ZT News 4 - шаблон joomla Форекс
ΜΒ

ΜΒ

Email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Παλαιστίνιοι διαδήλωσαν στην Ιερουσαλήμ, στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα, κατά της αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από την Αμερική.

Ο ηγέτης της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια χαρακτήρισε την απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του Ισραήλ ως μια «πολεμική διακήρυξη εναντίον των Παλαιστινίων» και παρότρυνε τον λαό να ξεκινήσει μια νέα Ιντιφάντα ή εξέγερση.

Λίγες ώρες μετά την ομιλία του Χανίγια, οι Παλαιστίνιοι βγήκαν στους δρόμους της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, της Ιερουσαλήμ και της Γάζας για να εκφράσουν την οργή τους στην ανακοίνωση του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Τραμπ μέσα σε μια μέρα ακύρωσε την πολιτική που ακολουθούσαν εδώ και δεκαετίες οι ΗΠΑ αναγνωρίζοντας την Ιερουσαλήμ ως την ισραηλινή πρωτεύουσα και ανακοινώνοντας την πρόθεσή του να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Οι Παλαιστίνιοι κάλεσαν για «τρεις ημέρες οργής» για να διαμαρτυρηθούν για την απόφαση των ΗΠΑ.

Ο ισραηλινός στρατός απάντησε με δακρυγόνα, σφαίρες από καουτσούκ και αληθινά πυρά σε παλαιστίνιους διαδηλωτές στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Διαμαρτυρίες διεξήχθησαν στη Ραμάλα, τη Βηθλεέμ και τη Χεβρώνα, μεταξύ άλλων πόλεων. Δεκάδες Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν στις επακόλουθες συγκρούσεις.

Οι Παλαιστίνιοι λένε ότι η απόφαση του Τραμπ σημαίνει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να παραιτηθούν από το ρόλο του μεσολαβητή στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Στην ανακοίνωσή του, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης χαρακτήρισε τη δήλωση του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τράμπ ως κήρυξη πολέμου κατά του παλαιστινιακού λαού και των δικαιωμάτων του και καλεί τους Παλαιστίνιους και τις οργανώσεις τους να ενώσουν τις προσπάθειές τους και να ανταποκριθούν συλλογικά, πρακτικά και αποφασιστικά σε αυτή την απόφαση μέσω της δράσης και της κλιμάκωσης της ορμής του λαϊκού κινήματος.

περισσότερα στο omniatv

Στο βουνό Κουρούπα που δεσπόζει πάνω απο τον Πλακιά, ανάμεσα στα φαράγγια Κουρταλιώτη και Κοτσυφού, η εταιρεία “Νότος Ενεργειακή” (πρώην “Λατομική Κρήτης”) εχει πάρει άδεια εγκατάστασης για αιολικό σταθμό 4ων ανεμογεννητριών ακριβώς δίπλα στο φαράγγι του Κοτσυφού, σε περιοχή Νατούρα και Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα πουλιά (ΖΕΠ).

Επειδή δεν υπάρχει δρόμος πρόσβασης στη σχεδιαζόμενη αιολική εγκατάσταση η εταιρεία κατέθεσε στην Δασική Υπηρεσία Ρεθύμνου σχεδιάγραμμα του δρόμου που σκοπεύει να διανοίξει μέσα σε ξένη ιδιοκτησία ζητώντας τον χαρακτηρισμό του. Ο δρόμος χαρακτηρίσθηκε δασική έκταση και ως δασική έκταση πέρασε στην δικαιοδοσία του δημοσίου το οποίο την παραχώρησε στην εταιρεία.

Ο δρόμος αυτός, περνά μέσα απο το βοσκοτόπι και τις κτηνοτροφικές καλλιέργειες μιας σύγχρονης κτηνοτροφικής μονάδας η οποία διαθέτει όλα τα απαραίτητα για την νομιμότητά της έγγραφα και πιστοποιητικά. Η μονάδα αυτή, απολύτως ενταγμένη στο περιβάλλον της περιοχής, κατασκευάστηκε πριν λίγα χρόνια με επιδότηση απο την ΕΕ και η Δασική Υπηρεσία είχε τότε χαρακτηρίσει τον χώρο ανέγερσης της ως έκταση γεωργική.

Αργότερα, η ίδια Υπηρεσία, προκειμένου να κατασκευασθεί ο δρόμος προς το “αιολικό πάρκο”, έρχεται να χαρακτηρίσει δασική έκταση τον δρόμο που θα διασχίζει το βοσκοτόπι και τις κτηνοτροφικές καλλιέργειες που βρίσκονται σε επαφή με τις εγκαταστάσεις της κτηνοτροφικής μονάδας, και έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά (ίδια βλάστηση, πεζούλες, αλώνι, στέρνα και αρδευτικά αυλάκια, που αποδεικνύουν την παλαιόθεν γεωργική χρήση ).

Ο δρόμος αυτός, που θα ανήκει πλέον στην εταιρεία, διχοτομεί το βοσκοτόπι και τις καλλιέργειες ζωοτροφών και σιτηρών καταστρέφοντας όχι μόνο την κτηνοτροφική επιχείρηση και τον ίδιο τον κτηνοτρόφο οικονομικά αλλά και το φυσικό περιβάλλον που έχει διατηρηθεί εδώ και αιώνες αναλοίωτο.

