ZT News 4 - шаблон joomla Форекс


Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στηρίζει τα δίκαια αιτήματα των κρατουμένων που βρίσκονται σε κινητοποίηση από τα τέλη Οκτωβρίου.


Ως Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων συμμετείχαμε στη διαβούλευση για τον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα και -στο πλαίσιο του σύντομου χρονικού διαστήματος που μας δόθηκε, δηλαδή σε μόλις δύο εβδομάδες- διατυπώσαμε τις προτάσεις μας.

Οι θέσεις μας με βασικό άξονα τα ζητήματα που θέτουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι είναι οι εξής:
Ένα από τα ζητήματα, είναι η έμμεση επαναλειτουργία των φυλακών τύπου Γ΄. Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε την ιστορία τους: νομοθετήθηκαν επί υπουργίας Δένδια το 2009, εξειδικεύτηκαν το 2014 από τον Χ. Αθανασίου και τέθηκαν σε λειτουργία από τις τελευταίες μέρες του 2014 μέχρι και τον Απρίλιο του 2015, οπότε και καταργήθηκαν τύποις με τον νόμο Παρασκευόπουλου και μετά από τους αγώνες των κρατουμένων. Και λέμε τύποις, γιατί όλοι γνωρίζουμε τις περιπτώσεις πολιτικών κρατουμένων που διαμένουν ανεπισήμως υπό ειδικό καθεστώς κράτησης. Αυτές οι ειδικές συνθήκες κράτησης έρχονται να πάρουν τώρα μία νέα μορφή με τον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα Κοντονή (ά. 11 παρ. 4 και 6). Εν συντομία, μπορούμε να μείνουμε σε δύο βασικές παρατηρήσεις: α) για τους υπόδικους κρατούμενους που μετάγονται για δικονομικούς λόγους ο εισαγγελέας μπορεί να αποφασίσει την παραμονή τους όχι σε φυλακές αλλά σε αστυνομικά τμήματα για λόγους «που συνδέονται με την ασφάλεια της χώρας ή τη δημόσια τάξη ή την τάξη και την ασφάλεια στα καταστήματα κράτησης» χωρίς επικοινωνία με άλλους κρατούμενους και β) δίνεται η δυνατότητα στον αρμόδιο δικαστικό λειτουργό να καθορίσει τους χώρους διαμονής και τους όρους επίβλεψης μίας σειράς κατηγοριών κρατουμένων, μεταξύ άλλων καταδίκων υπό το τρομοπλαίσιο των άρθρων 187 και 187Α ΠΚ (εγκληματική και τρομοκρατική οργάνωση αντίστοιχα). Ως Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων κρίνουμε ότι τέτοιες διατάξεις δεν έχουν θέση στον νέο Σωφρονιστικό Κώδικα και -θέτοντας το πρόβλημα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο- ζητάμε την άμεση κατάργηση της τρομονόμων από τον Ποινικό Κώδικα, καθώς οδηγούν σε ένα συνεχώς διογκούμενο κατασταλτικό πλέγμα, χωρίς εγγυήσεις και χωρίς δικαιώματα.

Επίσης, η Πρωτοβουλία ζητά την άμεση κατάργηση τόσο της έρευνας με γύμνωση του σώματος όσο και την ενδοσωματική (ά. 21 παρ. 7). Στις μέρες μας υπάρχουν όλα τα τεχνικά μέσα για να διαπιστωθεί εάν ένας κρατούμενος επιχειρεί να εισάγει στις φυλακές παράνομα αντικείμενα ή ουσίες. Αυτή η βίαιη επέμβαση στο σώμα του, δεν δικαιολογείται υπό καμία συνθήκη και υπό οποιουσδήποτε όρους.

