ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

Aρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα openDemocracy. Η Guilaine Kinouani είναι διαθεματική φεμινίστρια, σύμβουλος σε θέματα ισότητας, ψυχαναλύτρια και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.
 

Ενώ πληθαίνουν οι αποδείξεις σεξουαλικής κακοποίησης μαύρων γυναικών και κοριτσιών από κυανόκρανους του ΟΗΕ, η δημοσιογραφική έρευνα και παρουσίαση τα αντιμετωπίζει ως «σεξουαλική συναλλαγή», μέσα από μια καθαρά αποικιοκρατική αντίληψη.

Μερικούς μήνες πριν, η ενημερωτική καμπάνια #predatorypeacekeepers1 άρχισε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ξεκίνησε έπειτα από τη δημοσιοποίηση μιας έκθεσης από μια Καναδική φιλανθρωπική οργάνωση για το AIDS όπου κατηγορούσε στρατιώτες της Γαλλίας και των Ηνωμένων Εθνών για την σεξουαλική κακοποίηση2 τουλάχιστον 98 κοριτσιών στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία (ΚΑΔ). Η καταδικαστική αναφορά ανέφερε πως τρία κορίτσια είχαν δεθεί και εξαναγκασθεί σε σεξουαλική συνεύρεση με σκύλο, πως ένα από τα θύματα στην συνέχεια πέθανε και πως πολλές από τις κακοποιήσεις είχαν οργανωθεί από ένα Γάλλο στρατηγό. Από την στιγμή της δημοσιοποίησης της έκθεσης, και άλλα θύματα έχουν βγει μπροστά και μίλησαν. Πολλές από τις γυναίκες έχουν μιλήσει για υποτιμητικές σεξουαλικές πράξεις, μεταξύ των οποίων στρατιώτες που ουρούσαν πάνω στο σώμα των θυμάτων ή στο στόμα τους.

Κατηγορίες για ανάρμοστη σεξουαλική συμπεριφορά από στρατιώτες του ΟΗΕ έχει καταγραφεί3 στις περισσότερες χώρες που υπάρχουν ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ. Αυτό που προκαλεί εντύπωση στην ΚΑΔ είναι η αναφορά σε εμπλοκή ανώτερων αξιωματικών και η ηλικία των θυμάτων. Τον Δεκέμβριο του 2015, μια Ανεξάρτητη Επιτροπή4 παρουσίασε τρομακτικά στοιχεία στον τρόπο με τον οποίο ο ΟΗΕ αντέδρασε στις κατηγορίες στην ΚΑΔ. Έδειξε την συστηματική ανεπάρκεια και ανέδειξε μια κουλτούρα ατιμωρησίας, ανεπαρκών διερευνητικών μηχανισμών και απογοητευτικές δομές για την υποστήριξη των θυμάτων. Δεν υπάρχει καμία δημόσια ενημέρωση από πλευράς ΟΗΕ για την πρόοδο που έχει γίνει για την εφαρμογή των προτάσεων της Επιτροπής. Οι λίγες διώξεις έχουν στοχεύσει αποκλειστικά (μαύρους) Αφρικανούς κυανόκρανους5. Οι λευκοί θύτες, πρακτικά απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη.

 
«Σεξουαλική συναλλαγή» κι η λανθασμένη αντίληψη της συγκατάθεσης

 
Ο κοινωνικός και ο νομικός ορισμός του βιασμού επικεντρώνονται, έστω και εν μέρει, στην συγκατάθεση. Ένας τρόπος για να ακυρωθεί ο βιασμός είναι με την απόδειξη συγκατάθεσης ή με την επαρκή αμφισβήτηση των ορίων της. Αυτό επιτυγχάνεται όσον αφορά τα θύματα των κυανόκρανων δραστών, όταν οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των μαύρων γυναικών της Αφρικής και των στρατιωτών του ΟΗΕ περιγράφονται σαν αποτέλεσμα συναλλαγής. Στην «σεξουαλική συναλλαγή», το ένα μέρος αποκτά πρόσβαση στο σώμα του άλλου ατόμου με αντάλλαγμα δώρα ή και άλλα αγαθά. Επειδή υπάρχει υλικό όφελος (συνήθως για τις γυναίκες) η συναίνεση θεωρείται έτσι δεδομένη. Μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο δείχνει πως τα μέσα είναι γεμάτα με επικεφαλίδες για σεξουαλικές συναλλαγές:

  • Γυναίκες στην Αϊτή και την Λιβερία πουλάνε σεξ στους κυανόκρανους του ΟΗΕ με αντάλλαγμα βοήθεια και ανέσεις όπως τηλέφωνα και παπούτσια για την εκκλησία6
  • Κυανόκρανοι του ΟΗΕ ανταλλάσσουν σεξ με αγαθά7
  • Μια ανθρωπιστική αποστολή καταλήγει καταστροφή: Έκθεση υπό δημοσίευση καταγράφει εργαζόμενους των Ηνωμένων Εθνών να ανταλλάσσουν ανθρωπιστική βοήθεια για σεξ8
  • Ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ και σεξουαλικές συναλλαγές9

Περιγράφοντας το σεξ σε αντάλλαγμα για αγαθά και αγαθά πολυτελείας ή και κινητά τηλέφωνα συγκεκριμένα, κάνει κάτι περισσότερο από το να υπονοεί συγκατάθεση. Προκαλεί την δημόσια επίκριση αναφορικά με την ηθική των θυμάτων και αναπαράγει την μισογυνιστική-φυλετική (ΣτΜ στο πρωτότυπο ο όρος είναι misogynoirist) συσχέτιση μεταξύ των μαύρων γυναικών και του υλισμού. Η αντίληψη αυτή τροφοδοτείται από τις έμφυτες προκαταλήψεις και τάσεις και υποβαθμίζει την γνωστική ασυμφωνία. Η τελευταία παραπομπή πιο πάνω, από την Washington Post, αναφέρεται σε μια έρευνα10 που πραγματοποιήθηκε το 2012 σχετικά με την συχνότητα των λεγόμενων «σεξουαλικών δοσοληψιών» στην Μονρόβια (στην Λιβερία) κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Η μελέτη εκτιμά πως 58000 γυναίκες μεταξύ 18 και 30 είχαν εμπλακεί σε «σεξουαλικές συναλλαγές» με το προσωπικό του ΟΗΕ κάποια στιγμή και πως περισσότερες από τις μισές ήταν κάτω των 18 την πρώτη φορά. Παρόλα αυτά, οι λέξεις βιασμός και συγκατάθεση απουσιάζουν εντελώς από το δημοσιογραφικό κείμενο. Παρομοίως, κατηγορίες στην Αϊτή εμπλέκουν και παιδιά αλλά ξανά τα μέσα γράφουν για «σεξουαλικές συναλλαγές», χωρίς να στέκονται στην προϋπόθεση της συγκατάθεσης.

Η διαφορά της ηλικίας είναι βασική πηγή της διαφοράς εξουσίας, αυτός είναι ένας από τους λόγους που τα σεξουαλικά εγκλήματα εναντίον ανηλίκων εξειδικεύονται στους περισσότερους ποινικούς κώδικες. Με δεδομένο πως τέτοια εγκλήματα υπάρχουν στα περισσότερα κράτη είναι εκπληκτικό γεγονός ότι τέτοιες πράξεις μπορεί να είναι σεξουαλική κακοποίηση παιδιών θίγεται σπάνια. Επιπλέον της ηλικίας, μια σειρά από πρακτικές πιέσεις μπορούν να μας οδηγήσουν στην αμφισβήτηση της εγκυρότητας της συγκατάθεσης.

Η διαφορά εξουσίας – σε κοινωνικό, νομικό, θεσμικό, ακόμη και σε συμβολικό – ανάμεσα των μαύρων γυναικών της Αφρικής και των στρατιωτών του ΟΗΕ δημιουργεί μια σειρά από εμπόδια στο να δώσουν ουσιαστική συγκατάθεση. Οι διαφορές στην «κοινωνική τάξη» και την γεωπολιτική τοποθέτηση, στη φυλή και στην συναισθηματική αδυναμία – μη ξεχνάμε πως μιλάμε για γυναίκες σε εμπόλεμες ή με άλλο τρόπο ασταθείς ζώνες – το κράτημα ή η πρόσβαση των στρατιωτών σε βαριά όπλα, το καθένα από αυτά και όλα μαζί αθροιστικά κάνουν  την ελεύθερη συγκατάθεση αδύνατη. Για τους λόγους αυτούς ο ΟΗΕ είναι πιθανώς, που ο ΟΗΕ απαγόρεψε στους κυανόκρανους του να εμπλέκονται σε «σεξουαλικές συναλλαγές»11.

Λευκότητα και βιασιμότητα των μαύρων κοριτσιών και γυναικών της Αφρικής

Μια διαθεματική προσέγγιση είναι απαραίτητη για να συλλάβουμε την συγκεκριμένη σεξουαλική υποδούλωση των μαύρων γυναικών της Αφρικής από δυτικούς άνδρες ή άνδρες σταλμένους από δυτικούς, και την εμφανή προσήλωση των μέσων να τους αποδώσουν συναίνεση. Μια τέτοια προσέγγιση αποφεύγει και την εκτός πλαισίου ανάλυση που ακούσια αναπαράγει τη βία με τρόπο που είναι κεντρικός στην λευκή πατριαρχική και αποικιοκρατική τάξη: η Αφρικανή και Μαύρη γυναίκα εμφανίζεται ως κατώτερη και υποταγμένη, η υποταγή αυτή όμως καθίσταται αόρατη. Η διαδικασία αυτή κανονικοποιεί την έμφυλη και φυλετική βία, ενώ κάνει αδύνατο να κατονομαστεί η λευκότητα ως η καίρια υποκείμενη αιτία.