Είναι απορίας άξιον πώς η Δασική Υπηρεσία χαρακτήρισε ως δασική έκταση έναν δρόμο σε γεωργική περιοχή, προκειμένου η εταιρεία ΑΠΕ να τον περάσει μέσα απο ξένο βοσκοτόπι και χωράφι!

Η “Νότος Ενεργειακή” δεν είναι κάποια ξένη πολυεθνική. Η εταιρεία που, με την γνωστή «μεθόδευση» του δασικού χαρακτηρισμού, υφαρπάζει τμήμα ξένης ιδιοκτησίας για να κατασκευάσει δρόμο πρόσβασης στο αιολικό της “πάρκο” είναι ντόπια Κρητικιά, Ηρακλιώτικη!                                                                                                Ο ιδιοκτήτης της, έχει κάνει πολλές απόπειρες να πείσει αφ ενός τον κτηνοτρόφο και αφ ετέρου την τοπική κοινωνία να αποδεχθούν αυτό το έργο στην περιοχή,   

Εδώ και χρόνια, η απάντηση του κτηνοτρόφου και σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας είναι πάντα η ίδια:   “Δεν θέλουμε ”επενδύσεις” στα αιολικά που πλέον αποδεδειγμένα αποτελούν απάτη. Θέλουμε βουνά χωρίς αιολικά. Θέλουμε να διασφαλίσουμε τον αγροκτηνοτροφικό χαρακτήρα της περιοχής και την ήπια τουριστική και μεταποιητική ανάπτυξη με γνώμονα τη κλίμακα της περιοχής και το σεβασμό στο οικοσύστημα που μας φιλοξενεί χιλιάδες χρόνια τώρα” .

Παρά τις δυο δυναμικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στη Δασική Υπηρεσία με συμμετοχή κόσμου απο όλον τον νομό.  Παρά την μεγαλειώδη πεζή και μηχανοκίνητη πορεία κατα των ΒΑΠΕ (την μεγαλύτερη ίσως διαδήλωση που έχει γίνει στο Ρέθυμνο),  Παρά την μαζική συμμετοχή στην εκδίωξη των νταλικών της ΔΕΗ Ανανεώσιμες απο τον ανατολικό Αη Βασίλη μέχρι την φυγάδευσή τους απο το λιμάνι του Ηρακλείου, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας συνέχισε τις πιέσεις. Κάθε φορά δίχως αποτέλεσμα, κάθε φορά ατσαλώνοντας ακόμα περισσότερο την απόφαση της τοπικής κοινωνίας να αντισταθεί.

Και τις δυο φορές που τόλμησαν να πλησιάσουν στις παρυφές της Κουρούπας αυτοκίνητα με τεχνικούς της εταιρείας εκδιώχθηκαν κακήν κακώς. Πριν λίγους μήνες, χαράματα σχεδόν την επομένη του Αγίου Πνεύματος, νομίζοντας προφανώς  η εταιρεία ότι θα έπιανε τον κόσμο στον ύπνο μετά το γλέντι, έστειλε ένα φορτηγάκι και δυο νταλίκες με χωματουργικά μηχανήματα που ωστόσο δεν μπόρεσαν ούτε να πλησιάσουν στην Κουρούπα. Εκδιώχθηκαν κακήν-κακώς απο δεκάδες εξαγριωμένους κατοίκους της περιοχής που έσπευσαν σε ελάχιστα λεπτά επι τόπου. Και καθώς η είδηση διαδιδόταν, συνέχισε να καταφθάνει κόσμος για πολλή ώρα αφού είχαν ήδη φύγει οι νταλίκες.

Πριν λίγες ημέρες εμφανίστηκε στην περιοχή ένας εκ Μυλοποτάμου εργολάβος και ιδιοκτήτης εταιρείας σεκιούριτι, ο οποίος κατέθεσε επιστολές υπόψιν του  Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου Αγίου Βασιλείου, του μητροπολίτη Λάμπης Συβρίτου και Σφακίων, και ιερέων χωριών της περιοχής, με τις οποίες ενημέρωνε ότι ανέλαβε να εγκαταστήσει το αιολικό “πάρκο” στην Κουρούπα.

(Σημειωτέον ότι όλοι οι αποδέκτες της επιστολής έχουν υπογράψει την προσφυγή στο ΣτΕ κατά του Υβρικού θυγατρικής της EDF με 47 ανεμογεννήτριες στον Τσιλίβδικα απέναντι στην Κουρούπα, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο με ομόφωνη απόφαση έχει ταχθεί κατά της εγκατάστασης ανεμογεννητριών στον δήμο Αγίου Βασιλείου) .

Ζήτησε επίσης, ο εργολάβος, “ενημερωτική συνάντηση” με εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας. Στην συνάντηση, που έγινε στο πνευματικό κέντρο Σελλίων, προσήλθαν πολλές δεκάδες κάτοικοι από τους γύρω οικισμούς προκειμένου να δηλώσουν για άλλη μια φορά ότι δεν συζητούν και δεν διαπραγματεύονται με κανέναν γιατί δεν θέλουν καμιά ανεμογεννήτρια πουθενά !

