ZT News 4 - шаблон joomla Форекс
cadamk

cadamk

Email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, μία από τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου είναι αυτή που επισημαίνει ότι ο κατηγορούμενος σε μια υπόθεση πρέπει να θεωρείται αθώος, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Το βάρος απόδειξης το έχει η κατηγορούσα αρχή, η οποία πρέπει να αποδείξει στο δικαστήριο την ενοχή του κατηγορουμένου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.

Η Ηριάννα είναι μια νέα κοπέλα που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή καταδικασμένη σε 13 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, στους «Πυρήνες της Φωτιάς». Δεν γνωρίζω αν η Ηριάννα είχε οποιουδήποτε είδους επαφή με την οργάνωση. Είμαι όμως απολύτως βέβαιος για το εξής: στη δίκη που έγινε δεν αποδείχτηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή της. Και όχι μόνο αυτό.

Διάβασα προσεκτικά την απόφαση και μεγάλο μέρος της δικογραφίας. Βρίσκομαι στον χώρο της Νομικής Επιστήμης, σπουδάζοντας και διδάσκοντας 32 ολόκληρα χρόνια. Θεωρώ την απόφαση όχι απλώς λανθασμένη αλλά μία από τις πλέον άδικες που έχω διαβάσει ποτέ. Είναι μια απόφαση που πρέπει οπωσδήποτε να ανατραπεί στο εφετείο, αν θέλουμε η χώρα μας να ανήκει σ’ αυτές που σέβονται στοιχειωδώς τις βασικές αρχές του κράτους δικαίου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες.

Η Ηριάννα καταδικάστηκε ουσιαστικά με ένα ιδιαίτερα επισφαλές στοιχείο: υποτίθεται ότι το DNA της βρέθηκε σε οπλισμό που ήταν «ορφανός» (δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε εγκληματική ενέργεια). Ο τρόπος που βρέθηκε το DNA, η ποσότητά του, η διαδικασία ταυτοποίησης, όλα είναι προβληματικά. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι δικαστές στις περισσότερες φιλελεύθερες δημοκρατίες δεν θα τα είχαν βρει καθόλου επαρκή. Ομως στην περίπτωση της Ηριάννας, το δικαστήριο που την καταδίκασε, θεώρησε ότι είναι ικανοποιητικά. Και τα κενά συμπληρώθηκαν με αβάσιμες υποθέσεις και θεσμικώς απαράδεκτα υπονοούμενα.

Το σφάλμα της Ηριάννας, ο λόγος για τον οποίον τιμωρήθηκε, φοβάμαι ότι είναι άλλο. Η μακροχρόνια σχέση της με τον Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο την κατέστησε αυτομάτως ύποπτη. Ο Κωνσταντίνος είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή στους «Πυρήνες της Φωτιάς». Ο ίδιος ανήκει στον αντιεξουσιαστικό χώρο και είχε φιλικές σχέσεις με μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης. Ομως αθωώθηκε διότι, όπως πολύ σωστά τόνισε στη δίκη του (ζητώντας την αθώωσή του) ο αείμνηστος εισαγγελέας, Σωτήρης Μπάγιας, αυτές οι φιλικές σχέσεις «δεν σημαίνουν τίποτα απολύτως». Η Ηριάννα, όμως, καταδικάστηκε κυρίως γι’ αυτό: για τη σχέση της με τον Κωνσταντίνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η απόφαση τον κατονομάζει ως μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης ενώ είχε ήδη αθωωθεί αμετάκλητα…

Η ίδια απόφαση κατονομάζει ως μέλος της οργάνωσης τον Τάσο Θεοφίλου, τον άνθρωπο που καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 25 χρόνια κάθειρξη και τελικά αθωώθηκε. Αφού όμως πέρασε πέντε χρόνια στη φυλακή. Και πριν από μερικές ημέρες, ο Μάριος Ζέρβας αθωώθηκε ομόφωνα έπειτα από επτά χρόνια που ταλαιπωρείται στα δικαστήρια, υπόδικος (στα οποία συμπεριλαμβάνονται 40 ημέρες κράτησης στον Κορυδαλλό). Η εισαγγελέας που πρότεινε την αθωότητά του τόνισε στην αγόρευσή της: «Πρέπει επιτέλους το κράτος, η Ασφάλεια, τα ΜΑΤ να σοβαρευτούν και να αλλάξουν στάση αντιμετώπισης των ανθρώπων που διεκδικούν το δίκιο τους».

Ελπίζουμε να το κάνουν τώρα έστω για την Ηριάννα. Tη Δευτέρα θα συζητηθεί η δεύτερη αίτησή της για αναστολή της ποινής μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Ελπίζω να γίνει δεκτή η αίτησή της από το πενταμελές εφετείο. Δεν υπάρχει κίνδυνος να… αποδράσει. Ενώ ήταν υπόδικη, πήρε δύο άδειες για να παρουσιάσει επιστημονικές εργασίες της σε διεθνή συνέδρια (η Ηριάννα είναι μια αξιόλογη νέα επιστήμονας). Οι δικαστές την εμπιστεύτηκαν τότε. Ας το κάνουν και αύριο. Το οφείλουν στις βασικές αρχές της δικαιοσύνης, του κράτους δικαίου και του ανθρωπισμού. Για να μπορέσει αυτή η κοπέλα να συνεχίσει τη ζωή της με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Μέχρι να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.

