς συνίσταται και ποιους δρόμους ανοίγει. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν διάφοροι «παράγοντες» (π.χ. κάποια πρόσωπα σε/και κάποιες ΜΚΟ) προσπαθούν να την ερμηνεύσουν με τρόπο που θα τους επιτρέψει ακόμη και τώρα, όπως και στο παρελθόν, να λειτουργούν με τρόπο που καταστρατηγεί και περιορίζει τα δικαιώματα των προσφύγων. Για το τελευταίο θα γράψω σύντομα, σήμερα περιορίζομαι στη δικαστική απόφαση.

Η απόφαση είναι σύντομη και σαφής: Η Υπηρεσία Ασύλου της Γερμανίας «υποχρεώνεται μέσω προσωρινής διαταγής να κοινοποιήσει στην ελληνική Μονάδα Δουβλίνου ότι οι συγγενείς του… (ακολουθεί το όνομα του προσφεύγοντος και τα ονόματα των συγγενών του) πρέπει να μεταφερθούν στη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μέχρι τις 30/9/2017».

Ιδιαίτερη αξία έχει το γεγονός ότι το δικαστήριο δεν έρχεται να παρεμποδίσει προσωρινά μία ενέργεια της διοίκησης έως την τελική εκδίκαση της υπόθεσης -όπως συμβαίνει σχεδόν κατά κανόνα όταν εκδίδονται ασφαλιστικά μέτρα- αλλά, αντίθετα, διατάζει τη διοίκηση να προβεί αμέσως σε ενέργειες, διότι η αναμονή οδηγεί σε καθυστέρηση, η οποία συνεπάγεται οριστική καταστρατήγηση βασικών δικαιωμάτων του ατόμου που προσφεύγει στη δικαιοσύνη.

Ας δούμε περί τίνος πρόκειται.
Το άτομο που προσέφυγε στη δικαιοσύνη είναι ανήλικος που κατάγεται από τη Συρία και υπέβαλε αίτηση ασύλου στη Γερμανία στα τέλη του 2016 (η αίτηση δεν έχει κριθεί ακόμη). Οι γονείς και τα τρία αδέλφια του βρίσκονται στην Ελλάδα και υπέβαλαν αίτηση ασύλου δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι το παιδί τους ήδη βρίσκεται στη Γερμανία και, συνεπώς, ζητούν να μεταφερθούν στη χώρα αυτή και οι δικές τους αιτήσεις.
Η ελληνική Μονάδα Δουβλίνου έστειλε το σχετικό αίτημα στη Γερμανία στις 10 Μαρτίου 2017 και ήδη στις 30 Μαρτίου 2017 ήρθε η αποδοχή. Σύμφωνα με τη Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙΙ, η μεταφορά τους πρέπει να γίνει «αμέσως μόλις είναι δυνατόν και το αργότερο μέσα σε έξι μήνες».

Δεν χρειάζεται να πω ότι το «αμέσως μόλις είναι δυνατόν» δεν υπάρχει στη δική μας χώρα (παρά μόνον για «ημετέρους», όπως διαπίστωσα και θα δείξω σε άλλη ανάρτηση). Το ζήτημα είναι ότι από τον Απρίλιο δεν ισχύει ούτε το «και το αργότερο μέσα σε έξι μήνες», όπως πια γνωρίζουμε καλά. Κι επειδή συχνά ειπώθηκε ότι για την καθυστέρηση ευθύνεται η Γερμανία, η προσφυγή έγινε εκεί και το δικαστήριο πήρε την παραπάνω απόφαση. Που σημαίνει ότι, ουσιαστικά, η Γερμανία υποχρεώνεται να κάνει διάβημα στην Ελλάδα και να ζητήσει από αυτήν την εφαρμογή της Συμφωνίας του Δουβλίνου.

Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η Υπηρεσία Ασύλου της Γερμανίας δεν αντιδίκησε, και διαφώνησε μόνο ως προς την ημερομηνία λήξης της εξάμηνης προθεσμίας (ισχυριζόμενη -κακώς!- ότι πρέπει να υπολογιστεί από την ημέρα που η Ελλάδα επιβεβαίωσε ότι έχει λάβει την απόφαση αποδοχής από τη Γερμανία και συνεπώς ως ημερομηνία λήξης πρέπει να θεωρείται η 3η Οκτωβρίου, και όχι η 30η Σεπτεμβρίου!).

Στο δικαστήριο δόθηκε επίσης η πληροφορία ότι η μεταφορά της οικογένειας είναι προγραμματισμένη για τον Οκτώβριο, αλλά αυτό επέμενε ότι η καθυστέρηση αποτελεί καταστρατήγηση της Συμφωνίας του Δουβλίνου, συνεπώς δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτή, και η μεταφορά πρέπει να έχει πραγματοποιηθεί το αργότερο μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για απόφαση που -φαίνεται να- λύνει το πρόβλημα μιας χωρισμένης οικογένειας. Ελπίζω ότι δεν θα εμφανιστούν εμπόδια την τελευταία στιγμή. ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΔΙ, ΚΑΛΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ!

Όμως πόσες οικογένειες περιμένουν ακόμη και πόσες θα υποστούν την ίδια ταλαιπωρία στο μέλλον, πόσες περιπτώσεις βαριάς κατάθλιψης θα καταγράψουν οι ψυχίατροι, πόσα παιδιά θα χάσουν χρόνια σχολικής εκπαίδευσης, πόσες ζωές θα τραυματιστούν ανεπανόρθωτα;

Το 2016 και μέχρι τα μέσα Αυγούστου του 2017 η Γερμανία έκανε δεκτή τη μετακίνηση 6.344 ατόμων με σκοπό την οικογενειακή επανένωση αλλά μόλις σε 1.955 από αυτά δόθηκε η δυνατότητα να ταξιδέψουν. Που οφείλεται αυτό, ποιοι είναι υπεύθυνοι, και τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα;

Αλήθεια, πόσοι και πόσες αναλογίστηκαν, όταν έβλεπαν σε φωτογραφίες ή στην τηλεόραση τις μητέρες με τα μωρά και τις έγκυες γυναίκες να μεταφέρονται από την Κρήτη σε hot spots άλλων νησιών, ότι γι’ αυτές δεν ισχύει η συμφωνία Ευρώπης-Τουρκίας, ότι όλες είχαν δικαίωμα να κάνουν αμέσως εκεί αίτηση ασύλου και η αίτησή τους να μεταφερθεί στην άλλη χώρα όπου ζουν οι σύζυγοι, και σύντομα να βρίσκονται μαζί, αντί να μεταφέρονται από στρατόπεδο σε στρατόπεδο στην Ελλάδα; Πόσο καιρό μπορούμε ν’ αντέχουμε την παραβίαση ακόμη και εκείνης της ελάχιστης ανθρωπιάς, που οι ίδιοι οι ισχυροί της Ευρώπης αισθάνθηκαν την ανάγκη να ανεχτούν στο πλαίσιο της απάνθρωπης πολιτικής τους που θέλει την Ευρώπη φρούριο αναλγησίας;

Read 73 times