Παρά την απόλυτη αντίθεση της τοπικής κοινωνίας ο εργολάβος συνεχίζει τις προσπάθειες αναζητώντας στην ευρύτερη περιοχή κάποιον Εφιάλτη (ή αλλιώς ρουφιάνο ) που θα διευκολύνει το έργο του. Πληροφορηθήκαμε δε ότι εκφράζει απειλές εναντίον μέλους του κινήματος κατά των ΒΑΠΕ στον Αγιο Βασίλη, που κατονομάζει ως πρωτεργάτη της αντίστασης κατά των σχεδίων της εταιρείας, Για τις απειλές αυτές ενημερώθηκε ήδη ο εισαγγελεας Ρεθύμνου.

Μετά απο αυτές τις εξελίξεις το Συντονιστικό Ρεθύμνου κατά των ΒΑΠΕ, η ομάδα κατά των ΒΑΠΕ Αρκαδίου και οι επιτροπές αγώνα κατά των ΒΑΠΕ  Αγίου Βασιλείου, ενημερώνουμε όλους τους συναγωνιστές, τα μέλη των ομάδων και όσους υποστηρίζουν τον αγώνα κατά των αιολικών, ότι βρισκόμαστε σε γενική επιφυλακή,                                                                                                                                                             

Σ αυτόν το αγώνα κανένας άνθρωπος και καμιά περιοχή δεν είναι μόνοι τους,το έχουμε αποδείξει πολλές φορές. Ολοι μαζί υπερασπιζόμαστε τα βουνά μας. Καμιά νταλίκα, κανένα χωματουργικό μηχάνημα δεν θα πλησιάσει στην Κουρούπα.

ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΒΟΥΝΑ ΧΩΡΙΣ ΑΙΟΛΙΚΑ! ΚΑΜΙΑ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ!

Συντονιστικό Ρεθύμνου κατά των ΒΑΠΕ.Ομάδα κατά των ΒΑΠΕ Αρκαδίου.Επιτροπές αγώνα κατά των ΒΑΠΕ  Αγίου Βασιλείου.

https://www.youtube.com/watch? v=QweqAGCA0LY&t=4s

https://www.youtube.com/watch? v=uKBwqb70wAg&feature=share

Στο πατρικό μου σπίτι, ακούγαμε με τη μάνα μου την είδηση για την «κλοπή» στο θερμοκήπιο και μου αφηγήθηκε τα παρακάτω:

«Εκείνη τη Μεγαλοβδομάδα δεν ετρώαμε σχεδόν τίποτα.

Ούτε χόρτα δεν ήβρισκες, ο κόσμος από την πείνα, τα χωράφια και τα βουνά τάχενε γδάρει.

Ο κύρης μου είχε ένα πρώτο αξάδερφο καλόγερο στους Αγιούς Πατέρες κι από νωρίς το πρωί της ΜεγαλοΔευτέρας, ήφυγε από τον Κοφινά με τα πόδια για να του ζητήσει βοήθεια.

Εκείνος τον πήρε μέσα στο μοναστήρι και τούδωκε κρυφά να φάει μια φουχτιά αμύγδαλα και άλλη μια ξερά σύκα.

Ο κύρης μου τάβαλε στην τσέπη του κι ο αξάδελφος του λέει, όχι εδωνά θα τα φάς.

Βρέ αδερφέ πεθαίνουνε τα παιδιά μου από την πείνα, του λέει εκείνος, όχι του λέει εδωνά θα τα φάς για δώκεμουτα πίσω.

Ο πατέρας μου ήδειασε τις τσέπες του κι από τότε πήγαινε να λειτουργηθεί, μόνο στο Λωβοκομείο στον Αγιο Λάζαρο, στους Αγιούς Πατέρες που αγαπούσε δεν ξαναπάτησε.

Τα μεγάλα μου τα αδέρφια είχανε πάει κι εκείνα στις Σκαρυές, μπας και βρούνε τίποτα τρόφιμα να ανταλλάξουνε με πράματα του σπιτιού μας και με πλάκες σαπούνι, μα εγυρίσανε με άδεια χέρια.

Τη Μεγάλη Τρίτη το βράδυ, εγώ καθόμουνα σε ένα παγκετάκι κι ήβλεπα τη μάννα μου που ψευτομαγείρευε κάτι νερόβραστες λαχανίδες.

Την ώρα εκείνη ήνιωσα μια ζάλη, σα να μέπαιρνε ο ύπνος και μετά άκουσα τη μάννα μου να φωνάζει του πατέρα μου, Κοσμά το Μαρικάκι μας, το χάνομε το παιδί μας.

Εκείνος ήτρεξε σα το λολό δίπλα στη θεία Ελένη και της λέει χάνω το παιδί μου το Μαρικάκι μου, μια μπουκιά φαγάκι μόνο αν σας βρίσκεται.

Ήτανε πολύ περήφανος άθρωπος και μετά απο χρόνια που το λέγαμε, ακόμα εντρεπούντανε και βούρκωνε, μα ήθελε να σώσει το παιδί του.

Του δώκανε μια φουχτίτσα κουκιά και μια δαχτυλήθρα λάδι κι ήρτενε σα να βαστούσε θησαυρό στα χέρια του.

Τα ρίξανε στο βραστό νερό με τις λαχανίδες και όσο επεριμένανε να βράσουνε, εγώ πάλι ελιποθύμισα και μου δώκανε τα κουκιά μισοψημένα στο στόμα και λίγο λαδάκι μαζί για να μην πεθάνω.