* Ο Αριστείδης Χατζής είναι αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Η Αλκη Ζέη περπάτησε βήμα-βήμα την Ιστορία του καιρού της, του καιρού μας -έγινε κομμάτι της. Και συνεχίζει. Με ένα ακόμα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε («Πόσο θα ζήσεις ακόμα γιαγιά;») κι άλλο ένα που είναι στα σκαριά, η συγγραφέας της «Αρραβωνιαστικιάς του Αχιλλέα» και του αυτοβιογραφικού «Με μολύβι φάμπερ νόυμερο δύο», μετράει τη ζωή με στιγμές -γιατί αυτές μετράνε.

Στο σπίτι της, ένα διαμέρισμα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, γεμάτο πίνακες, φωτογραφίες και αναμνήσεις, επικρατεί ένα γοητευτικό ανακάτεμα από τα παλιά και τα καινούργια της ζωής της. Την μεθεπομένη θα έφευγε για τη Σάμο, την πατρίδα των παιδικών της χρόνων. Για τον Δεκέμβριο είναι προγραμματισμένο το καθιερωμένο ταξίδι στις Βρυξέλλες, στην κόρη και τα εγγόνια της, όπου μπορεί και γράφει απερίσπαστη.

Συναντηθήκαμε, κατά σύμπτωση, στις 12 Οκτωβρίου, την ημέρα της Απελευθέρωσης της Αθήνας. Και γυρίσαμε τον χρόνο πίσω, για λίγο, για  να μιλήσουμε για εκείνα που πέρασαν κι ύστερα ήρθαν τα τωρινά. Ολα σε πρώτο πρόσωπο.

«Την ημέρα της Απελευθέρωσης φανταζόμουν ότι όλα τέλειωσαν κι ότι θα είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Οτι από αύριο αρχίζουμε καινούργια ζωή, χωρίς να έχουμε κανένα δυσάρεστο να μας συμβεί κι ότι όλος ο κόσμος είναι δικός μας. Ούτε πενήντα μέρες δεν κράτησε η χαρά».

«Στον Πόλεμο υπήρχε ένα ηθικό ανεβασμένο γιατί όλοι μαζί πολεμούσαμε τους Γερμανούς. Ο Εμφύλιος είναι πολύς βαρύς, γιατί πολεμάς τον διπλανό σου. Εκείνος ο Δεκέμβρης ήρθε πολύ απότομα.

Σίγουρα ο σπόρος για να γίνω συγγραφέας βρίσκεται στα παιδικά μου χρόνια. Από εκεί ξεκίνησα. Τα πιο ξένοιαστα χρόνια μου ήταν στη Σάμο, παιδί. Ο παππούς μου μας άφηνε ελεύθερες. Είχαμε τη θάλασσα στα πόδια μας, τριγυρνούσαμε ανάμεσα στα σπίτια, όλοι γνωστοί και συγγενείς.

Εκείνη την εποχή ήταν πολύ σπάνιο ένα σπίτι να μεγαλώνει κορίτσια με ελευθερία, όπως μεγαλώσαμε η αδελφή μου κι εγώ. Αλλά κι ο παππούς μου που είχε επτά κόρες, έτσι τις είχε μεγαλώσει. Είναι κυρίως θέμα παιδείας. Ηταν από τη Σμύρνη, διευθυντής της Ευαγγελικής Σχολής. Τον ενδιέφεραν τα βιβλία και τα διαβάσματά του, δίδασκε αρχαία ελληνικά. Αφηνε τις επτά κόρες του, που ήταν και κούκλες, ελεύθερες. Ηξερε. Μια μέρα ο παππούς μου είδε στον δρόμο τον άνδρα της αδελφής της γιαγιάς μου, τον Κατεβαίνη, που είχε κάνει το παλιό συντακτικό της αρχαίας. Εκείνος είχε μια κόρη και άσχημη. Και ρώτησε τον παππού μου αν αγωνιά για το πως θα παντρέψει τις δικές του. «Οταν έρθει η ώρα τους θα υπαντρευθώσι», του είπε. Κι ήρθε η ώρα τους και υπαντρεύθησαν.

Τον πατέρα μου όλο τονalkizei6 1070 φλομώναμε στο ψέμα, αλλά ήταν εκείνος που κυριαρχούσε στο σπίτι. Εμείς, και με τη βοήθεια της μαμάς, κάναμε τα δικά μας.

Αρχισα να γράφω όταν πήγαινα ακόμα σχολείο. Τα πρώτα γραψίματα ήταν για το κουκλοθέατρο. Πώς άρχισα να γράφω; Οταν ο θείος μου παντρεύτηκε τη Διδώ Σωτηρίου που ήταν δημοσιογράφος, εκείνη μου εξήγησε ότι «τις σκέψεις σου μπορείς να τις γράφεις». Κι αυτό μ΄άρεσε πολύ. Γιατί η αδελφή μου ήταν πολύ φλύαρη και δεν μου άφηνε χώρο, Και μου άρεσε πολύ να μπορώ να γράψω τις σκέψεις μου».

«Η Διδώ ήταν καθοριστική μορφή στη ζωή μου, στη ζωή μας. Εβαλε όλο το σπίτι μας στην αριστερά. Στην καθημερινότητά της ήταν μια γυναίκα όπως όλες, που μαγείρευε σουτζουκάκια και μπακλαβάδες. Κι από την άλλη μεριά ήταν δημοσιογράφος, καβαλούσε τη μοτοσυκλέτα. Αλλά δεν ήταν όμως σουφραζέτα.

Εκείνη την εποχή δεν είχες και πολλά να διαλέξεις. Εμπαινες στην αριστερά γιατί ήταν η αντίσταση. Δεν το βλέπαμε ότι μπαίναμε στην αριστερά -ούτε ξέραμε πολύ για τον μαρξισμό. Πηγαίναμε στην Αντίσταση.