Η λευκότητα όμως υπάρχει. Υπάρχει στην δομική αφάνεια των μαύρων, αφρικανών θυμάτων και στον μη καταλογισμό ευθυνών στους λευκούς δράστες. Υπάρχει στην παρουσίαση του μαύρου σώματος ως έδαφος για την λευκή έκφραση του σαδισμού και της σεξουαλικής διαστροφής, και στην αναπαραγωγή των έμφυλων, φυλετικών ιεραρχιών. Η κοινωνικά κατασκευασμένη απεικόνιση της σεξουαλικότητας των Μαύρων γυναικών ως «ανήθικης» και φαύλης έχει μακρά αποικιακή ιστορία που εξακολουθεί να οδηγεί σε μια απροθυμία, συνειδητή ή μη, να προστατέψουν τα κορμιά των μαύρων γυναικών και κοριτσιών από σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς.

Στον πυρήνα της υποτιθέμενης καταλληλόλητας μας για βίαιη σεξουαλική κατανάλωση ή βιασιμότητα, δεν είναι μόνο η κατασκευασμένη υπερσεξουαλικότητα αλλά και ιδέες περί βρωμιάς και ανηθικότητας – δείκτες φυσικά της υπάνθρωπης φύσης μας – που επιτρέπουν τα θύματα των αρπακτικών κυανόκρανων να  υποστούν διεστραμμένες σεξουαλικές πράξεις και να λεκιαστούν (με ούρα) αφού τα σώματά τους θεωρούνται ακάθαρτα. Η έμμεση αυτή ευθύνη είναι τόσο η αιτία και το αποτέλεσμα της ευτέλειας τους. Έτσι η σεξουαλική επαφή με άνδρες που έχουν παρουσιαστεί ως ανώτεροι, ευγενείς σωτήρες πρόθυμους να αγγίξουν το μαύρο σώμα, δεν μπορεί να είναι βίαιοι. Ο βιασμός σχεδόν καταλήγει να απεικονίζεται ως δώρο, το οποίο πρέπει να γίνει δεκτό με ευγνωμοσύνη. Αυτή η δυναμική συμβολίζεται και υλοποιείται με κάθε μια από αυτές τις δήθεν «συναλλαγές». Κάποιος μπορεί ακόμα και να αναρωτηθεί, αν δεν υπήρχαν χυδαίες πράξεις βίας ή καμία αναφορά σε γυναίκες και κορίτσια να έχουν δεθεί, αν ο όρος βιασμός έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ στην ΚΑΔ.

Κατά την αποικιοκρατική περίοδο, τα παιδιά και οι γυναίκες στην Αφρική, στερούνταν τη παιδικότητα και τη θηλυκότητα τους με επιθετικό τρόπο, ως τμήμα της συνειδητής προσπάθειας να τους αφαιρεθεί η ανθρώπινη υπόστασή. Απομεινάρια αυτού του συστήματος καταπίεσης, συνεχίζει να διαμορφώνει την μεταχείριση των μαύρων ανθρώπων σήμερα, με αυτούς που είναι στο πάτο της μαύρης ιεραρχίας να είναι οι πιο αναλώσιμοι. Πράγματι, η ατιμωρησία που συνοδεύει την κακοποίηση από δυτικούς άνδρες των μαύρων σωμάτων του τρίτου κόσμου το δείχνει ξεκάθαρα. Έτσι μιλώντας για «σεξουαλικές συναλλαγές», είναι και ένας τρόπος για να επιβιώσουν παλιές αποικιοκρατικές αντιλήψεις, αλλά και τρόπος για τους κυανόκρανους βιαστές να μην καταστούν υπεύθυνοι για το βιασμούς και την σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών και ευπαθών γυναικών. Όμως, με δεδομένα τα πρόσφατα στοιχεία12 που δείχνουν πως σχεδόν ο μισός βρετανικός πληθυσμός βλέπει την αποικιοκρατία ως κάτι για το οποίο πρέπει να είναι υπερήφανος και πως περίπου το ένα τρίτο πιστεύει «μιλάμε πολύ για τη σκληρότητα και το ρατσισμό στην αυτοκρατορία, και αγνοούμε το καλό που έκανε», τότε δίχως αμφιβολία οι μαζικοί φόνοι και ακρωτηριασμοί μπορούν να αντισταθμιστούν από οποιοδήποτε «οικονομική ανάπτυξη13» με την λογική αυτή, ίσως το δόσιμο ενός κινητού συνιστά συναίνεση και ο βιασμός μπορεί να αντισταθμιστεί από «ανέσεις14».

  1. https://twitter.com/search?q=%23predatorypeacekeepers
  2. http://www.telegraph.co.uk/women/politics/the-vile-sex-abuse-by-un-peacekeepers-is-leaving-the-united-nati/
  3. https://mediadiversified.org/2016/04/12/the-uns-good-vs-bad-narrative-clears-the-way-for-sexual-violence-and-impunity/
  4. http://www.un.org/News/dh/infocus/centafricrepub/Independent-Review-Report.pdf
  5. http://www.aljazeera.com/news/2016/04/peacekeepers-trial-sex-abuse-car-160405040318812.html
  6. http://jezebel.com/un-peacekeepers-having-transactional-sex-with-locals-is-1710590278
  7. http://www.bbc.co.uk/news/world-33089662
  8. http://www.theatlantic.com/international/archive/2015/06/un-peacekeeping-transactional-sex-haiti/395654/
  9. https://www.washingtonpost.com/news/monkey-cage/wp/2015/06/16/u-n-peacekeeping-and-transactional-sex/?tid=article_nextstory
  10. http://www.nyu.edu/projects/beber/files/Beber_Gilligan_Guardado_Karim_TS.pdf
  11. https://cdu.unlb.org/Portals/0/PdfFiles/PolicyDocC.pdf
  12. https://d25d2506sfb94s.cloudfront.net/cumulus_uploads/document/95euxfgway/InternalResults_160118_BritishEmpire_Website.pdf
  13. https://www.theguardian.com/politics/shortcuts/2016/jan/20/empire-state-of-mind-why-do-so-many-people-think-colonialism-was-a-good-thing
  14. http://www.reuters.com/article/us-un-peacekeepers-abuse-idUSKBN0OQ2CP20150610

πηγή:https://geniusloci2017.wordpress.com/2017/10/27/rape_for_a_phone/

Published in ΑΤΑΚΤΩΣ

Στους βόθρους της Χρυσής Αυγής βούτηξε στις αρχές του 2012, την περίοδο που οι ναζίδες ετοιμάζονταν να μπουν στη Βουλή, ο νεαρός σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Γεωργούσης ετοιμάζοντας την πτυχιακή του εργασία για την Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Βρετανίας. Η ταινία του -που βραβεύτηκε ως η καλύτερη φοιτητική ταινία στην Βρετανία για το 2013- έχει παιχτεί σε διάφορα φεστιβάλ, ενώ ειδικές προβολές οργανώθηκαν και στα γραφεία του ΟΗΕ στην Ν. Υόρκη, στο πρώην “μουσείο του τρόμου”, στα γραφεία των ΕΣ-ΕΣ, στο Βερολίνο.

(Κείμενο: Κυριάκος Μπάνος, Εργατική Αλληλεγγύη, 24/5/2017)

Ο Γεωργούσης που κατέθεσε την Δευτέρα (22/5 – 155η) και την Τρίτη (23/5 – 156η μέρα) πήγε στην αρχή στα (τότε) κεντρικά γραφεία των ναζί στην Δηλιγιάννη και συνάντησε στελέχη της οργάνωσης, μεταξύ αυτών και τον Παναγιώταρο, ζητώντας να πάρει άδεια για να φτιάξει ένα ντοκυμαντέρ για την Χ.Α. “Τους είπα ότι το κάνω στο πλαίσιο της σχολής και ότι δεν θα υπάρχει σχολιασμός, ότι θα πρόκειται απλά για παρατήρηση. Εκείνη την περίοδο ήταν πιο εύκολο να αποκτήσει κάποιος πρόσβαση στη Χ.Α., γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία τους έβγαιναν από το περιθώριο στην κοινωνία. Στην αρχή υπήρξε κάποιος ενθουσιασμός, αλλά μετά την κήρυξη της προεκλογικής περιόδου, δεν κατάφερα να έχω πρόσβαση. «Καλή η ιδέα σου Κώστα αλλά άλλη φορά, τώρα έχουμε εκλογές», ήταν απόκριση του Μιχαλολιάκου. Οπότε στη συνέχεια κινήθηκα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα για να βρω απλά στελέχη του κόμματος”.

Η ταινία του “Οι καθαριστές”, γυρίστηκε στον Αγ. Παντελεήμονα ακριβώς ενάμιση μήνα πριν οι χρυσαυγίτες εκλεγούν για πρώτη φορά στην βουλή. “Έκατσα ένα μήνα εκεί. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Εκείνη την εποχή θεωρούσαν ότι κάνουν κουμάντο, ότι δεν θα τους ενοχλούσε κανείς, ήταν περήφανοι και μπορούσαν να μιλάνε για τους φούρνους του Άουσβιτς. Στο υλικό μου υπάρχει συνεχής υπόδειξη «έλα αγόρι μου να τα δείξεις αυτά, έλα πάρε αυτό, πες εκείνο», ήταν περήφανοι”, ανέφερε ο σκηνοθέτης.

Δράση

“Πήγα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, η οποία με ενδιέφερε πολύ, γιατί ήταν περιοχή δράσης τους. Πήγα στην πλατεία χωρίς να ξέρω κανέναν απολύτως.

Μου έκανε εντύπωση ένα τεράστιο σύνθημα στην πλατεία. Κυριαρχούσε. Έγραφε «έξω οι ξένοι από την Ελλάδα». Το κινηματογράφησα από ένα διαμέρισμα ορόφου απέναντι, ζητώντας άδεια από την ιδιοκτήτρια. Η κάμερά μου ήταν επαγγελματική, όχι ερασιτεχνική, οπότε φαινόταν ότι ήμουν επαγγελματίας, δεν θα μπορούσα να το κρύψω με τίποτα. Μετά άρχισα να γνωρίζω χαρακτήρες στη γειτονιά. Παρέμεινα στην πλατεία πρωί-μεσημέρι-βράδυ για ένα μήνα ακριβώς.