Την άλλη μέρα ο πατέρας μου ξημερώματα πήρε τη ραπτομηχανή της μάννας μου «τη κορούλα της», έτσι την έλεγε, να πα να την πουλήσει.

Η μάννα μου την ξεπροβόδισε βουβή και κλαμένη σα νάτανε άνθρωπος.

Το μεσημέρι εγύρισε όλο προφυλάξεις, με ένα μικρό τσουβαλάκι στην πλάτη που βιαστικά τόχωσε κάτω από το κρεββάτι τος.

Την αντάλλαξε για εφτά οκάδες ψίχα αμύγδαλο.

Αγγελική, της λέει, εδώ θα πεθάνομε όλοι από την πείνα, ετοίμασε τα παιδιά ετοιμάσου κι εσύ να πάρομε κατά τα μάτια μας.

Όλη τη Μεγάλη Πέμπτη ετοιμαζούμεστε, καθαρίσαμε το σπίτι, εκάμαμε μπογαλάκια ότι μπορούσε να κουβαληθεί και πήαμε το βράδυ στην εκκλησία, να δούμε το Χριστό που σταυρώνονταν.

Τη Μεγάλη Παρασκευή το πρωί κλείσαμε το σπίτι μας, ρίξαμε τους μπόγους στη πλάτη, η μάννα μου πήρε αγκαλιά το μωρό μας το Ερηνάκι και ξεκινήσαμε.

Από το ξετσούμπι στου Γιοβάνη το αντικρίσαμε για τελευταία φορά, χωρίς να ξέρομε πότε κι αν θα το ξαναβλέπαμε.

Ο κύρης μας είπε πως πάμε σε ένα μοναστήρι που το λένε Μερσινίδι κι ότι να βιαστούμε να φτάσομε πρι να νυχτώσει, για να κοιμηθούμε εκεί.

Εγώ κατά το απογεματάκι πάλι ήπιασα να ζαλίζομαι και να χάνομαι κι ο πατέρας μου άνοιξε το τσουβαλάκι που είχε κρυμμένο κι ήδωκε αμύγδαλα της μάννας μου.

Εκείνη μου μάσησε μερικά και μουτάβαλε στο στόμα και ήπια και λίγο νεράκι και σηκώθηκα πάλι.

Είδανε τα αμύγδαλα και τα αδέρφια μου και θέλανε και κείνα, μα τος λέει ο πατέρας, κάμετε κουράγιο γιατί τα αμύγδαλα είναι η σωτηρία μας, η πληρωμή του ψαρά για να μας πα απέναντι στην Τουρκία να γλιτώσομε.

Εκείνα παρακαλούσανε και τος μοίρασε από πέντε έξη στο καθένα να μην του γκρινιάζουνε.

Όταν μούχρωνε πιά εφτάσαμε στο Μερσινίδι κι όπως είμαστε κατάκοποι και πεινασμένοι στρώσαμε στην αυλή κουβέρτες για να κοιμηθούμε μαζί με άλλους αθρώπους.

Όμως το μωρό ήκλαιε συνέχεια, η μάννα μου τόβαζε στο βυζί, από την πείνα όμως δεν κατήβαζε γάλα και το μωρό δεν ήβρισκε να πιεί.

Οι άλλοι αθρώποι επαραπονιούντανε κι ηλέανε της μάννας μου να το συχάσει για να μη μας προδώκει όλους.

Πρίν το ξημέρωμα μας ξυπνά ο πατέρας μου, σηκωθείτε λέει γρήγορα γιατί μια καλόγρια μούπε ότι μας καταδώκανε, θάρτουνε Γερμανοί στο μοναστήρι για να το ψάξουνε.

Μαζευτήκαμε μάνι-μάνι κι επιάσαμε ένα δρόμο ανηφορικό, νύχτα ώρα ακόμα, να σκοντοβολούμε για να πάμε στη Λαγκάδα, που εκεί θα μας περίμενε ο βαρκάρης για να μας περάσει απέναντι.

Αργά το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, με πολύ κόπο και τη πείνα να μας θερίζει, φτάσαμε στη Λαγκάδα και κρυφτήκαμε σε μια εκκλησούλα εγώ η μάννα μου και τα πέντε αδέρφια μου.

Ο μπαμπάς μου πήαινε να βρεί να κανονίσουνε με το ψαρά πότε να έρτει να μας πάρει.

Εμείς γυρίζαμε γύρω από το τσουβάλι με τα μύγδαλα σα τις μέλισσες στο μέλι και επαρακαλούσαμε τη μάννα μας να μας δώκει από ένα.

Εκείνη ήκλαιγε και μας ήδιωχνε, κάνετε βρε λίγη υπομονή κι άμα ο άθρωπος τα βρεί λειψά στο ζύγι, δε θα μας πάει στη Τουρκία.

Κατά το απόγεμα ελύγισε πια και μας μοίρασε από δυο τρείς φουχτιές, μόνο τσιμουδιά μας λε στο πατέρα.

Μόλις έδυσε ο ήλιος να ο μπαμπάς μου και μας λέει μαζέψτε τα και θα πάμε στον Άγιο Σίδερο να φύγομε από κεί, γιατί τον άθρωπο το κυνηγούνε οι χωριανοί του γιατί λένε πως δε πά εκείνους στη Τουρκία και πά άλλους.