Είναι αλήθεια βιώσαμε ένα όραμα και μια απογοήτευση αλλά ευτυχώς την απογοήτευση την πήραμε αρκετά μεγάλοι και ώριμοι. Γιατί κρατήσαμε το όραμα όσο ήμασταν νέοι κι αυτό μας βοήθησε να περάσουμε και δυσκολίες και όλα. Υστερα στην απογοήτευση, που είσαι πιο ώριμος, κρίνεις λογικά.

Οχι ότι το δικό μας όραμα ήταν λάθος. Αλλά ότι κάτι στράβωσε. Πιστεύαμε ότι βάζαμε κι εμείς το πετραδάκι μας για να ελευθερωθεί η Ελλάδα. Οι λεπτομέρειες δεν μας ενδιέφεραν. Οχι δεν είπα ποτέ ότι ήταν μάταια όσα έγιναν. Γιατί μέσα σε όλα αυτά έγιναν και πράγματα που προχώρησαν τον κόσμο, τον τόπο.

Στην Ελλάδα σήμερα την ψάχνω την αριστερά. Δεν βρίσκω που είναι η αριστερά. Μετά το ΚΚΕσωτερικού που το πιστέψαμε, γιατί πιστέψαμε ότι θα γίνει η αλλαγή, ότι θα φύγουμε από τον δογματισμό και θα βαδίσουμε σε μια αριστερά καινούργια, χάθηκε η αριστερά -χάλασε η φάβα».

«Αθελά μου έζησα την ιστορία, στην ιστορία της καθημερινής μέρας. Δεν είχα συνείδηση τότε ότι ζω μέσα στα πράγματα. Ετσι ήταν. Το μεγάλο δώρο ήταν που ζήσαμε μαζί με τους μεγάλους: Στα δεκάξι μας πηγαίναμε με την αδελφή μου στον Λουμίδη και ακούγαμε να μιλάνε οι μεγάλοι, που δεν ήταν ακόμα τόσο διάσημοι, όπως ο Γκάτσος, ο Ελύτης, ο Εμπειρίκος και μέναμε με ανοιχτό το στόμα. Τώρα δεν ξέρω αν μαζεύονται οι διανοούμενοι κι αν συζητάνε για ποίηση και λογοτεχνία, αλλά ειλικρινά τότε εκείνοι μιλούσαν μόνον γι΄αυτά. Ούτε για πείνα ούτε για τίποτε άλλο...

Αργότερα ήμουν εκεί στη δημιουργία του Θεάτρου Τέχνης. Από τον Κουν κρατάω τις πρώτες αξέχαστες παραστάσεις, την καλοσύνη που είχε στο βάθος του και την αγάπη του για το θέατρο -ήταν πάνω απ΄όλα. Κατάφερε, μέσα στην Κατοχή, να παρουσιάσει το αμερικανικό θέατρο, που το μετέφραζε ο άνδρας μου, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, αλλάζοντας τα ονόματα σε ισπανικά... Λένε πολλοί ότι ο Κουν δεν πήρε μέρος στην Αντίσταση. Μα αυτό που έκανε ήταν σαν να έκανε χίλιες φορές Αντίσταση. Αλλωστε έκανε κάτι που δεν μπορούσε κανεις άλλος να κάνει.

Το πρώτο σύνθημα που γράψαμε ήταν «και μπακάλη και συσσίτιο», γιατί πολύ σωστά είχε σκεφτεί τότε το κόμμα ότι πρώτα πρέπει να χορτάσουμε

κι ύστερα να γράψουμε για τα άλλα.

Ο Μάης του ΄68 ήταν άλλη μια ελπίδα για να αλλάξουν τα πράγματα και πράγματι άλλαξαν πολλά τότε στο Πανεπιστήμιο στη Γαλλία. Αυτή η ελπίδα διαλύθηκε πολύ γρήγορα, αλλά έμειναν κάποια θετικά.

Στη Μόσχα άρχισα να γράφω. Πέρυσι τον Σεπτέμβριο ξαναπήγα στη Ρωσία και ένιωσα ότι πάω σε μια χώρα που δεν έχω ξαναζήσει ποτέ. Μείναμε λίγο. Οταν μου ζήτησε η εκδότριά μου να της πω τι θέλω να δω, εγώ της ζήτησα να πάω στο κουζινάκι που έγραψα «Το καπλάνι της βιτρίνας», στο σπίτι μας... Και πάμε στο σπίτι που έμενα, όπου δεν αναγνώρισα τίποτα. Το διαμέρισμά μας ήταν στον τρίτο όροφο -στον πρώτο και τον δεύτερο λειτουργούσε παιδικός σταθρμός. Η πόρτα μας είχε ένα ξύλινο πόμολο, χωρίς κλειδί. Τώρα η πόρτα ήταν ατσάλινη και τα παράθυρα του παιδικού σταθμού είχαν πλέον κάγκελα. Χτυπήσαμε το κουδούνι. Κατέβηκε ο καινούργιος ένοικος. Μας είπε ότι η γυναίκα του δεν θέλει να μπούμε σπίτι τους κι ότι στον κατάλογο που τους έχουν δώσει με τους προηγούμενους ενοίκους, δεν υπάρχει το δικό μας όνομα. Γιατί ποτέ δεν έμεινε εκεί κανένας ξένος. Του είπα ότι έχει λάθος κατάλογο γιατί εμείς εκεί μέναμε. Δεν με άφησε να μπω. Μου κακοφάνηκε. Ηθελα πολύ να δω το παλιό μου διαμέρισμα...»