Γνώρισα λοιπόν τον Βάθη, ο οποίος επέβλεπε την πλατεία. Μπορούσε να σταματήσει αλλοδαπούς από το να παίζουν μπάλα τις ώρες που δεν ήθελε, όχι μόνο ώρες κοινής ησυχίας. Είχε κάποιες υπερεξουσίες, που πήγαζαν από την κομματική του σχέση με την Χ.Α. Δεν τον πείραζε κανείς. Υποκαθιστούσε και τα νόμιμα όργανα ακόμα. Υπήρχε ένας συνεχής τραμπουκισμός. Εξαπέλυε ύβρεις, ιδίως σε αλλοδαπούς. Σε ιδεολογικούς εχθρούς, σε άτομα που τολμούσαν να αντιμιλήσουν στους δρόμους. Εκεί συναντιόνταν συνήθως τα ίδια άτομα, που ήταν μέλη της Χ.Α. ο Βάθης, ο Αλέξανδρος Πλωμαρίτης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΧΑ και υποψήφιος στην Β’ Αθηνών, ο Μπατζής, υποψήφιος στην Πάτρα, και διάφορα άλλα άτομα που δεν ήταν υποψήφιοι αλλά ερχόντουσαν από τα γραφεία για βοήθεια”.

Στην ταινία παρουσιάζονται αρκετά από τα μεσαία στελέχη της οργάνωσης στην περιοχή του 6ου διαμερίσματος του δήμου της Αθήνας. Λύρης, υποψήφιος  βουλευτής Α’ Αθήνας, Λέντζης, επίσης υποψήφιος στη Α’ Αθήνας και μέλος της τοπικής του Αγ. Παντελεήμονα. Σμυρνιώτης μέλος της Χ.Α. στην περιοχή αλλά κάτοικος Φαλήρου. Οι χρυσαυγίτες εκείνη την περίοδο είχαν μεταφέρει ό,τι βόθρο είχαν απ’ όλη την Αθήνα στον Αγ. Παντελεήμονα.

“Μια μέρα ήμουν με τον Βάθη, πέρασε η αστυνομία και με πλησίασε γιατί νόμιζαν ότι τους κινηματογραφώ. Πριν πω κάτι, είπε στον αξιωματικό «Είμαι ο Γιώργος Βάθης από την Χ.Α., έλα εδώ να τελειώνουμε». Επειδή όταν ενέκρινε κάτι η Χ.Α., δεν επενέβαινε η αστυνομία, αυτή η αίσθηση υπήρχε. Επίσης όταν υπήρχε χειροδικία, τραμπουκισμός σε αλλοδαπούς, γενικά υπήρχε ασυλία στις απειλές και τις ύβρεις” εξήγησε ο μάρτυρας που στην ταινία του προβάλεται με τον πιο ορατό τρόπο η συνεργασία της ΕΛΑΣ με τους χρυσαυγίτες του Αγ. Παντελεήμονα.

Το σημαντικότερο στοιχείο ωστόσο που έφερε ο μάρτυρας στη δίκη είναι η συζήτηση που υπήρχε εκείνη την εποχή μέσα στα μέλη της οργάνωσης για το πώς “θα καθαρίσουν τον Άγιο Παντελεήμονα. Είχαν μάλιστα αυτοκόλλητο «να ξεβρομίσει ο τόπος».

Απ’ ό,τι μου είπαν, ήρθαν 150 άτομα της Χ.Α. το 2011. Αυτοί έμειναν στην ιστορία ως «η μάχη του Αγίου Παντελεήμονα» και εφάρμοσαν ένα μοντέλο βίας που δεν ξέρω πόσες μέρες διήρκησε. Άσκησαν βία και είχαν μια άτυπη εξουσία που κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει μαζί τους. Η περιοχή του Παντελεήμονα ήταν η περιοχή πρότυπο για αυτούς. Ήθελαν να μεταφέρουν το πρότυπο αυτό και σε άλλες περιοχές και σε άλλους τομείς”.

Βία

Όπως εξήγησε ο μάρτυρας, στην ταινία του αλλά και στα αμοντάριστα πλάνα που κατέθεσε στις ανακρίτριες και που θα εξετασθούν στα αναγνωστέα μετά το πέρας των μαρτυρικών καταθέσεων, υπάρχουν πολλές φορές οι προτροπές για βία.

Πιο γνωστή είναι η σκηνή που κυκλοφόρησε ήδη από τον Αύγουστο του 2012 με τον Πλωμαρίτη να υπερηφανεύεται ότι η ΧΑ θα “ξεβρωμίσει” τον τόπο από μετανάστες και αναρχικούς φτιάχνοντας φούρνους και “θα πωληθούν τα μαλλιά τους, να πουλιούνται ως μπεγλέρια στο Μοναστηράκι”. Όμως υπάρχουν και άλλα εμετικά ναζιστικά σχόλια: “Ο κ. Πλωμαρίτης είχε πει να βάλουν όλους τους μετανάστες σε ένα καράβι και να το βουλιάξουν για να τους πνίξουν”.

Η πραγματικότητα είναι πως τα τάγματα εφόδου της ΧΑ χτύπαγαν με τις πλάτες της αστυνομίας και η ηγεσία ερχόταν να αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Προφανώς σήμερα όλα αυτά τους έχουν γίνει θηλιά στο λαιμό γι’ αυτό και αποκηρύσσουν στελέχη (τον Βάθη τον αποκάλεσαν ανισόρροπο) και αρνούνται δράσεις και πράξεις που τότε ένιωθαν περήφανοι να τις υποστηρίξουν.

Ο μάρτυρας ξεκαθάρισε πως μετά από αυτή την πολύ δύσκολη έρευνα που διεξήγαγε για πολλούς μήνες και που ολοκληρώθηκε με την ταινία, έχει ξεκάθαρη και ολοκληρωμένη εικόνα και άποψη για την ΧΑ. “Είναι μια ναζιστική οργάνωση, με σύμβολα, λεγόμενα και πράξεις που θέλουν να οδηγήσουν στην εγκαθίδρυση ναζιστικού καθεστώτος”.

Ο πρώην αστυνομικός διευθυντής Μεσσηνίας, Βασίλης Γεωργακόπουλος έφτασε στο ακροατήριο της δίκης της ΧΑ την Δευτέρα 22/5 (155η μέρα δίκης), όμως η παρουσία του μόνο θλίψη και οργή μπορεί να προκαλέσει, αφού αποδεικνύει στην πράξη την ασυλία που απολάμβαναν τα στελέχη της ΧΑ από την ΕΛΑΣ.

Ο πρώην αστυνομικός διευθυντής αρνήθηκε δηλώσεις που είχε κάνει στο παρελθόν σε τοπικές εφημερίδες της Μεσσηνίας για ύπαρξη “ομάδων περιφρούρησης”, λέγοντας πως δεν είχε υποπέσει τίποτα τέτοιο στην αντίληψή του και πως κάποια μεμονωμένα επεισόδια βίας απέναντι στους Ρομά ήταν από “αγανακτισμένους κατοίκους”.

Στο απόγειο της κατάντιας ο Γεωργακόπουλος έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει ως γραφικό τον συνταξιούχο αστυνομικό και υποψήφιο βουλευτή της ΧΑ στον νομό Μεσσηνίας Φώτη Μπέλλο που καλούσε τότε με ανακοινώσεις του για την δημιουργία ταγμάτων εφόδου στην περιοχή. Είναι ο ίδιος χρυσαυγίτης που λίγα χρόνια μετά, τον Οκτώβρη του 2016, έγινε ο πιστολέρο της Πανόρμου, όταν πυροβόλησε και σκότωσε έναν γυμναστή για ασήμαντη διαφορά.

Τα μόνιμα “δεν θυμάμαι” και οι συνεχείς αρνήσεις του αστυνομικού να προσφέρει οποιοδήποτε στοιχείο για την παρουσία των χρυσαυγιτών στην Μεσσηνία συνολικότερα, αλλά και για ειδικότερες περιπτώσεις όπως στον Μελιγαλά το 2013, μια βδομάδα πριν τη δολοφονία του Φύσσα, εξόργισε τόσο την έδρα και το κοινό, όσο και τους συνηγόρους πολιτικής αγωγής. “Μήπως έχετε ξεχάσει και σε πια δίκη έχετε έρθει να καταθέσετε;”, ήταν η ειρωνική ερώτηση του δικηγόρου πολιτικής αγωγής για την υπόθεση του ΠΑΜΕ Άγγελου Βρεττού.

Οι επόμενες δικάσιμοι

Δυο συνεδριάσεις έχουν μείνει ακόμα για τον Μάη, η μία 26/5 στον Κορυδαλλό και η δεύτερη 30/5 στο Εφετείο. Για τον Ιούνη:  1/6, 8/6, 20/6 και 30/6 στο Κορυδαλλό και 2/6, 6/6, 13/6, 26/6, 28/6 στο Εφετείο.

jailgoldendawn

Published in Πολιτική

Στις 4 Αυγούστου οι δύο «πλέον καταζητούμενοι τρομοκράτες της χώρας», ο Κώστας Σακκάς και ο Μάριος Σεϊσίδης, συλλαμβάνονται σε τυχαίο μπλόκο της ομάδας ΔΙΑΣ στη Σπάρτη. Στην καταδίωξη που προηγήθηκε της σύλληψης δέχτηκαν ευθείες βολές από πυροβολισμούς των αστυνομικών, ενώ, όπως κατήγγειλαν, κακοποιήθηκαν βάναυσα τόσο κατά τη διάρκεια της σύλληψης όσο και στο αστυνομικό τμήμα. Η δίκη που διεξήχθη στις 17 Αυγούστου στο B΄ Αυτόφωρο Πλημμελειοδικείο Αθηνών παραπέμπει στις πλέον μελανές σελίδες της ελληνικής δικαιοσύνης. Το εντυπωσιακό, χολιγουντιανών προδιαγραφών σκηνικό στήθηκε για μια ακόμη φορά στα γρήγορα με αξιοζήλευτη ωστόσο ετοιμότητα: Σειρήνες, περιπολικά, μηχανές της αστυνομίας, που συνοδεύουν τους δυο συλληφθέντες Κώστα Σακκά και Μάριο Σεϊσίδη στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία έχει μεριμνήσει στο ενδιάμεσο για την ενίσχυση του φρονήματος των συλληφθέντων με τον εθνικό μας ύμνο κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους να ακούγεται στη διαπασών. Στον δε προαύλιο χώρο των δικαστηρίων η απαραίτητη διμοιρία των ΜΑΤ έχει παραταχθεί ενώ η αίθουσα διεξαγωγής της δίκης κατακλύζεται από κουκουλοφόρους άνδρες της αντιτρομοκρατικής.