Εμείς επιάσαμε τα κλάματα γιατί άλλο δεν αντέχαμε να πορπατήσομε, μα τι να κάναμε τα μαζέψαμε κακήν κακώς και ξανά πάλι στο δρόμο.

Φτάσαμε στον Άγιο Σίδερο νύχτα πιά και περιμέναμε πάλι κρυμμένοι σε κάτι βράχια.

Σε λιγάκι να ο μπαμπάς μονάχος με το τσουβαλάκι στο χέρι.

Τι είναι χριστιανέ μου, του κάμνει η μάννα μου; Τάβρενε λειψά τα αμύγδαλα στο ζύγι και δε θέ να μας πα.

Εσηκώθηκε τότε η κυρά Αγγελικώ αφιονισμένη, πήρε τα αμύγδαλα από τα χέρια του μπαμπά μου κι ετρέξαμε όλοι από πίσω της.

Ο ψαράς τοιμαζότανε για να γυρίσει στο χωριό κι άμα μας είδε όλους μαζί να τρέχομε απάνω του ετρόμαξε.

Τον ήπιασε η μάννα μου, άθρωπος βρε του λέει δεν είσαι σύ, παιδιά δεν έχεις, το πόνο δε το ξέρεις ,για πέντε αμύγδαλα θα μας αφήκεις να πεθάνομε το βαστά η καρδιά σου;

Εκείνος της λέγει άλλα συμφωνήσαμε κυρά μου, κι εγώ έχω παιδιά και θέλω να τα ζήσω κι άμα με πιάσει η καταδίωξη με σας, στο τοίχο θα με στήσουνε οι Γερμανοί, το κεφάλι μου παίζω.

Η μάννα μου ήπιασε να γόζεται, να κλαι και να σουρομαδιέται, θα μας πας του φώναζε, σπλαχνίσου τα παιδιά, πάρε μόνο τα παιδιά κι άσε εμάς εδώ, γλίτωσέ μας, θα πεθάνουνε όλα δε τα λυπάσαι;

Ήπεσε στα πόδια του μπροστά και του βαστούσε τα γόνατα κι πατέρας τη τραβούσε από τη μέση και τη παρακαλούσε να σηκωθεί.

Στο τέλος ο ψαράς ελύγισε και μας ήβαλε σε ένα βαρκάκι που χωρούσανε δυο, άντε τρεις αθρώποι, εμείς ήμπαμε εφτά, με το μωρό οχτώ.

Ήκατσε στο κουπί και σιγά-σιγά ανοιχτήκαμε και βλέπαμε πίσω μας κάτι φωτάκια στη στεριά ίσα που φέγγανε, ο ένας πάνω στον άλλο γιατί κρυώναμε, μα και το βαρκάκι ίσα που μας χωρούσε.

Άμα κουραζότανε ο ψαράς το κουπί τόπιανε ο κύρης μου και μετά αλλάζανε πάλι.

Στα μισά του μπουγαζιού ήβαλε να φυσά και το βαρκάκι που ήτανε μέχρι τα μπούνια φορτωμένο ήπιασε να κάμνει νερά.

Ο ψαράς μας ήδωκε κάτι τενεκεδάκια από κονσέρβες και κουρέλια και πιάσαμε όλοι μαζί να βγάζομε θάλασσα.

Όλο το βράδυ αυτή η δουλειά, είμαστε όλοι μούσκεμα και τρέμαμε κι ο αέρας και το κύμα δε θέλανε να πέσουνε.

Η μάννα μου ήκαμνε τη προσευχή της κι ήλεγε, καλέ Χριστέ μου που σήμερα αναστήθηκες, σώσε εμάς και τα παιδάκια μας, κάμε να πατήσομε χώμα και θα ανάβω τα καντήλια στον Άγιο Μαθαίο όσο ζώ.

Τα ξημερώματα πιά είδαμε κοντά μας μια στεριά, μια μικρή παραλία ήτανε, που στο τελείωμα της πρασινίζανε συκιές και ελιές.

Βγήκαμε από τη βάρκα τουρτουρίζοντας και φιλούσαμε το χώμα και η μάννα μας ήβαλε να ψάλλομε όλοι μαζί το Χριστός Ανέστη. Μετά ο ψαράς ήβγαλε ένα μικρό σακκούλι με αμύγδαλα και μας τα μοίρασε κι ο πατέρας ήναψε μια μικρή φωτιά να στεγνώσομε τα ρούχα μας.

Τσαντιρώσαμε όξω από το Τσεσμέ για μερικές μέρες και μετά ήρθανε και μας πήρανε για τους κλιβάνους, που μας κλιβανίσανε τα ρούχα μας και μετά επλύνανε κι εμάς ,για να μπούμε στο τραίνο.

Στο τραίνο όταν εμπήκαμε μας μοιράσανε ψωμί κι ελιές και γώ θυμούμαι που όλοι κλαίγαμε και φιλούσαμε το ψωμάκι, γιατί είχαμε μήνες να το φάμε.

Μετά από μέρες εφτάσαμε σε ένα σταθμό μας περιμένανε με μεγάλα καζάνια, πούχανε βρασμένα κάτι ωραία αφράτα ροβύθια, που πλέανε στο λαδάκι και ψωμί να φάμε όσο θέμε.

Μας δώκανε και χουρμάδες που εγώ εν είχα ξαναφάει και καταγλυκάθηκα.