«Στη Μόσχα μου έκαναν εντύπωση οι άνθρωποι. Ηταν αδιάφοροι, σαν να έχασαν μια ζεστασιά που υπήρχε... Ισως να είναι γενικό το κακό... Πρόσφατα όμως που πήγα στα Τίραννα, την ξαναβρήκα αυτή την ζεστασιά.

Επιπλέον στη Ρωσία μου χτύπησε πολύ στο μάτι ο νεοπλουτισμός. Κακόγουστος και πολύ εμφανής. Γιατί θέλουν να τον δείχνουν....

Η εντύπωση που έχω από τα παιδιά στα σχολεία που πάω στην Αθήνα, στην Ελλάδα, είναι πολύ καλή. Ομως με καλούν σχολεία που έχουν έναν δάσκαλο ή μια δασκάλα που κάνουν την υπέρβαση να μιλήσουν στα παιδιά για τα βιβλία, που έχουν αγαπήσει τα βιβλία. Κι έτσι όλα μου φαίνονται καλά... Εχω την τύχη να δω τα έργα μου σε πολύ καλές παραστάσεις. Τώρα παίζεται στην Κύπρο, για δεύτερη χρονιά «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου»..

«Πόσο θα ζήσεις ακόμα γιαγιά;».... Οταν με ρώτησε η εγγονή μου εγώ απάντησα δέκα χρόνια, αλλά τα βρήκαν λίγα, κι είπαν δέκα πέντε και συμφωνήσαμε στα δέκα τρία. Τότε μου φάνηκαν πολλά...  Εχω παίξει πολύ με τα εγγόνια μου. Κυρίως ήθελαν να τους λέω ιστορίες. Και τους έχω διηγηθεί τόσες πολλές που αν γίνονταν σήριαλ θα ξεπέρναγαν τη «Λάμψη». Βλέποντας αυτές τις ιστορίες θέλησα να τις σχολιάσω, σήμερα, κι έτσι προστέθηκε το σχόλιό μου στο βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε.

«Η αρραβωνιαστικά του Αχιλλέα» με δυσκόλεψε πιο πολύ από όλα τα βιβλία μου. Είναι πιο δύσκολο είναι όταν θέλεις να κάνεις από την αυτοβιογραφία, μυθιστόρημα. Γιατί ήθελα να είναι τα γεγονότα που έχω ζήσει, αλλά να μην είμαστε ούτε εγώ ούτε ο άντρας μου. Ηταν μια δύσκολη ισορροπία που με παίδεψε».

«Μνήμη: Δεν ξέρω να σας πω γιατί, αλλά κι εγώ και η αδελφή μου θυμόμαστε πάρα πολύ. Καμία από τις δύο μας δεν θα ήθελε να αλλάξει ζωή.

Χρόνος: Τώρα αρχίζω να μην βάζω πια όρια. Τώρα λέω «μετράνε οι στιγμές», όχι τα χρόνια. Πηγαίνω σε εκδηλώσεις, σε σχολεια, ταξιδεύω. Το παρακάνω. Πηγαίνω και στο θέατρο, όχι πολύ. Με εκνευρίζουν οι αναποδογυρισμένες παραστάσεις -είδα πρόσφατα τη «Μήδεια» στην καταπληκτική μετάφραση του Βολανάκη, που παίζανε τρεις ηθοποιοί. Ισως είμαι οπισθοδρομική, αλλά μου ήταν αδύνατον να δω τη Μήδεια με μούσι...

alkizei2 1070

Γράφω μόνο όταν πηγαίνω στις Βρυξέλλες, όπου ζει η κόρη μου και τα εγγόνια μου. Εχει ησυχία και δεν κάνω τίποτε άλλο. Εχω αρχίσει ένα μυθιστόρημα, είμαι στη μέση -αλλά δεν λέω τίποτα για το περιεχόμενό του.

Ζούμε σε μια εποχή που όταν ακούω για πείνα, φτώχεια, πόλεμο, γίνομαι έξω φρενών. Το κουβεντιάζαμε μια μέρα με την Ελένη Αρβελέρ, και λέγαμε ότι αυτές οι κουβέντες για την πείνα είναι σαχλαμάρες. Ο κόσμος είναι πραγματικά σε πολύ δύσκολη κατάσταση, αλλά όχι όπως τότε που για να πάμε σχολείο πηδούσαμε πάνω από τα πτώματα στον δρόμο. Κι είχε γίνει καθημερινό πράγμα. Τον πρώτο καιρό είχαμε τρομάξει. Μετά δεν μας έκανε πια εντύπωση...

Να σας πω ακόμα αμφιβάλλω για μένα, όταν ακούω τόσα πολλά κοπλιμέντα. Δεν αισθάνομαι επιτυχημένη

Ζούμε σε μια εποχή που όταν ακούω για πείνα, φτώχεια, πόλεμο, γίνομαι έξω φρενών. Το κουβεντιάζαμε μια μέρα με την Ελένη Αρβελέρ, και λέγαμε ότι αυτές οι κουβέντες για την πείνα είναι σαχλαμάρες. Ο κόσμος είναι πραγματικά σε πολύ δύσκολη κατάσταση, αλλά όχι όπως τότε που για να πάμε σχολείο πηδούσαμε πάνω από τα πτώματα στον δρόμο. Κι είχε γίνει καθημερινό πράγμα. Τον πρώτο καιρό είχαμε τρομάξει. Μετά δεν μας έκανε πια εντύπωση...

Σήμερα, δεν μπορώ, βαριέμαι να παρακολουθώ το Κομμουνιστικό Κόμμα. Εχει μείνει εκεί και θαρρείς πως ακούς κασέτα. Μου είναι συμπαθείς, αλλά τους βαριέμαι.