Σε βάρος των δύο συλληφθέντων έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για κλοπή (για το αυτοκίνητο με το οποίο συνελήφθησαν), πλαστογραφία (για πλαστές ταυτότητες), αντίσταση κατά της αρχής, ψευδή ανωμοτί κατάθεση και παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.

«Δεν έχουμε οπτική επαφή με την έδρα λόγω της ασφυκτικής παρουσίας των ανδρών της αντιτρομοκρατικής» διαμαρτύρονται οι συνήγοροι υπεράσπισης Κώστας Παπαδάκης και Δημήτρης Κατσαρής.

Μόλις λίγες ημέρες προ της διεξαγωγής της δίκης η αντιτρομοκρατική υπηρεσία έσπευσε να προβεί στην μεταγωγή των κατηγορουμένων στις φυλακές Δομοκού για τον Κώστα Σακκά και Μαλανδρίνου για τον Μάριο Σεϊσίδη αποστερώντας τους τη δυνατότητα επικοινωνίας με τους συνηγόρους υπεράσπισης, ενώ δεν είχαν καν λάβει γνώση της δικογραφίας. Πολλώ δε μάλλον καθώς εκκρεμούν και για τους δυο κατηγορούμενους το προσεχές διάστημα εξαιρετικά σοβαρές δίκες. Η αντιτρομοκρατική, που δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, αρνήθηκε τη μεταγωγή τους στις φυλακές Κορυδαλλού, ενώ η δίκη είχε οριστεί εντός μιας μόλις εβδομάδας. Ούτε οι δικηγόροι τους ενημερώθηκαν ούτε οι οικείοι τους που δεν είχαν προλάβει καν να δώσουν έστω μια δεύτερη αλλαξιά ρούχα στους συλληφθέντες.

Στην αίθουσα του Β΄ Πλημμελειοδικείου Αθηνών οι δικηγόροι των συλληφθέντων υποβάλλουν τις ενστάσεις τους ζητώντας αναβολή της δίκης:

«Το αυτόφωρο Αθηνών έχει αναρμοδιότητα για τη διεξαγωγή της δίκης καθώς για τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται οι δυο συλληφθέντες τελέστηκαν στην πόλη της Σπάρτης και όχι της Αθήνας. Επίσης καθώς η διαδικασία του αυτόφωρου έχει παρέλθει η δίκη θα έπρεπε να διεξαχθεί σε τακτική δικάσιμο, ενώ για τη διεξαγωγή της δίκης στην Αθήνα δεν υπήρξε αιτιολογημένη, ως όφειλε, απόφαση δικαστικού συμβουλίου» υπογραμμίζουν οι δυο συνήγοροι υπεράσπισης .

«Αντιτρομοκρατική über alles;» διερωτάται απευθυνόμενος προς την έδρα ο συνήγορος Δημήτρης Κατσαρής. «Είναι δυνατόν η αντιτρομοκρατική κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου και νομιμότητας να αποσπά εντελώς αυθαίρετα τη δικογραφία και να αποφασίζει σε ποιο δικαστήριο θα διεξαχθεί η δίκη; Κύριοι δικαστές προασπιστείτε το κύρος και την ανεξαρτησία του θεσμού της δικαιοσύνης. Ανέχεστε την αντιτρομοκρατική υπηρεσία στο σβέρκο σας;»

Η έδρα κοιτά σοκαρισμένη και εμφανώς ενοχλημένη τον συνήγορο υπεράσπισης και απορρίπτει χωρίς δεύτερη σκέψη όλες τις υποβληθείσες ενστάσεις…

Ο πρώτος μάρτυρας αστυνομικός της ομάδας ΔΙΑΣ Σπάρτης καλείται να καταθέσει. Μιλάει σχεδόν ψιθυριστά. Ακροατήριο, συνήγοροι ακόμη και οι ίδιοι κατηγορούμενοι διαμαρτύρονται. Η πρόεδρος εμψυχώνει τον μάρτυρα και ακολουθούν σκηνές θεατρικής κωμωδίας με τους συνηγόρους να σφυροκοπούν τους μάρτυρες που πέφτουν σε συνεχείς αντιφάσεις με τις καταθέσεις τους να μην αντέχουν κατ΄ελάχιστον στη βάσανο της κοινής λογικής.

«Κύριε μάρτυρα είδατε κατά τη διάρκεια της καταδίωξης με τις μηχανές σας την πινακίδα του αυτοκινήτου;» ρωτούν τον πρώτο αστυνομικό μάρτυρα οι συνήγοροι.

«Όχι, είδαμε την πινακίδα όταν φτάσαμε στα ΚΤΕΛ όπου οι κατηγορούμενοι εγκατέλειψαν το όχημα».

«Επειδή η πινακίδα ήταν πλαστή και όχι κλεμμένη, σε αυτό το διάστημα των τριών τεσσάρων λεπτών που μεσολάβησε από τη σύλληψή τους προλάβατε να επικοινωνήσετε με το κέντρο (όχι με ασύρματο αλλά με το κινητό τηλέφωνο) και να ταυτοποιήσετε εντός ενός λεπτού τα εξής: Κέντρο, αριθμός πινακίδας ΥΝP 1461 και αριθμός πλαισίου www221……1514 (σ.σ.: ακολουθεί ένας τεράστιος αριθμός). Και το κέντρο πρόλαβε μέσα σε ενάμιση λεπτό να ελέγξει, ταυτοποιήσει και να επιβεβαιώσει ότι πρόκειται περί κλεμμένου οχήματος;»

Απάντηση ψιθυριστή μάρτυρα: «Ναι».

«Ποιος πυροβόλησε κατά των κατηγορουμένων;»

«Ο επικεφαλής συνάδελφός μου της ομάδας, στον αέρα για εκφοβισμό».

«Τον είδατε;»

Στην αρχή απαντά ότι τον είδε, μετά ότι τον άκουσε. Ύστερα και τα δυο. Ο λόγος των πυροβολισμών κατά των Σακκά- Σεϊσίδη αιτιολογείται από ένα παράξενο μαύρο αντικείμενο που οι αστυνομικοί της ομάδας θεώρησαν ότι ο ένας εκ των κατηγορουμένων κρατούσε στο χέρι του. Το μόνο που βρέθηκε βέβαια ήταν ένα καφέ σκούρο πορτοφόλι που επεστράφη άδειο στον ιδιοκτήτη του, Μάριο Σεϊσίδη.

«Δηλαδή ο κατηγορούμενος κατά τη διάρκεια της καταδίωξης έβγαλε το πορτοφόλι του για να μετρήσει τα ψιλά του;» ρωτούν οι συνήγοροι.

Το ακροατήριο ξεσπά στα γέλια. Η πρόεδρος έξαλλη από θυμό επιβάλλει την ησυχία.

«Όταν έπεσαν οι πυροβολισμοί που ήταν οι κατηγορούμενοι;»

«Στο πλατύσκαλο, σε απόσταση 25-30 μέτρων».

«Για πέστε μου, μάρτυς, οι κάλυκες από το όπλο σας σε τι απόσταση εκτοξεύονται;»

Απάντηση μάρτυρα : «Δεν γνωρίζω».

«Στα πέντε μέτρα; Στα εκατό;»

Μάρτυρας:« Δεν γνωρίζω».

«Κύριε μάρτυρα πώς είναι δυνατόν από την απόσταση των τριάντα μέτρων να βρεθούν οι κάλυκες, όπως καταγράφεται στη δικογραφία, πλησίον της σκάλας;»

Και εκείνος δεν απήντησε…

«Αντιστάθηκαν κατά τη σύλληψη οι κατηγορούμενοι;» συνεχίζουν το σφυροκόπημα οι συνήγοροι.

«Εγώ πέρασα τη χειροπέδα στο ένα χέρι του Σεϊσίδη και όταν πήγα να την περάσω και στο άλλο χέρι αυτός αντιστάθηκε με την πλάτη του.»

«Τι φόραγαν οι κατηγορούμενοι;»

«Βερμούδες.»

«Εσείς φέρατε τη στολή σας και την πλήρη εξάρτυση;»

«Ναι»

«Χτυπήσατε;»

«Ναι, είχα αμυχές.»

«Πού είναι;»

Ο μάρτυρας δείχνει τη γροθιά του.

Το ακροατήριο γελάει θορυβωδώς με την πρόεδρο να παρεμβαίνει εκ νέου. Όμως δεν ήταν μόνο αυτές οι παρεμβάσεις της έδρας. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρενέβη για να διορθώσει, υπαγορεύσει και προστατεύσει τους αστυνομικούς μάρτυρες κατηγορίας από τις ίδιες τις αντιφάσεις τους, εκφράζοντας παράλληλα τον εκνευρισμό της για τις ερωτήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης.

Ο δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας, ο επικεφαλής της ομάδας ΔΙΑΣ που πυροβόλησε κατά των Σακκά-Σεϊσίδη επαναλαμβάνει τα περί ενός μαύρου αντικειμένου που του φάνηκε ύποπτο. Μιλάει και αυτός ψιθυριστά ενώ ούτε μια στιγμή όπως και ο προηγούμενος μάρτυρας δεν έστρεψε το κεφάλι του για να κοιτάξει στα μάτια τους συνηγόρους. Όλοι τους κοιτούν ευθεία μπροστά προς την έδρα αναμένοντας ενίοτε και την επιβεβαίωσή της.

«Πώς βρέθηκαν οι κάλυκες πλησίον της σκάλας ενώ πυροβολήσατε από απόσταση τριάντα μέτρων;» ρωτούν οι συνήγοροι.