Ρώτησα το κύρη μου ποιο μέρος είναι τούτο και μούπενε.

Χαλέπι παιδί μου το λένε, Χαλέπι, στη Συρία είμαστε, σωθήκαμε».

πηγή: απλωταριά

2 Δεκεμβρίου 2017: ένα εννιάχρονο αγόρι από την Συρία

που βρίσκεται μόνο του στο στρατόπεδο ΒΙΑΛ στη Χίο προσπάθησε

να αυτοκτονήσει φτιάχνοντας βρόγχο με τη μπλούζα του.
    
    

Περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι μεταξύ αυτών και μικρά παιδιά βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε φρικτές συνθήκες στα ελληνικά νησιά. 1.490 ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, παιδιά που έχουν χάσει τους γονείς τους ή άλλους συγγενείς παραμένουν εκτός κατάλληλων δομών. Στη Λέσβο βρίσκονται αυτή τη στιγμή περισσότεροι από 6.000 πρόσφυγες σε εγκαταστάσεις που προορίζονταν για 2.000, στη Χίο ξεπερνούν τις 2.000 ενώ οι εγκαταστάσεις προορίζονταν για 800, στη Σάμο, στην Κω η κατάσταση είναι παρόμοια. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν, να αντιμετωπίσουν τη βροχή και το κρύο, με συνθήκες υγιεινής ανύπαρκτες και ακατάλληλο φαγητό. Θυμίζουμε πως έξι άνθρωποι που αναζητούσαν άσυλο και προστασία στην Ευρώπη πέθαναν πέρσι τον χειμώνα στη Μόρια. Οι θάνατοί τους συνδέονται με τις απάνθρωπες συνθήκες διαμονής κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τα λεγόμενα ‘hotspot’ είναι μη βιώσιμα και, μέχρι στιγμής, δεν έχει ανακοινωθεί κανένα ξεκάθαρο σχέδιο για να αποφευχθούν τραγωδίες σαν αυτή του περασμένου χειμώνα.
    Η μετατροπή των νησιών σε φυλακές είναι αποτέλεσμα της εγκληματικής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας την οποία η ελληνική κυβέρνηση φροντίζει να τηρεί με μεγάλο ζήλο. Με τη συμφωνία αυτή απελαύνονται μαζικά πρόσφυγες στην Τουρκία που βαφτίστηκε “ασφαλής” τρίτη χώρα και όσοι δεν απελαύνονται εγκλωβίζονται στα νησιά. Εξαιτίας αυτής της συμφωνίας, οι εγκαταλειμμένοι πρόσφυγες πειθαναγκάζονται να συμμορφωθούν σε μια διαρκή συνθήκη βίας και καταπάτησης στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Ακόμα και οι πρόσφυγες που προσπερνούν τα νησιά-φυλακές και φτάνουν στην ηπειρωτική Ελλάδα, τελικά μεταφέρονται σε αυτά, συνήθως με τρόπους παράτυπους. Αυτό έγινε με τους πρόσφυγες από το Ιράκ που έφτασαν στην Κρήτη, στις αρχές του φθινοπώρου. Αντί να φιλοξενηθούν σε αξιοπρεπείς συνθήκες, αντί οι αιτήσεις ασύλου τους να εξεταστούν από το Γραφείο Ασύλου στο Ηράκλειο, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο στην Κω. Το μήνυμα είναι σαφές, όποιος προσπαθήσει να ξεφύγει από τον πόλεμο και τη φτώχεια στη χώρα του, όποιος προσπαθήσει να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες ζωής στην Ευρώπη, θα φυλακιστεί και θα υποφέρει. Οι τεράστιες καθυστερήσεις στις περιπτώσεις οικογενειακής επανένωσης και στη μετεγκαταστάση προσφύγων στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες είναι η συνέχεια της ίδιας πολιτικής.
        Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, όπως εξάλλου και η συμφωνία ΕΕ-Λιβύης είναι εγκληματικές. Καταπατούν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και οδηγούν τους ανθρώπους στο θάνατο, στον εγκλεισμό, στα βασανιστήρια, στη δουλεία. Ήδη στα χρηματοδοτούμενα από την ΕΕ στρατόπεδα της Λιβύης τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, τα σκλαβοπάζαρα είναι καθεστώς. Εμείς, δεν συναινούμε στη δημιουργία υπανθρώπων.


Είτε ντόπιος, είτε πρόσφυγας ή μετανάστης-στρια, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να στερείται αξιοπρεπών συνθηκών ζωής. Υπερασπιζόμενοι την αξιοπρέπεια των πιο αδύναμων, υπερασπιζόμαστε την δική μας αξιοπρέπεια.

Απαιτούμε:
-ασφαλή περάσματα για τους πρόσφυγες
-να σταματήσουν οι απελάσεις
-ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για όλους

Πρωτοβουλία Έμπρακτης αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες – Ρέθυμνο.