Ποια αριστερά κυβερνά; Λέει ότι είναι αριστερά.

Δεν τη θεωρώ αριστερά.

Στη ζωή με απογοητεύουν αυτοί που έχω πιστέψει,

όχι εκείνοι στους οποίους δεν πίστεψα ποτέ.

Με την αδελφή μου γελούσαμε μια μέρα που θυμόμαστε το κλάμα που κάναμε όταν αποστάσησε ο Τσιριμώκος... Τώρα δυστυχώς δεν έχω για κανέναν να κλάψω, είτε αποστατήσει είτε όχι. Κανέναν.

Ο Γλέζος είναι ένα μνημείο, μια ιστορία της Ελλάδας ολόκληρης. Και μου αρέσει έτσι όπως είναι.

Αισθάνομαι ότι δεν με αφορούν οι σημερινοί πολιτικοί. Υπάρχουν κάποιοι βέβαια που παρακολουθώ την εξέλιξή τους, αν και ακόμα δεν έχει βγει κάτι στον αφρό. Η εποχή δεν βοηθάει».

«Ζούμε μια εποχή λίγο σαχλή, γιατί δεν έχει μεγάλα πράγματα να εμπνεύσουν. Το βλέπεις και στα νέα παιδιά, που προσπαθούν να δημιουργήσουν ομάδες και ψάχνουν να βρουν κάτι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα.

Είναι πολλά τα γεγονόταν που καθόρισαν εμένα και τη ζωή μου. Ενα ένα κι όλα μαζί. Η Διδώ και ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο άντρας μου, με βοήθησαν να έχω ανοιχτό μυαλό. Ηταν μεγάλη τύχη όλο αυτό που έζησα.

Η γυναίκα, παλιά, βγήκε από το σπίτι στον δρόμο, για να πάει στο κόμμα. Τώρα δεν υπάρχουν περιορισμοί. Εχουν αλλάξει και οι σχέσεις με το άλλο φύλλο. Χωρίζουν πολύ εύκολα οι άνθρωποι, δεν ξέρουν τι θα πει συμβίωση. Καθένας βγάζει τον εγωισμό του. Η πολλή ελευθερία τους έχει αποδιοργανώσει.

Ο έρωτας με καθόρισε. Με τον Γιώργο δεν συμβιώναμε σε καθημερινή βάση. Δεν είχαμε την τριβή της κάθε μέρας. Οταν επιστρέψαμε για τα καλά στην Ελλάδα, είχαμε μεγαλώσει πια, είχαμε φτιάξει την οικογένειά μας. Αλλωστε είχαμε πάντα τόσα άλλα προβλήματα που τα δικά μας πήγαιναν πίσω.

Θυμάμαι όταν ξύπνησα το πρωί της 21ης Απριλίου με την κόρη μου, που φορούσε την ποδιά της, και τον γιο μου να μου λένε ότι έγινε δικτατορία κι ότι ένας στρατιώτης τους είπε να μην πάνε σχολείο γιατί έγινε δικτατορία. Κι είπα, όχι πάλι, μόλις γυρίσαμε... Φύγαμε και πήγαμε στο Παρίσι. Μείναμε πολύ εκεί, τα παιδιά πήγαιναν σχολείο, ο Γιώργος συνεργαζόταν με τον Αντουάν Βιτέζ στο Ατελιέ του. Νομίζω ότι ο Γιώργος, αν δεν ήμουν εγώ που ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα, θα μπορούσε να εγκατασταθεί στη Γαλλία. Στη Μόσχα έγραψε την Αγγέλα...

Να σας πω ακόμα αμφιβάλλω για μένα, όταν ακούω τόσα πολλά κοπλιμέντα. Δεν αισθάνομαι επιτυχημένη.

Τι ονειρεύομαι; Για το μέλλον; Τόσο μακρύ δεν το βλέπω. Ονειρεύομαι να περάσω καλά τον καιρό που μου απομένει. Δεν ξέρεις ποτέ πόσος είναι αυτός ο καιρός. Αποδώ και μπρος οι στιγμές μετράνε...

TRAILER - Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΛΚΗΣ / ALKI'S LONG WALK from Christos Giannakopoulos on Vimeo.

 

 

ΠΗΓΗ

Το κείμενο αλληλεγγύης

«Σε δύο νέους ανθρώπους προσάπτεται ένα παράλογο κατηγορητήριο. Και οι δύο –ακόμη πιο άδικα και παράλογα– καταδικάζονται πρωτόδικα τον Ιούνιο από την Ελληνική Δικαιοσύνη.

H 29χρονη Ηριάννα και ο 33χρονος Περικλής βρέθηκαν κατηγορούμενοι λόγω των σχέσεών τους με τον Κώστα, ο οποίος είχε αρχικά κατηγορηθεί για συμμετοχή στους “Πυρήνες της Φωτιάς”.

Η Ηριάννα είναι η σύντροφός του κι ο Περικλής ο συγκάτοικός του. Ενώ ο Κώστας τελικά αθωώθηκε, η Ηριάννα κι ο Περικλής κρίθηκαν ένοχοι!

Οι προσωπικές τους σχέσεις με έναν αθώο ήταν, όπως φαίνεται, αρκετές για να αποφασίσει το Δικαστήριο την ενοχή τους.

Ενα ελάχιστο δείγμα DNA της Ηριάννας σ’ έναν γεμιστήρα όπλου που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε και τα ταξίδια του Περικλή και του Κώστα στη Βαρκελώνη, που κατά τους δικαστές είναι “μια πόλη γνωστή για την τρομοκρατική της δραστηριότητα”, τους καταδίκασαν σε 13 χρόνια φυλάκιση.