«Δεν γνωρίζω κάποιος θα έσπρωξε τους κάλυκες» απαντά ο επικεφαλής αστυνομικός εμφανώς εκνευρισμένος.

«Μα αφού δεν υπήρχε άνθρωπος εκεί όπως υποστηρίζετε και η αστυνομία απέκλεισε τον χώρο ακολούθως πώς;» ρωτούν οι συνήγοροι χωρίς να λάβουν απάντηση.

Όπως κατέθεσε ο μάρτυρας, όχι μόνο συμμετείχε στη σύλληψη του Μάριου Σεϊσίδη, που με την μαινόμενη πλάτη του τραυμάτισε τους δυο αστυνομικούς, αλλά συνέλαβε και τον Κώστα Σακκά. Ο τελευταίος μάλιστα ενώ είχε χώρο, όπως υποστήριξε ο μάρτυρας, να περάσει και να διαφύγει, περίμενε υπομονετικά να συλλάβουν τον σύντροφό του για να αντισταθεί στη συνέχεια κατά της αρχής…

Ο τρίτος αστυνομικός μάρτυρας υπεύθυνος για τη φύλαξη των κατηγορουμένων στο Α.Τ. Σπάρτης υποστηρίζει ότι αγνοούσαν εντελώς την ταυτότητα των κατηγορουμένων έως τις δυο το πρωί, οπότε ο συνήγορος του Κώστα Σακκά Δημήτρης Κατσαρής επικοινώνησε με το αστυνομικό τμήμα.

«Και πώς εξηγείται το γεγονός ότι ενώ συνελήφθησαν στις 4 το απόγευμα οι κατηγορούμενοι, στις 6 το απόγευμα ήδη κλιμάκιο της αντιτρομοκρατικής ήταν στην Σπάρτη;» ρωτούν οι συνήγοροι.

«Μα μας είπαν ότι είναι αναρχικοί» απαντά ο μάρτυς.

«Και εσείς όταν ακούτε αναρχικός καλείτε την αντιτρομοκρατική;»

Οι αντιφάσεις και οι ψευδείς καταφανώς καταθέσεις των αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ ουδόλως πτόησαν την έδρα. Η εισαγγελέας δε που κατά τη διάρκεια της διαδικασίας παρενέβη ελάχιστα έφτασε στο σημείο να δηλώσει χωρίς αιδώ πώς οι Κώστας Σακκάς και Μάριος Σεϊσίδης είναι αυταπόδεικτα κατηγορούμενοι λόγω της ιδεολογίας τους, προτείνοντας μάλιστα κατά παράβαση του δικαιικού μας συστήματος την καταδίκη τους και για ανωμοτί ψευδή κατάθεση.

«H κατηγορία αποδεικνύεται από την ιδεολογία τους που είναι αναρχικοί. Είναι γνωστό πώς οι αναρχικοί δεν μιλάνε στην αστυνομία» σημείωσε χαρακτηριστικά.

«Μα καταντήσαμε να δικάζουμε ιδεολογίες; » εξανέστησαν οι δικηγόροι υπεράσπισης.

«Δεν σας επιτρέπω, δεν σας επιτρέπω!» παρενέβη με οργή η πρόεδρος του δικαστηρίου δηλώνοντας πώς το δικαστήριο δεν είναι της αντιτρομοκρατικής. Και αυτό ενώ λίγη ώρα νωρίτερα ανερυθρίαστα παραποίησε ακόμη και τη δήλωση του Μάριου Σεϊσίδη ως προς την απόσταση από την οποία δέχτηκε τον πυροβολισμό.

Ο επίλογος της δίκης-παρωδία γράφτηκε με την εκφώνηση της απόφασης του δικαστηρίου. Όχι μόνο έγιναν δεκτές οι καταθέσεις των αστυνομικών περί της αντίστασης των κατηγορουμένων αλλά οι ποινές που επιβλήθηκαν ούτε ανασταλτικό χαρακτήρα έχουν ούτε εξαγοράσιμες είναι. Η έκπληξη δε της έδρας όταν διαπίστωσε ότι ο Κώστας Σακκάς έχει λευκό ποινικό μητρώο ήταν εντυπωσιακή: Δυσαρέσκεια και εμφανής ενόχληση.

Οι Σακκάς -Σεϊσίδης, απεφάνθη εν τέλει το δικαστήριο, πρέπει να τιμωρηθούν και να εκτίσουν τις ποινές τους. Ακόμη και η πρόταση της εισαγγελέως για τη μετατροπή της ποινής σε εξαγοράσιμη απερρίφθη. Το μένος όμως του δικαστηρίου δεν έληξε σε αυτό το σημείο. Αρνήθηκαν ακόμη και την απόδοση μέρους των κατασχεθέντων που η ίδια η αστυνομία και αντιτρομοκρατική έκρινε ότι πρέπει να επιστραφούν, όπως τα ρούχα τους.

«Η εντελώς άδικη και αυστηρή απόφαση του δικαστηρίου ελήφθη για να δημιουργήσει προκαταβολικά δυσμενείς εντυπώσεις για τις σοβαρές δίκες που έπονται για τους δυο κατηγορούμενους. Ο Μάριος Σεϊσίδης πλήρωσε ακριβά το εισιτήριο της επανόδου του στη νομιμότητα. Όπως ο αδελφός του Σίμος, που ακρωτηριάστηκε το πόδι του και παρέμεινε στη φυλακή δύο χρόνια ενώ ήταν αθώος, όπως ο Γρηγόρης Τσιρώνης που παραμένει στη φυλακή παρά την αθώωση του. Διατηρώ ωστόσο την αισιοδοξία μου καθώς πιστεύω ότι το Εφετείο θα αποφανθεί ανάλογα προς την πραγματική υφή των αδικημάτων των κατηγορουμένων» σημείωσε στο UNFOLLOW ο δικηγόρος του Μάριου Σεϊσίδη Κώστας Παπαδάκης.

Οι Κώστας Σακκάς και Μάριος Σεϊσίδης αναφέρθηκαν στην άγρια κακοποίηση που υπέστησαν τόσο κατά τη διάρκεια της σύλληψης όσο και στο αστυνομικό τμήμα. Αναφέρθηκαν στις ευθείες εν ψυχρώ βολές που δέχτηκαν και στο κυνήγι μαγισσών που εδώ και χρόνια έχει εξαπολυθεί εναντίον τους. Δήλωσαν ότι το αυτοκίνητο τούς παραδόθηκε χωρίς να κατονομάσουν από ποιον. Καταδικάστηκαν σε 33 και 32 μήνες αντίστοιχα. Το κράτος τους τα χρώσταγε ως φαίνεται. Το παραμύθι έχει πολλούς δράκους και δράκους που πετάνε φωτιές.

«Όταν έληξε η δίκη σκοτάδι μαύρο είχε απλωθεί στην Ευελπίδων. Αισθάνθηκα αυτό ακριβώς το μαύρο σκοτάδι και το έρεβος σε όλη αυτή την υπόθεση. Τόσο έντονα τόσο καταλυτικά» καταλήγει, μιλώντας στο UNFOLLOW ο συνήγορος του Κώστα Σακκά, Δημήτρης Κατσαρής.

Οι «πλέον καταζητούμενοι τρομοκράτες»

Ο 32χρονος Κώστας Σακκάς και ο 35 χρονος Μάριος Σεϊσίδης έχουν χαρακτηρισθεί ως οι περισσότερο καταζητούμενοι τρομοκράτες, επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια.

O αναρχικός Κώστας Σακκάς συνελήφθη για πρώτη φορά το 2010, καθώς κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση, που δεν έχει όνομα, δεν έχει προκηρύξεις και δεν έχει καμία δράση στο ενεργητικό της. Ύστερα από έξι μήνες προφυλακίζεται εκ νέου για συμμετοχή στους «Πυρήνες της Φωτιάς». Αρνείται από τη πρώτη στιγμή τη συμμετοχή του στην οργάνωση, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τα συλληφθέντα μέρη των Πυρήνων. Παραμένει ωστόσο κρατούμενος με τη μεγαλύτερη διάρκεια προφυλάκισης, συνολικά τριάντα μήνες κατά παράβαση του 18μηνου. Παρέμενε προφυλακισμένος και όταν ερχόταν η ώρα της αποφυλάκισης οι διωκτικές αρχές φρόντισαν να εφεύρουν και να του προσάψουν νέες κατηγορίες επιβάλλοντας νέες προφυλακίσεις. Ακολουθεί η σκληρή απεργία πείνας του Κώστα Σακκά που τον έφερε στα πρόθυρα του θανάτου. Αποφυλακίζεται με βαρύτατους περιοριστικούς όρους και με εξοντωτική εγγύηση 30.000 ευρώ. Παραμένει όμως στο στόχαστρο της αντιτρομοκρατικής και ακολουθούν και άλλες συλλήψεις ώσπου εν τέλει αρχές του 2014 ο ίδιος επιλέγει την φυγοδικία. Η καταδίκη που βαραίνει τον Κώστα Σακκά αφορά στη διακεκριμένη οπλοκατοχή με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Η υπόθεση αυτή εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό στο Εφετείο στις αρχές Σεπτέμβρη ενώ μόλις προ δυο μηνών αθωώθηκε για τη παραπομπή του σε δίκη για την υπόθεση του Χαλανδρίου . Συνελήφθη στις αρχές Αυγούστου μαζί με τον Μάριο Σεϊσίδη στη Σπάρτη σε τυχαίο μπλόκο της αστυνομίας, ενώ πήγαιναν διακοπές στην Ελαφόνησο.