Οι εγκαταλειμμένοι πρόσφυγες και νησιώτες πειθαναγκάζονται να συμμορφωθούν σε μια διαρκή συνθήκη βίας και καταπάτησης στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτό είναι το σχόλιο της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου «ΛΑΘΡΑ;» λίγο πριν την συμπλήρωση 2 χρόνων από την εφαρμογή της κοινής δήλωσης Ε.Ε. – Τουρκίας, η οποία, όπως στοιχειοθετημένα αναφέρει, δεν είναι βιώσιμη. Αναλυτικά, ολόκληρη η ανακοίνωση της «ΛΑΘΡΑ;»:


Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται δύο χρόνια από την έναρξη εφαρμογής της κοινής δήλωσης Ε.Ε-Τουρκίας. Κατά την διάρκεια των δύο χρόνων που πέρασαν ένα μεγάλο πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη﮲ την ίδια στιγμή οι τόποι και οι άνθρωποι των νησιών αλλάζουν προς το χειρότερο. Περισσότερο απελπισμένοι οι πρόσφυγες, λιγότερο ανεκτικοί, περισσότερο ανασφαλείς και θυμωμένοι οι Χιώτες. Ζήσαμε πολλά τα τελευταία δύο χρόνια, τα περισσότερα δυσάρεστα, και τίποτα πλέον δεν θυμίζει τις ημέρες αλληλεγγύης το καλοκαίρι του 2015.

Στη βιομηχανικού τύπου διαχείριση της μαζικής μετανάστευσης εμπλέκονται πολλοί, εθνικοί (κυβέρνηση) και υπερεθνικοί μηχανισμοί (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΝΑΤΟ ΕΑSO, Frontex), αυτοδιοίκηση, ΜΚΟ, πανεπιστήμια, πρόσφυγες και εθελοντές). Μια μεγάλη μηχανή που αλέθει χρήματα και σκορπά καταστολή και πολεμικό κλίμα στα νησιά έχει στηθεί. Την ίδια στιγμή τοπικοί παράγοντες ευελπιστούν σε μια αύξηση των επιστροφών, ξεχνώντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι εμπορεύματα για να επιστρέφονται σε μια νύκτα και χωρίς την τήρηση των νομικών διαδικαστικών εγγυήσεων.

Όλοι γνωρίζουν ότι με μεγάλη δυσκολία κρατιέται πια η κατάσταση «υπό έλεγχο» ενώ μέρα – μέρα δοκιμάζεται η υπομονή των προσφύγων και των κατοίκων. Τίποτα από όλα όσα στήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια δεν είναι βιώσιμο, γι’ αυτό και δεν θα αντέξει πολύ. Η κατάσταση «οφείλει» να είναι στο όριο σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να δικαιολογούνται πολλά σε πολιτικές και χρηματοδοτήσεις, που σε άλλες εποχές δεν θα ήταν ούτε καν σκέψεις. Βέβαια με διαχείριση διαρκώς στην κόψη του ξυραφιού όλοι φοβούνται για τα χειρότερα (οι θάνατοι από το κρύο πέρυσι στη Μόρια και τη Σάμο ή η αυτοδικία πριν λίγες ημέρες στο θερμοκήπιο κοντά στη ΒΙΑΛ είναι ακόμα μνήμες νωπές).

Σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί, ας γίνει ξεκάθαρο πρώτα από όλα ότι η πολιτική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας είναι μια επαχθής και επικίνδυνη πολιτική για τα νησιά και τους πρόσφυγες. Η πολιτική συμφωνία τείνει να μετατρέψει τα νησιά των συνόρων σε στέρεο έδαφος αποτροπής ανθρώπων και άνθισης ολοκληρωτικών αντιλήψεων (οι οποίες νομιμοποιούν ιδεολογικά την εμπορευματική διαχείριση των ανθρώπων και ταιριάζουν γάντι με τις μαύρες τρύπες των hotspot και του απαιτούμενου προς υλοποίηση προαναχωρησιακού). Τα νησιά «θυσιάζονται» και θυσιάζουν ιδανικά και αξίες ενώ οι πρόσφυγες (που νόμισαν ότι φθάνοντας στα νησιά ακούμπησαν το Eυρωπαϊκό κεκτημένο δικαιωμάτων, ελευθεριών και ευκαιριών) καλούνται να «μετανιώσουν» και να φτύνουν αίμα καθημερινά.

Η κυβέρνηση και ο αρμόδιος Υπουργός κ. Μουζάλας σκόπιμα και με κυνικό τρόπο εκβιάζει, διαστρεβλώνει, ψεύδεται. Πρώτο τους μέλημα στο προσφυγικό είναι να είναι ευχαριστημένοι οι εντολοδόχοι τους, γι’ αυτό και δεν δίνουν δεκάρα για τις συνθήκες ενόψει του χειμώνα, για τις πολλαπλές αντιδράσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, για τις δεκάδες των διαμαρτυριών των ντόπιων κατοίκων και της αυτοδιοίκησης των νησιών, για τις δεκάδες απονενοημένες ενέργειες των προσφύγων, για τα εκατοντάδες παιδιά που ζουν μέσα στο κρύο σε λάσπες και σκηνές, για την πορνεία επιβίωσης στα Hotspot. Ενδιαφέρονται και ανησυχούν όλοι τους (Κυβέρνηση, Ευρωπαϊκή επιτροπή, Αυτοδιοίκηση, UNHCR) για το ποιος θα κατηγορηθεί ότι έχει την πρώτη ευθύνη. Να σημειωθεί ότι η πρόσφατη απόφαση για ασφαλιστικά μέτρα κατά της επέκτασης της ΒΙΑΛ – παρά το ότι τέτοιου τύπου δομές ως σταθερή “λύση” διαμονής των προσφύγων μάς βρίσκουν σταθερά αντίθετους – σ αυτή την χρονική στιγμή και όχι πολύ νωρίτερα, θα έχει ως μεγάλους χαμένους πάλι τους ίδιους τους πρόσφυγες, που θα στοιβαχτούν σε σκηνές και σε συνθήκες αθλιότητας μέσα στο καταχείμωνο. Παράλληλα, θα αποτελέσει και μια καλή δικαιολογία για όσα δεν έγιναν δήθεν εξ αιτίας της απόφασης αυτής. Είναι μακριά οι Βρυξέλλες για να καταλάβουν τον ολέθριο αντίκτυπο της πολιτικής τους. Το κρύο και η λάσπη δεν φθάνουν στους ζεστούς διαδρόμους της Ευρωπαϊκής επιτροπής ούτε στο γραφείο του αρμόδιου υπουργού κ. Μουζάλα.