13 χρόνια φυλάκιση για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν.

13 χρόνια χαμένα στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής τους.

Κάποιοι επέλεξαν αναίτια να τους στερήσουν το δικαίωμα να συνεχίσουν την καθημερινότητά τους, να συνεχίσουν τις ακαδημαϊκές τους σπουδές, να συνεχίσουν να χαμογελάνε και να ονειρεύονται με τους αγαπημένους τους.

Αυτό αποτελεί αδικία. Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή με την έννοια της αντικειμενικότητας και της αμεροληψίας.

Παρ’ όλα αυτά, πάντα πρέπει να παραμένει δίκαια. Η Δικαιοσύνη πρέπει να κρίνει και να αποφασίζει βάσει στοιχείων.

Οχι να είναι παγιδευμένη σε ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και εκδικητικότητα.

Στις 16 Οκτωβρίου, η Ηριάννα και ο Περικλής προσπαθούν για δεύτερη φορά να πάρουν αναστολή και να αποφυλακιστούν, έχοντας περάσει ήδη ένα ολόκληρο καλοκαίρι στη φυλακή.

Καλούμε τους δικαστές να μην αναπαράγουν μια νέα Δίκη του Κάφκα.

Τους καλούμε ν’ ακούσουν το αίτημα της κοινωνίας, των χιλιάδων νέων ανθρώπων που σε δρόμους και συναυλίες ζητούν την απελευθέρωση της Ηριάννας και του Περικλή.

Στη θέση τους θα μπορούσε να βρίσκεται ο καθένας μας. Στις 16 Οκτωβρίου το δίκαιο πρέπει να νικήσει.

Λευτεριά στην Ηριάννα!

Λευτεριά στον Περικλή!»

Ανάμεσα στις πρώτες υπογραφές στο κείμενο αυτό ξεχωρίζουν του Βρετανού στοχαστή Ντέιβιντ Χάρβεϊ, του Γάλλου φιλόσοφου Ετιέν Μπαλιμπάρ, της Αμερικανίδας Τζούντιθ Μπάτλερ, της Βρετανής Τζοάνα Μπερκ κ.ά., το έργο και τα βιβλία των οποίων είναι πολύ γνωστά και στο ελληνικό κοινό.

Greg Albo, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο York University, Toronto.

Etienne Balibar, Γάλλος φιλόσοφος, επίτιμος καθηγητής στo Université Paris-Ouest και στο Kingston University, London.

Joanna Bourke, καθηγήτρια Ιστορίας, University of London, πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας της Βρετανικής Ακαδημίας.

Wendy Brown, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο University of Columbia, Berkeley.

Judith Butler, Αμερικανίδα φιλόσοφος, καθηγήτρια στο Τμήμα Ρητορικής και Λογοτεχνίας στο University of Columbia, Berkeley.

Κώστας Δουζίνας, καθηγητής Νομικής, University of London, Βουλευτής Α΄ Περαιά.

Francis Fox Piven, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών και Κοινωνιολογίας στο City University of New York.

David Harvey, επίτιμος καθηγητής Ανθρωπολογίας στο City University of New York.

Dov Khenin, πολιτικός επιστήμονας, μέλος του Κοινοβουλίου του Ισραήλ.

Leo Panitch, ομότιμος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο York University, Toronto.

Jacqueline Rose, καθηγήτρια Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Birkbeck, University of London.

Saskia Sassen, κοινωνιολόγος, καθηγήτρια στο Columbia University, New York.

Lynne Segal, επίτιμη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Birkbeck, University of London.

Hilery Wainwright, κοινωνιολόγος, εκδότρια του περιοδικού «Red Pepper».

1.jpgΤην Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017, ώρα 19.30, στο Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών διοργανώνεται συζήτηση για την ανάγκη αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις που επικρατούν και δημιουργούν ένα περιβάλλον “κατώτερης” ζωής για την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.  
Τίτλος της εκδήλωσης: “Τι μπορούμε να αλλάξουμε στη ζούγκλα των εργασιακών σχέσεων;”
Εισηγητής στη συζήτηση είναι ο Ηλίας Ιωακείμογλου, οικονομικός αναλυτής, επιστημονικός σύμβουλος του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Θέσεις, με πλούσιο συγγραφικό έργο στα θέματα που ενέχονται στη συζήτηση.
Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση, με ερωτήσεις και παρεμβάσεις και μετά το πέρας της συζήτησης θα ακολουθήσει η “μετα-συζήτηση” με ποτό στο χώρο του Στεκιού.

Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών

Αθήνα, 10-10-2017

Με την από 25-09-2017 επιστολή του προς την Υπηρεσία Ασύλου και το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες κάλεσε τις αρμόδιες ελληνικές αρχές να αναθεωρήσουν την υφιστάμενη πρακτική τους, κατ’ εφαρμογή της οποίας αποκλείεται από το πρόγραμμα της μετεγκατάστασης όποιο πρόσωπο συγκεντρώνει μεν τις προϋποθέσεις που τίθενται με τις Αποφάσεις (ΕΕ) 2015/1523 και 2015/1601 του Συμβουλίου, πλην όμως εισήλθε στην ελληνική επικράτεια μετά την Κοινή Δήλωση Ε.Ε. –Τουρκίας, ήτοι από την 20-3-2016 και εξής.