Ο Μάριος Σεϊσίδης από το 2006 έως και τη σύλληψή του στις αρχές Αυγούστου παρέμενε φυγόδικος έπειτα από την έκδοση εντάλματος σε βάρος του για την περίφημη υπόθεση των «ληστών με τα μαύρα». Στην ένοπλη ληστεία που διενεργήθηκε την εποχή εκείνη σε παράρτημα της Εθνικής Τράπεζας τραυματίζεται και συλλαμβάνεται ο αναρχικός Γιάννης Δημητράκης. Για να υπάρξει όμως ομάδα, όπως διατείνονται οι διωκτικές αρχές, χρειάζονται και μέλη. Έτσι εκδίδονται εντάλματα σύλληψης για τους Μάριο και Σίμο Σεϊσίδη καθώς και για τον Γρηγόρη Τσιρώνη που ωθούνται στην παρανομία, ενώ επικηρύσσονται με το ποσό των 600.00 ευρώ. Μετά τις συλλήψεις τους, στις δίκες που ακολούθησαν αθωώθηκαν άπαντες (πλην του Δημητράκη) για τη συγκεκριμένη κατηγορία. Έως σήμερα ο Μάριος Σεϊσίδης παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ ως μέλος της οργάνωσης «ληστές με τα μαύρα» παρά το γεγονός ότι έχει αθωωθεί αμετάκλητα.

Πηγή: Unfollow

Published in Πολιτική

22χρονη καταγγέλλει βιασμό από 6 άτομα στα Χανιά, οι 3 ομολόγησαν και η δικηγόρος του ενός βγαίνει στην τοπική τηλεόραση κ μιλάει για "αταξία".

Οι δημόσιες καταθέσεις προσωπικών εμπειριών είναι δύσκολες. Δύσκολες για αυτήν που πήρε την απόφαση να τις δημοσιοποιήσει. Δύσκολές και για όσους τις διαβάζουν. Πώς πιστεύουμε μιαν αγνωστη που "καταλογογραφεί" από χουφτώματα, παρενοχλήσεις μεχρι βιασμούς; Στη δικαιολογημενη δυσπιστία για κάτι που απλώς αναρτήθηκε σε κάποια ιστοσελίδα, προστίθεται η δυσπιστία που πηγαζει από την εδραιωμενη κουλτούρα του βιασμού: "μήπως δεν έγινε ακριβώς, όπως τα περιγράφει;", "μήπως κάτι έκανε και αυτή;". Οι αριθμοί βέβαια που μαρτυρούν ότι η κακοποίηση γυναικών δεν είναι περιθωριακό φαινόμενο, βοηθούν στο να γίνουν πιστευτές τέτοιες εξομολογήσεις. Ο άλλος τρόπος είναι να αναζητησούμε παρόμοια περιστατικά που έχουν συμβεί σε εμάς (όλο και κατι θα βρούμε). Για να τα βρούμε βέβαια πρέπει να μάθουμε να τα αναγνωρίζουμε και να αναγνωρίζουμε τη σημασία τους, να μην τα προσπερνάμε ως κατι που έγινε, δυσαρεστο ήταν, ήταν και η κακιά η ώρα, θα μπορούσε να ειχε καταλήξει και χειρότερα (άρα, ουφ! ευτυχώς!) Και για να γίνει αυτό χρειάζονται οι δημόσιες καταθέσεις προσωπικών εμπειριών.

Τα κείμενα που ακολουθούν λένε πολλά για την κουλτούρα του βιασμού. Για μενα κυρίως βοήθησαν να κατανοήσω πως "διανύονται οι αποστάσεις" στην καθημερινότητα μας μέχρι να φτάσουμε στο "μα έτσι όπως ήταν ντυμένη τι περίμενε;" Γιατί αν το κοίταγμα της, του επέτρεψε να τη χουφτώσει, αν η πρόσκληση στο σπίτι της σημαινει ότι θελει σεξ, εε τότε ο βιασμός λόγω κοντης φούστας καταλήγει "λογική αλληλουχία"...και μερικές φορές και "αταξία".

ΜΒ

η ελευθερία της γυναίκας στο δημόσιο χώρο κι άλλα ανέκδοτα

Βιασμός, σεξισμός & στρουθοκαμηλισμός

 

Published in ΑΤΑΚΤΩΣ

Έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας

Στο δρόμο της προσφυγιάς, οι πιθανότητες βιασμού είναι τόσο μεγάλες που πολλες γυναίκες παίρνουν αντισυλληπτικά χάπια πριν το ταξίδι για να αποφύγουν την εγκυμοσύνη....

Ο τρομακτικός αριθμός περιστατικών σεξουαλικής βίας, δολοφονιών, βασανιστηρίων και θρησκευτικών διώξεων που συλλέγονται από τη Διεθνή Αμνηστία, αποκαλύπτει το συγκλονιστικό φάσμα παραβιάσεων κατά μήκος των οδών διακίνησης προς και μέσα στη Λιβύη.

Να μην ξεχνάμε πως, στις 7 Ιουνίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε τα επιπρόσθετα σχέδιά της για την ενίσχυση της συνεργασίας και των συμπράξεων με τρίτες χώρες με κομβικό ρόλο στην περιοχή, με στόχο τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Η Λιβύη είναι ακριβώς μία από τις χώρες που αποτελούν προτεραιότητα.

 

Η οργάνωση (Διεθνής Αμνηστία) μίλησε με τουλάχιστον 90 πρόσφυγες και μετανάστες στα κέντρα υποδοχής στην Απουλία και Σικελία, οι οποίοι διέσχισαν τη Μεσόγειο από τη Λιβύη προς τη νότια Ιταλία τους τελευταίους μήνες και είχαν κακοποιηθεί από διακινητές, σωματέμπορους, οργανωμένες εγκληματικές συμμορίες και ένοπλες ομάδες.

«Πρόσφυγες και μετανάστες έχουν περιγράψει με σπαρακτικές λεπτομέρειες τις φρικαλεότητες που αναγκάστηκαν να υπομείνουν στη Λιβύη – από απαγωγή, φυλάκιση σε υπόγειες φυλακές και σεξουαλική κακοποίηση από μέλη ένοπλων ομάδων έως και εκμετάλλευση ή πυροβολισμούς από διακινητές, σωματέμπορους ή εγκληματικές συμμορίες», είπε η Magdalena Mughrabi, Προσωρινή Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Προγράμματος Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής της Διεθνούς Αμνηστίας.

Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες - κυρίως από την Υποσαχάρια Αφρική - ταξιδεύουν στη Λιβύη για να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τις διώξεις ή την ακραία φτώχεια, συχνά με την ελπίδα της εγκατάστασης τους στην Ευρώπη. Ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔOM) εκτιμά ότι υπάρχουν πάνω από 264.000 μετανάστες και πρόσφυγες  που βρίσκονται στη Λιβύη. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, υπάρχουν περίπου 37.500 εγγεγραμμένοι πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, οι μισοί από τους οποίους είναι Σύριοι.

Κανείς δεν θα πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπος με απαγωγές, βασανιστήρια και βιασμούς στη Λιβύη για να ζητήσει προστασία


 «Η διεθνής κοινότητα πρέπει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλιστεί ότι οι πρόσφυγες αρχικά δεν θα χρειάζεται να καταφεύγουν στη Λιβύη. Η ΕΕ αλλά και κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να αυξήσουν δραματικά τον αριθμό των θέσεων επανεγκατάστασης και ανθρωπιστικής βίζα για τους ευάλωτους πρόσφυγες που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες και έχουν λίγες προοπτικές στις γειτονικές χώρες όπου κατέφυγαν πρώτα», δήλωσε η Magdalena Mughrabi.

Παρά το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, οι μάχες συνεχίζονται σε περιοχές της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Βεγγάζης, της Ντέρνας και της Σύρτης.  «Οι λιβυκές αρχές πρέπει να λάβουν επειγόντως μέτρα για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και την προστασία των δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών. Η διεθνώς υποστηριζόμενη κυβέρνηση εθνικής ενότητας έχει αναλάβει δεσμεύσεις για το σεβασμό και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι αρχές έχουν καθήκον να εξασφαλίσουν ότι όσοι ευθύνονται για τα αποτρόπαια αυτά εγκλήματα θα λογοδοτήσουν».

Εν μέσω της ανομίας και της βίας που εξακολουθούν να πλήττουν τη χώρα, μια προσοδοφόρα επιχείρηση εμπορίας ανθρώπων έχει στηθεί κατά μήκος των οδών που εκτείνονται από τη νότια Λιβύη στη βόρεια ακτή της Μεσογείου, όπου αναχωρούν τα πλοία με προορισμό την Ευρώπη. Τουλάχιστον 20 από τους ανθρώπους που μίλησαν με τη Διεθνή Αμνηστία, περιέγραψαν επίσης κακομεταχειρίσεις που υπέστησαν από τα χέρια της λιβυκής ακτοφυλακής και σε κέντρα κράτησης μεταναστών στο εσωτερικό της Λιβύης.

Η Διεθνής Αμνηστία μίλησε στους πρόσφυγες και τους μετανάστες οι οποίοι περιέγραψαν την κακοποίηση που αντιμετώπισαν σε κάθε στάδιο του ταξιδιού, από την άφιξή τους στη Λιβύη μέχρι να φτάσουν στη βόρεια παράλια. Άλλοι είχαν ζήσει στη Λιβύη για χρόνια, αλλά ήθελαν να διαφύγουν λόγω της παρενόχλησης ή κακοποίησης από τις τοπικές συμμορίες, την αστυνομία ή τις ένοπλες ομάδες.

Η Διεθνής Αμνηστία τεκμηρίωσε καταχρήσεις από διακινητές, σωματέμπορους και ένοπλες ομάδες στη Λιβύη στην έκθεσή της το 2015 «Λιβύη, πλήρης ωμότητα». Οι πιο πρόσφατες μαρτυρίες δείχνουν ότι ένα χρόνο μετά, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες εξακολουθούν να υποβάλλονται σε τρομακτική κακοποίηση.

Φρικαλεότητες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού

Η πλειοψηφία των ανθρώπων με τους οποίους μίλησε η Διεθνής Αμνηστία ανέφεραν ότι ήταν τα θύματα σωματεμπορίας. Κρατήθηκαν από διακινητές από την πρώτη στιγμή που εισήλθαν στη Λιβύη ή πουλήθηκαν σε εγκληματικές συμμορίες. Αρκετοί περιέγραψαν ότι υποβλήθηκαν σε ξυλοδαρμό, βιάστηκαν, βασανίστηκαν, ή με άλλο τρόπο έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από εκείνους που τους κρατούσαν σε αιχμαλωσία. Μερικοί ανέφεραν ότι είδαν διακινητές να σκοτώνουν ανθρώπους, άλλοι είδαν ανθρώπους να αφήνονται να πεθάνουν ως αποτέλεσμα ασθένειας ή κακομεταχείρισης.