Εμείς τονίζουμε και πάλι ότι η πολιτική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν είναι βιώσιμη, και αυτό είναι που πρέπει να υποστηριχθεί με κάθε τρόπο και από κάθε πλευρά.

Ζητάμε :

  -  ασφαλή περάσματα για τους πρόσφυγες, ώστε να αποδυναμωθούν τα κυκλώματα μεταφοράς και να σταματήσουν να χάνονται ζωές στη θάλασσα.
  - άρση του γεωγραφικού περιορισμού μετακίνησης, ώστε να κατευθυνθούν άμεσα σε δομές τις ηπειρωτικής χώρας κι εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους εκεί σύμφωνα με τις εγγυήσεις που επιβάλλει η εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία.
  -  απομάκρυνση των υπερεθνικών μηχανισμών καταστολής και επιτήρησης και των τοποτηρητών, που έχουν μετατρέψει τη Χίο σε αποικία σεκιουριτάδων.
  -  αποζημιώσεις και ουσιαστική υποστήριξη για τους περιοίκους της Βιάλ, που έχουν ζημιωθεί από τον τρόπο με τον οποίο η δομή λειτουργεί επί δύο σχεδόν χρόνια.
   - πραγματική υποστήριξη στους πρόσφυγες των πολέμων και της φτώχειας και βελτίωση των συνθηκών ζωής τους, ιδιαίτερα τώρα που χιλιάδες παιδιά βρίσκονται σε ακραίες συνθήκες διαβίωσης.
  -  άμεση λειτουργία επίσημων δομών εκπαίδευσης για τα παιδιά όλων των ηλικιών που ζουν στη χώρα μας

-επιτάχυνση διαδικασιών για τις οικογενειακές επανενώσεις και ιδιαίτερα για τα ασυνόδευτα ανήλικα.

Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου «ΛΑΘΡΑ;


  

Friday, 01 December 2017 00:00

Τα σύνορα δολοφονούν

Περπατούσαμε στην Κροατία για περίπου δύο ώρες, όταν μας έπιασε η αστυνομία και μας είπε ότι πρέπει να γυρίσουμε στην Σερβία. Ήμασταν 8 άνθρωποι εκείνο το βράδυ 20 προς 21 Νοεμβρίου. Ήταν σκοτάδι και ήμασταν κουρασμένοι. Η μητέρα μου ρώτησε αν μπορούσαμε να μείνουμε το βράδυ γιατί ταξιδεύαμε με τα δύο μωρά αδέρφια μου, το ένα τριών χρονών, το άλλο ενός έτους και έξι μηνών. Η αστυνομία μας πήγε στην σιδηροδρομική γραμμή, δεν μας είπε τίποτα για το τρένο, κανείς δεν μας προειδοποίησε. Δεν ξέραμε. Περπατούσαμε και ξαφνικά ακούσαμε τον ήχο του τρένου. Όλοι πηδήσαμε στο πλάι, όλοι εκτός από την Madina. Το τρένο σταμάτησε και στο φως την είδα να κείται με το πρόσωπο στο έδαφος. Πήγα κοντά της, της σήκωσα το κεφάλι και είδα αίμα. Την σήκωσα στα χέρια μου. Ήρθε η αστυνομία και μπήκα στο αυτοκίνητο με την Madina, η υπόλοιπη οικογένεια έμεινε έξω. Δεν ξέρω αν ήταν ζωντανή ή νεκρή, αλλά νομίζω ότι ήταν νεκρή. Μετά από κάποια ώρα ήρθε το ασθενοφόρο και την πήραν. Θέλαμε να πάμε μαζί τους, κυρίως η μητέρα μας, αλλά δεν μας άφησαν. Δεν μας είπαν που την πάνε. Η μητέρα μου ρωτούσε “πού είναι το μωρό μου;” Θέλαμε να πάμε στο Ζάγκρεμπ για να περιμένουμε τα νέα της Madina. Η αστυνομία μας είπε ότι η Madina μεταφέρθηκε σε νοσοκομείου του Βελιγραδίου. Αλλά όταν φτάσαμε στο Βελιγράδι, ρωτήσαμε πάλι και μας είπαν ότι η Madina δεν ήταν εκεί.

Rashid (15) ο αδερφός της Madina.

https://www.facebook.com/areyousyrious/photos/a.542222625926625.1073741829.537310533084501/916183091863908/?type=3&theater

Page 1 of 122