Όπως είναι γνωστό, με τις ανωτέρω Αποφάσεις του Συμβουλίου, προβλέφθηκε η δυνατότητα μετεγκατάστασης 160.000 αιτούντων διεθνούς προστασίας από την Ελλάδα και την Ιταλία σε άλλες χώρες της Ε.Ε. υπό ένα μηχανισμό «δικαιότερης» κατανομής του βάρους διαχείρισης της ροής του προσφυγικού πληθυσμού στη βάση της αλληλεγγύης μεταξύ των ευρωπαίων εταίρων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στις 5-10-2017 από την Επιτροπή[1] από τους 63.302 αιτούντες που θα έπρεπε να μετεγκατασταθούν από την Ελλάδα σε άλλο Κράτος Μέλος, μόνο 20.471 εντάχθηκαν επιτυχώς στον εν λόγω μηχανισμό, ήτοι ποσοστό λιγότερο από 30%.

Είναι βέβαιο ότι εάν είχαν εφαρμοσθεί ορθά οι ως άνω αποφάσεις του Συμβουλίου, το σύνολο σχεδόν των προσφύγων που εισήλθαν στην Ελληνική Επικράτεια έως τις 26-9-2017, θα είχε μετεγκατασταθεί σε άλλες χώρες της ΕΕ, δεδομένου ότι η πλειοψηφία εξ αυτών πληρούσε τις προϋποθέσεις μετεγκατάστασης (κυρίως Σύριοι πολίτες). Πλην όμως, αυτό δεν κατέστη δυνατό, ενόψει του αποκλεισμού όσων εισήλθαν μετά τις 20-3-2016, πρακτική η οποία υιοθετήθηκε από τις Ελληνικές αρχές με την ανοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών, σε μια εσφαλμένη εφαρμογή της δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας και κατά παράβαση των άνω αποφάσεων του Συμβουλίου της ΕΕ.

Την ανωτέρω εσφαλμένη πρακτική αναγκάσθηκε να παραδεχθεί σε πρόσφατη απάντησή του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κ. Δ. Αβραμόπουλος, ο οποίος απαντώντας σε σχετική ερώτηση ευρωβουλευτή τόνισε ότι:

«Η δήλωση ΕΕ-Τουρκίας δεν είχε ως αποτέλεσμα την τροποποίηση των αποφάσεων του Συμβουλίου σχετικά με τη μετεγκατάσταση, και εξακολουθεί να αποτελεί εθνική αρμοδιότητα της Ελλάδας να αποφασίζει αν ο αιτών διεθνή προστασία στην Ελλάδα είναι επιλέξιμος για το πρόγραμμα μετεγκατάστασης»[2].

Ενόψει του ότι το ζήτημα εξακολουθεί να αφορά μεγάλο αριθμό αιτούντων διεθνούς προστασίας, οι οποίοι, καίτοι θα μπορούσαν σύμφωνα με τις ως άνω Αποφάσεις να μετεγκατασταθούν σε άλλα Κράτη Μέλη, πλην όμως στερήθηκαν της ευχέρειας αυτής λόγω της εισόδου τους στη χώρα μετά την 20-3-2016, είναι επιτακτική η άμεση αλλαγή της πρακτικής των ελληνικών αρχών προς το σκοπό συμπερίληψης όλων όσων έχουν εισέλθει στην Ελλάδα έως τις 26-9-2017 και επιθυμούν να υπαχθούν στην διαδικασία της μετεγκατάστασης, πληρώντας τις σχετικές προϋποθέσεις.
            Η εν λόγω εσφαλμένη πρακτική των Ελληνικών αρχών, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία πολύ καθυστερημένα και λίγο πριν τη λήξη του προγράμματος μετεγκατάστασης αποδέχθηκε το σφάλμα αυτής, είναι μία ακόμη δυσμενής συνέπεια της Δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας, η οποία έχει θέσει σε αμφισβήτηση θεμελιώδη δικαιώματα των προσφύγων.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με:

Δανάη Λειβαδά

Υπεύθυνη επικοινωνίας

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες

Σολωμού 25, Τ.Κ. 10682, Αθήνα       

Τηλ.: +30 210-3800990

Ε-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

[1]                   https://ec.europa.eu/home-affairs/sites/homeaffairs/files/what-we-do/policies/european-agenda-migration/press-material/docs/state_of_play_-_relocation_en.pdf

[2]                      http://www.europarl.europa.eu/sides/getAllAnswers.do?reference=E-2017-003985&language=EL

Το ζήτημα της προστασίας των ασυνόδευτων παιδιών βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης και αποτελεί ένα από τα λίγα πεδία στα οποία φαίνεται ότι υπάρχει κοινή αντίληψη όλων των εμπλεκόμενων φορέων.

Μέχρι σήμερα, βέβαια, η προσοχή έχει επικεντρωθεί εύλογα στα ζητήματα εντοπισμού, στέγασης και υποδοχής των ασυνόδευτων παιδιών.

Εντούτοις, σιγά σιγά έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι μία από τις σημαντικότερες σχετικές προκλήσεις αναφορικά με τα ασυνόδευτα παιδιά αφορά το ζήτημα της προαγωγής της ψυχικής τους υγείας.

Τα παιδιά αυτά -συχνά «παιδιά του πολέμου»- έχουν βιώσει τραυματικές εμπειρίες, βία, εκμετάλλευση και κακοποίηση, γεγονός που έχει στιγματίσει τον ψυχικό τους κόσμο.

Φτάνοντας στην Ευρώπη, μετά από δύσκολα και επικίνδυνα ταξίδια, έρχονται αντιμέτωπα με πολλούς και διάφορους παράγοντες ευπάθειας που τα καθιστούν ακόμα πιο «ευάλωτα» υπό όρους ψυχικής υγείας.