 «Όταν φτάσεις στη Λιβύη, τότε ξεκινά ο αγώνας. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν να σε χτυπούν», δήλωσε ο Ahmed, ένα 18χρονο αγόρι από τη Σομαλία περιγράφοντας το επίπονο ταξίδι του μέσα από την έρημο από το Σουδάν προς τη Λιβύη, το Νοέμβριο του 2015. Είπε ότι οι διακινητές αρνήθηκαν να τους δώσουν νερό ως τιμωρία, και ακόμα ότι τους πυροβόλησαν, όταν εκλιπαρούσαν για νερό για μια ομάδα Σύριων ανδρών που ταξίδευαν  μαζί τους και που πέθαιναν στην κυριολεξία από δίψα.

Ο πρώτος Σύριος που πέθανε ήταν νέος, ίσως 21 ετών. Μετά από αυτό το συμβάν, μας έδωσαν νερό, αλλά ένας άλλος Σύριος άντρας επίσης πέθανε ... ήταν μόλις 19 ετών

Ahmed, ένα 18χρονο αγόρι από τη Σομαλία περιγράφοντας το επίπονο ταξίδι του μέσα από την έρημο από το Σουδάν προς τη Λιβύη

 « Οι διακινητές κατάσχεσαν τα υπάρχοντά των νεκρών ανδρών και δεν τους έδωσαν χρόνο ούτε για να τους θάψουν», πρόσθεσε.

Ο Paolos, ένας 24χρονος από την Ερυθραία, που ταξίδεψε μέσω του Σουδάν και του Τσαντ και έφτασε στη Λιβύη τον Απρίλιο του 2016, περιέγραψε πώς οι διακινητές εγκατέλειψαν ένα άτομο με αναπηρία στην έρημο καθ’ οδόν, καθώς διέσχιζαν τα Λιβυκά σύνορα με κατεύθυνση τη νότια πόλη της Σάμπα.

 «Τους είδα να ρίχνουν έναν άντρα [από το φορτηγό] στην έρημο. Ήταν ακόμα ζωντανός. Ήταν ένας άνθρωπος με αναπηρία», είπε.
Η σεξουαλική βία κατά μήκος της διαδρομής των διακινητών

Η Διεθνής Αμνηστία μίλησε με 15 γυναίκες, οι περισσότερες από τις οποίες δήλωσαν ότι έζησαν υπό διαρκή φόβο σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στη λιβυκή ακτή. Πολλές είπαν ότι ο βιασμός ήταν τόσο συχνό φαινόμενο που αναγκάστηκαν να πάρουν αντισυλληπτικά χάπια πριν ταξιδέψουν, ώστε να αποφύγουν την πιθανότητα να μείνουν έγκυες. Ιατρικό προσωπικό όπως επίσης και ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί σε τρία κέντρα υποδοχής που επισκέφθηκε η Διεθνής Αμνηστία στη Σικελία και την Πούλια επιβεβαίωσαν ότι οι γυναίκες κατήγγειλαν υψηλό βαθμό σεξουαλικής κακοποίησης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Στο κέντρο υποδοχής του Μπάρι, προσωπικό της οργάνωσης επίσης επιβεβαίωσε ότι πολλές μετανάστριες και γυναίκες πρόσφυγες έπαιρναν αντισυλληπτικά χάπια πριν το ταξίδι εξαιτίας του φόβου ότι θα βιάζονταν. Συνολικά, η Διεθνής Αμνηστία συγκέντρωσε 16 περιπτώσεις σεξουαλικής βίας από επιζώντες και αυτόπτες μάρτυρες.

 Πολλές μετανάστριες και γυναίκες πρόσφυγες έπαιρναν αντισυλληπτικά χάπια πριν το ταξίδι εξαιτίας του φόβου ότι θα βιάζονταν

Έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας στο κέντρο υποδοχής του Μπάρι

Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι γυναίκες είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά είτε από τους ίδιους τους διακινητές, τους σωματέμπορους ή μέλη ένοπλων ομάδων. Επιθέσεις έλαβαν χώρα κατά μήκος της διαδρομής των διακινητών και ενώ οι γυναίκες κρατούνταν σε ιδιωτικές κατοικίες ή σε εγκαταλελειμμένες αποθήκες κοντά στην ακτή περιμένοντας να επιβιβαστούν στα πλοία για την Ευρώπη.

Μια 22χρονη γυναίκα από την Ερυθραία δήλωσε στη Διεθνή Αμνηστία ότι είδε γυναίκες να κακοποιούνται σεξουαλικά, συμπεριλαμβανομένης μίας γυναίκας που βιάστηκε ομαδικά επειδή ο διακινητής την κατηγόρησε αδίκως ότι δεν κατάφερε να πληρώσει το αντίτιμο.

 «Η οικογένειά της δεν μπόρεσε να πληρώσει τα χρήματα ξανά. Την απομάκρυναν και βιάστηκε από πέντε άντρες από τη Λιβύη. Την πήραν αργά τη νύχτα, κανένας δεν εναντιώθηκε σε αυτό, όλοι φοβόντουσαν πολύ», είπε.

Η Ramya, 22 ετών, από την Ερυθραία δήλωσε ότι βιάστηκε παραπάνω από μία φορά από σωματέμπορους που την κρατούσαν όμηρο σε καταυλισμό κοντά στην Αζντάμπϊα, στη βορειανατολική Λιβύη, μετά την είσοδό της στη χώρα τον Μάρτιο 2015.

«Οι φύλακες έπιναν και κάπνιζαν χασίσι (κάνναβη) και μετά ερχόντουσαν και επέλεγαν ποιες γυναίκες ήθελαν και τις έπαιρναν έξω. Οι γυναίκες προσπαθούσαν να αρνηθούν, αλλά όταν έχεις ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι σου, στην πραγματικότητα δεν έχεις επιλογή αν θέλεις να επιβιώσεις. Εγώ βιάστηκα δύο φορές από τρεις άνδρες… Δεν ήθελα να χάσω τη ζωή μου», δήλωσε.

Δεν τους ενδιαφέρει αν είσαι γυναίκα ή παιδί…

Η Antoinette, μία 28χρονη γυναίκα από το Καμερούν δήλωσε για τους σωματέμπορους που την κράτησαν όμηρο έως τον Απρίλιο 2016: «Χρησιμοποιούσαν ράβδους (για να μας χτυπήσουν) και πυροβολούσαν στον αέρα. Ίσως επειδή είχα παιδί δεν με βίασαν, αλλά βίαζαν έγκυες γυναίκες και γυναίκες που ταξίδευαν μόνες. Το έχω δει αυτό να συμβαίνει».
Θύματα απαγωγής, εκμετάλλευσης και εκβιασμού

Πολλές είπαν ότι οι διακινητές τις κράτησαν για να εκβιάσουν με λύτρα τις οικογένειές τους. Τις κρατούσαν σε οικτρές και συχνά άθλιες συνθήκες, τις στερούσαν το φαγητό και το νερό και τις χτυπούσαν, τις παρενοχλούσαν και τις προσβάλλαν συνεχώς.

Ο Semre, 22 ετών, από την Ερυθραία, δήλωσε ότι είδε 4 ανθρώπους συμπεριλαμβανομένων ενός 14χρονου αγοριού και μιας 22χρονης γυναίκας να πεθαίνουν από αρρώστιες και πείνα, ενώ κρατούνταν όμηροι για λύτρα.

 «Κανένας δεν τους πήγε στο νοσοκομείο και έτσι αναγκαστήκαμε να τους θάψουμε μόνοι μας», είπε. Ο πατέρας του τελικά πλήρωσε τα λύτρα στους σωματέμπορους σε αντάλλαγμα για την ελευθερία του Semre, αλλά αντί να τον ελευθερώσουν τον πούλησαν σε άλλη εγκληματική ομάδα.

Άλλοι περιέγραψαν το πώς χτυπήθηκαν επανειλημμένα από αυτούς που τους κρατούσαν ομήρους και αυτοί που δεν μπορούσαν να πληρώσουν αναγκάστηκαν να δουλέψουν δωρεάν για να αποπληρώσουν το χρέος.

Ο Abdulla, ένας 23χρονος άνδρας από την Ερυθραία, δήλωσε ότι οι σωματέμποροι βασάνιζαν και χτυπούσαν ανθρώπους για να τους αναγκάσουν να πληρώσουν, ειδικά ενόσω τους ανάγκαζαν να μιλήσουν στις οικογένειές τους για τις πιέσουν να πληρώσουν.

Ο Saleh, 20 ετών, από την Ερυθραία, εισήλθε στη Λιβύη τον Οκτώβρη 2015 και τον έβαλαν σε μια αποθήκη στην Μπάνι Ουάλιντ που την είχαν σωματέμποροι. Κατά τη διάρκεια των 10 ημερών που κρατήθηκε εκεί, είδε να έναν άνδρα που αδυνατούσε να πληρώσει, να τον σκοτώνουν υποβάλλοντάς τον σε ηλεκτροπληξία μέσα σε νερό. «Είπαν ότι αν όποιος άλλος δεν είχε να πληρώσει, θα είχε την ίδια μοίρα», είπε.

Ο Saleh απέδρασε, αλλά τελικά κατέληξε σε έναν καταυλισμό που λειτουργούσε από σωματέμπορους στη Σαμπράτα, κοντά στη θάλασσα.