Ελλιπείς διαδικασίες εντοπισμού και προστασίας, «προστατευτική φύλαξη» σε κλειστά κέντρα, ακόμα και σε αστυνομικά τμήματα για μεγάλα διαστήματα, μέχρι να βρεθεί θέση σε ξενώνα, αβεβαιότητα για το νομικό καθεστώς και το μέλλον τους εν γένει αποτελούν κάποιους από τους παράγοντες που επιβαρύνουν την ψυχική υγεία των ασυνόδευτων παιδιών ή επιτείνουν ήδη προϋπάρχοντα προβλήματά τους.

Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη ότι μια μερίδα παιδιών προεφηβικής ή εφηβικής ηλικίας που φιλοξενούνται στους ξενώνες ασυνόδευτων ανηλίκων παρουσιάζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως για παράδειγμα διαταραχές ύπνου, καταθλιπτικά επεισόδια, προβλήματα συμπεριφοράς, επιθετική συμπεριφορά προς άλλους φιλοξενουμένους ή/και προσωπικό των δομών.

Παράλληλα, δεν λείπουν και περιπτώσεις παιδιών που εμφανίζουν περισσότερο σοβαρές διαταραχές, όπως ψυχωτικά επεισόδια, αυτοτραυματισμούς, αυτοκτονικές τάσεις και εξάρτηση από αλκοόλ και ουσίες.

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι το υπάρχον σύστημα προστασίας αδυνατεί να ανταποκριθεί πλήρως στις ανάγκες αυτών των παιδιών.

Oι υπάρχουσες δομές φιλοξενίας είναι προσανατολισμένες στην κάλυψη των βασικών αναγκών προστασίας των ασυνόδευτων παιδιών και όχι στη διαχείριση σύνθετων προβλημάτων ψυχικής υγείας.

Ούτως ή άλλως η διάγνωση και η θεραπεία θεμάτων ψυχικής υγείας στα παιδιά και τους εφήβους είναι ένα από τα δυσκολότερα αντικείμενα στον ιατρικό χώρο. Πολλώ δε μάλλον για μια ειδική ομάδα στόχου όπως τα ασυνόδευτα παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν ζήσει τη βία και την κακοποίηση.

Από την άλλη μεριά, το δημόσιο σύστημα υγείας, το οποίο έχει πληγεί τόσο εξαιτίας των περιοριστικών οικονομικών πολιτικών, δυσκολεύεται να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες όχι μόνο των ασυνόδευτων παιδιών αλλά και εν γένει του πληθυσμού της χώρας.

Ως αποτέλεσμα, τα ασυνόδευτα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας δεν λαμβάνουν τη μέριμνα που πρέπει.

Εξαιτίας της παθολογίας τους αδυνατούν να συνεργαστούν με τους επαγγελματίες παιδικής προστασίας, ενώ συχνά μεταφέρονται από τον έναν στον άλλον ξενώνα, όταν εκδηλώνουν προβλήματα συμπεριφοράς.

Κάποια εξ αυτών είτε παραμένουν για κάποιες μέρες υπό αστυνομική επιτήρηση είτε νοσηλεύονται προσωρινά σε νοσοκομεία και κλινικές λαμβάνοντας θεραπευτική αγωγή και στη συνέχεια επιστρέφουν και πάλι στις δομές φιλοξενίας, δίχως επί της ουσίας να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα ψυχικής υγείας τους.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα προσέγγιση. Μια διεξοδική και εμπεριστατωμένη αξιολόγηση και αντιμετώπιση των αναγκών ψυχικής υγείας από κατάλληλους ειδικούς.

Λύσεις και προτάσεις υπάρχουν. Μικρές ειδικές δομές φιλοξενίας με κατάλληλο και επαρκώς εκπαιδευμένο σε όρους ψυχικής υγείας προσωπικό, ενίσχυση των ήδη υπαρχουσών δομών με ειδικούς παιδοψυχίατρους ή/και δημιουργία κέντρων ημέρας, με ενισχυμένο πλαίσιο προστασίας και δημιουργικές δραστηριότητες είναι μόνο κάποιες από τις προτάσεις που έχουν πέσει ήδη στο τραπέζι.

Οι λύσεις αυτές ασφαλώς απαιτούν πρόσθετους πόρους. Μια τέτοια, παραδείγματος χάριν, ειδική δομή φιλοξενίας για άτομα με ψυχικά προβλήματα ασφαλώς κοστίζει περισσότερο απ’ όσο μια «παραδοσιακή» δομή.

Ανεξάρτητα από το ποια λύση τελικά προκριθεί, πρέπει να γίνει κατανοητό από τους αρμόδιους φορείς και χορηγούς ότι η υλοποίηση τέτοιων προγραμμάτων είναι απολύτως αναγκαία.

Κάτι τέτοιο είναι όχι μόνο προς το συμφέρον των ίδιων των παιδιών αλλά σε ένα δεύτερο επίπεδο διασφαλίζει και την κοινωνική συνοχή.

Πολλά από τα παιδιά αυτά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα παραμείνουν στη χώρα. Αφήνοντάς τα στο περιθώριο και μην προνοώντας για την αντιμετώπιση των αναγκών τους και την προαγωγή της ψυχικής τους υγείας τα σπρώχνουμε ακόμα περισσότερο στο περιθώριο, καθιστώντας τα πιο «ευάλωτα» σε κάθε είδους κίνδυνο.

* υπεύθυνου Προάσπισης και Διεκδίκησης Δικαιωμάτων, Γιατροί του Κόσμου - Ελληνική Αντιπροσωπεία

Page 1 of 7