Εκείνος είπε: «Δεν γνωρίζαμε τι συνέβαινε… Είπαν ότι θα μας κρατήσουν εκεί μέχρις ότου οι οικογένειές μας μπορέσουν να πληρώσουν… Οι άνθρωποι που είχαν τον έλεγχο μάς ανάγκασαν να δουλέψουμε δωρεάν σε σπίτια, να καθαρίζουμε, να κάνουμε οποιαδήποτε δουλειά. Δεν μας παρείχαν καθαρό φαγητό. Ακόμα και το νερό που μας έδιναν ήταν αλμυρό νερό. Δεν υπήρχαν κανονικές τουαλέτες. Πολλοί από εμάς ανέπτυξαν δερματικά προβλήματα. Οι άνδρες κάπνιζαν χασίσι και σε χτυπούσαν με τα όπλα τους και ό,τι άλλο μπορούσαν να βρουν. Χρησιμοποιούσαν μέταλλα, πέτρες. Δεν είχαν καρδιά».
Σεξουαλική κακοποίηση και θρησκευτική δίωξη από ένοπλες ομάδες

Η αύξηση ισχυρών ένοπλων ομάδων τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων ομάδων που ορκίστηκαν πίστη στην ένοπλη ομάδα που αυτοαποκαλείται Ισλαμικό Κράτος (IS) και στοχεύουν στην επιβολή της δικής τους ερμηνείας του Ισλαμικού Νόμου, έχει θέσει αλλοδαπούς – κυρίως Χριστιανούς – σε έναν αυξανόμενο κίνδυνο βίας και ενδεχομένως εγκλημάτων πολέμου.

Η Amal, μια 21χρονη γυναίκα από την Ερυθραία, περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα των 71 ατόμων με την οποία συνταξίδευε προς την Τρίπολη της Λιβύης τον Ιούλιου του 2015 απήχθη κοντά στην περιοχή της Βεγγάζη από μια ένοπλη ομάδα που πιστεύουν πως ήταν το IS.

 «Ρώτησαν τον διακινητή γιατί βοηθούσε τους Χριστιανούς. Εκείνος προσποιήθηκε πως δεν γνώριζε πως ήμασταν Χριστιανοί και έφυγε. Μας χώρισαν σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους και μετά μας ξαναχώρισαν σε άνδρες και γυναίκες. Μετέφεραν τους Χριστιανούς στην Τρίπολη, ενώ εμάς μας κράτησαν σε έναν υπόγειο χώρο. Δεν είδαμε τον ήλιο για εννέα μήνες. Ήμασταν 11 γυναίκες από την Ερυθραία», δήλωσε.

Κάποιες φορές δεν τρώγαμε για τρεις ολόκληρες μέρες. Κάποιες άλλες φορές μας έδιναν ένα γεύμα την ημέρα, μισό κομμάτι ψωμί

Amal, μια 21χρονη γυναίκα από την Ερυθραία

Περιέγραψε επίσης πώς τους πίεζαν να ασπαστούν το Ισλάμ και πώς τους χτυπούσαν με λάστιχα και ραβδιά όταν εκείνοι αρνούνταν.

«Κάποιες φορές μας τρόμαζαν με τα όπλα τους ή μας απειλούσαν να μας σφάξουν με τα μαχαίρια τους», δήλωσε.

Όταν οι γυναίκες εν τέλει υπέκυψαν και συμφώνησαν να αλλάξουν θρησκεία, είπε πως υπέφεραν από σεξουαλική βία. Οι άνδρες τις θεώρησαν ως τις «συζύγους» τους και συμπεριφέρονταν σε αυτές ωσάν να ήταν σεξουαλικές σκλάβες. Δήλωσε πως υπέστη βιασμό από διαφορετικούς άνδρες πριν την παραχωρήσουν σε κάποιον άλλον άνδρα που και αυτός την βίασε.

Σε μια άλλη περίπτωση, το 2015 ο 28χρονος Adam, ένας άνδρας από την Αιθιοπία που ζούσε στη Βεγγάζη με τη σύζυγό του, απήχθη από το IS μόνο και μόνο επειδή ήταν Χριστιανός.

«Με κράτησαν σε μια φυλακή για ενάμιση μήνα. Στη συνέχεια ένας εξ αυτών με λυπήθηκε αφού του εξήγησα πως έχω οικογένεια και με βοήθησε να αποστηθίσω το Κοράνι για να με αφήσουν να φύγω… Σκότωσαν πολλούς ανθρώπους», δήλωσε. Κατάφερε τελικά να δραπετεύσει ύστερα από επτά μήνες σε αιχμαλωσία.

Το IS θεωρείται υπεύθυνο για τη μαζική δολοφονία 49 Κοπτών σε τρία διαφορετικά περιστατικά τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2015.

«Η ανομία και γρήγορη εξάπλωση των αντίπαλων ένοπλων ομάδων και πολιτοφυλακών αυξάνει τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν πρόσφυγες και μετανάστες στη Λιβύη. Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα πρέπει να σταματήσει τις καταχρήσεις από τις δικές της δυνάμεις και τις σύμμαχες πολιτοφυλακές. Και θα πρέπει να διασφαλίσει ότι κανένας, συμπεριλαμβανομένων των μελών ένοπλων ομάδων, δεν μπορεί να συνεχίσει να διαπράττει σοβαρές παραβιάσεις, ανάμεσα σε αυτές και εγκλήματα πολέμου, υπό καθεστώς ατιμωρησίας», δήλωσε η Magdalena Mughrabi.

«Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει επίσης να υποστηρίξει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, το οποίο εξακολουθεί να έχει δικαιοδοσία στη Λιβύη με στόχο τη διερεύνηση εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Και όλα τα μέρη αυτής της σύγκρουσης θα πρέπει να συνεργαστούν στην εν λόγω έρευνα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου».

Εκτός από τη διαρκή απειλή από τις ένοπλες ομάδες, οι αλλοδαποί στη Λιβύη αντιμετωπίζουν επίσης διαδεδομένα περιστατικά ρατσισμού και ξενοφοβίας καθώς το δημόσιο κλίμα παραμένει εχθρικό. Πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες που έδωσαν συνεντεύξεις δήλωσαν ότι δέχονται προπηλακισμούς, απειλούνται με μαχαίρια και όπλα ή γίνονται θύματα κλοπών υπό την απειλή όπλων ή δέχονται ξυλοδαρμούς στους δρόμους από εγκληματικές συμμορίες.
Διασώζοντας ανθρώπινες ζωές στη θάλασσα

Στις 28 Ιουνίου, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εξέδωσε μια ανακοίνωση σχετικά με  την παράταση για ακόμη ένα έτος της Επιχείρησης Sophia, της ναυτικής επιχείρησης που λαμβάνει χώρα στην κεντρική Μεσόγειο, η οποία και διατηρεί τον αρχικό της σκοπό ως προς τον εντοπισμό διακινητών, ενώ προστίθενται στην επιχείρηση επιπλέον αρμοδιότητες σχετικά με την εκπαίδευση της ακτοφυλακής της Λιβύης και την ανταλλαγή πληροφοριών με αυτή, καθώς και σχετικά με την παρακολούθηση της εφαρμογής του εμπάργκο όπλων στη Λιβύη.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να εστιάζει λιγότερο στο να κρατάει μετανάστες και πρόσφυγες μακριά και περισσότερο στο να βρει ασφαλείς και νόμιμες οδούς για εκείνους που είναι παγιδευμένοι στη Λιβύη προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε ένα ασφαλές μέρος. Η προτεραιότητά της θα έπρεπε να είναι να σώζει ζωές, πράγμα που σημαίνει να αξιοποίηση ικανών πόρων με σωστό τρόπο για να αποτραπούν κι άλλες τραγωδίες», δήλωσε η Magdalena Mughrabi. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τις παραβιάσεις των διακινητών και όχι να αναζητά πώς θα εγκλωβίσει ανθρώπους σε μια χώρα όπου προφανώς η ζωή τους και τα δικαιώματά τους κινδυνεύουν».


Υπόβαθρο

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, οι περισσότεροι αλλοδαποί που διαμένουν στη Λιβύη κατάγονται από τον Νίγηρα, την Αίγυπτο, το Τσαντ, την Γκάνα και το Σουδάν. Η πλειοψηφία εκείνων που διασχίζουν τη χώρα και μετά συνεχίζουν προς Ιταλία με πλοιάρια, προέρχονται από την Ερυθραία, τη Νιγηρία, την Γκάμπια, τη Σομαλία και την Ακτή Ελεφαντοστού. Το κυριότερο σημείο διέλευσης για ανθρώπους από τη Δυτική Αφρική που εισέρχονται στη Λιβύη είναι η νοτιοδυτική πόλη Σάμπα. Όσοι εισέρχονται μέσω Σουδάν από τη Σομαλία, την Ερυθραία και την Αιθιοπία περνούν από την πόλη Κουφρά και στη συνέχεια ταξιδεύουν στην πόλη Αζντάμπϊα, στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας. Πολλά πλοιάρια με προορισμό την Ευρώπη ξεκινούν από τα βορειοδυτικά της Λιβύης. Πριν την αναχώρησή τους, οι αλλοδαποί παραμένουν σε σπίτια και αγροκτήματα έως ότου περισσότεροι άνθρωποι συγκεντρωθούν για το ταξίδι.

Κάποιες από τις παραβιάσεις που κατέγραψε η Διεθνής Αμνηστία εις βάρος μεταναστών και προσφύγων στη Λιβύη συνίσταται σε εμπορία ανθρώπων. Η εμπορία ανθρώπων συνιστά παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ αποτελεί έγκλημα και στα περισσότερα εθνικά ποινικά συστήματα. Περιλαμβάνει τη μεταφορά ανθρώπων μέσω απειλής, χρήσης βίας ή μέσων καταναγκασμού όπως απαγωγή, απάτη ή εξαπάτηση. Η διακοπή και δίωξή της με την προσαγωγή των δραστών στη δικαιοσύνη αποτελεί υποχρέωση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντιθέτως, η διακίνηση ανθρώπων δεν συνεπάγεται εξαναγκασμό. Είναι συναινετική. Ενώ η διακίνηση δύναται να σχετίζεται με τη διάπραξη αξιόποινων πράξεων, δεν αποτελεί από μόνη της παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

πηγή: www.amnesty.gr

Published in ΑΤΑΚΤΩΣ
Page 1 of 3