Περαιτέρω, σοβαρός προβληματισμός υπάρχει για τις διατάξεις που διέπουν το δικαίωμα του κρατούμενου να κατέλθει σε απεργία πείνας για να διεκδικήσει τα αιτήματά του. Το ά. 31 παρ. 3 εξισώνει τον απεργό πείνας που έχει περιέλθει σε κατάσταση άμεσου κινδύνου ζωής ή σοβαρής και μόνιμης βλάβης της υγείας του, με κρατούμενο που έχει περιέλθει σε κατάσταση απώλειας συνείδησης (ά. 29 παρ. 4) και δίνει έτσι τη δυνατότητα και στον εισαγγελέα, κατ’ εξαίρεση, να διατάξει τη λήψη κατάλληλων μέτρων υπό ένα άκρως αμφισβητούμενο πλαίσιο κριτηρίων (την προσωπικότητα του κρατούμενου, τα κίνητρα και τις επιδιώξεις του). Είναι εμφανές ότι η εν λόγω ρύθμιση αποτελεί συγκεκαλυμμένη πρόβλεψη για το βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης, και ως τέτοια δεν έχει θέσει στον Σωφρονιστικό Κώδικα.

Ένα μεγάλο μέρος των προτάσεών μας έχει να κάνει με το κομμάτι της επικοινωνίας του κρατούμενου με το περιβάλλον του. Εν συντομία, οι προτάσεις της Πρωτοβουλίας είναι οι εξής:
1) Ως προς την τηλεφωνική επικοινωνία, να καταργηθεί το ηλεκτρονικό «φακέλωμα» των προσώπων με τα οποία επικοινωνεί ο κρατούμενος, που για πρώτη φορά εισάγεται με τον νέο Κώδικα, καθώς και ο αριθμητικός περιορισμός των συνομιλητών του (ά. 51 παρ. 1). Σύμφωνα με τα πάγια αιτήματά μας, ζητάμε να τοποθετηθούν πιο πολλά τηλέφωνα σε κοινόχρηστους χώρους και τους θαλάμους, καθώς και να επιτραπεί η χρήση κινητών τηλεφώνων για να μπορούν οι κρατούμενοι να έχουν ανά πάσα στιγμή επικοινωνία με το περιβάλλον τους χωρίς περιορισμούς και εντάσεις. Επίσης, να υπάρχει πραγματική μέριμνα και να καλύπτεται ένα ελάχιστο κόστος επικοινωνίας για άπορους κρατούμενους. Ακόμα, να διευρυνθεί η χρήση του skype ώστε ιδίως οι αλλοδαποί κρατούμενοι -που αποτελούν την πλειονότητα στις ελληνικές φυλακές και οι συγγενείς τους αδυνατούν λόγω απόστασης να τους επισκεφτούν- να συνομιλούν ανέξοδα με τις οικογένειές τους.

2) Ως προς τα επισκεπτήρια ζητάμε, μεταξύ άλλων, η ελάχιστη διάρκεια να είναι μία ώρα χωρίς εξαιρέσεις (ά. 50 παρ. 1) και τέσσερις ώρες για το ελεύθερο επισκεπτήριο (αντί για δύο, ά. 50 παρ. 8). Ζητάμε επίσης την κατάργηση των κλειστών επισκεπτηρίων (με τζάμι) και αντ’ αυτών να γίνονται ειδικά και ανοικτά επισκεπτήρια (ά. 50 παρ. 3-6). Ακόμα, πιστεύουμε ότι πρέπει να διαγραφεί η διάταξη περί μη χορήγησης ειδικών και ανοικτών επισκεπτηρίων όταν υπάρχουν «βάσιμες ενδείξεις» για την κακή χρήση του επισκεπτηρίου (ά. 50 παρ. 7), καθώς επεκτείνει τη λογική της πρόγνωσης της επικινδυνότητας και σε αυτό το πεδίο της επικοινωνίας των κρατουμένων με το περιβάλλον τους.

3) Το πιο προβληματικό πλαίσιο στην επικοινωνία των κρατουμένων και αυτό για το οποίο ως Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων δεχόμαστε τις περισσότερες καταγγελίες, είναι αυτό των αδειών. Κατ’ αρχάς ζητάμε τη διόρθωση της διατύπωσης ότι πρέπει να αιτιολογείται η χορήγηση της άδειας (α. 52 παρ. 5): ο κανόνας θα πρέπει να είναι η χορήγηση και να αιτιολογείται η απόρριψη, όπως προβλέπει και ο ισχύων Σωφρονιστικός Κώδικας. Πάγιο αίτημα της Πρωτοβουλίας είναι η χορήγηση της άδειας να βασίζεται μόνο σε τυπικές προϋποθέσεις (ελάχιστο όριο έκτισης ποινής, μη εκκρεμής ποινική διαδικασία για κακούργημα, μη ενεργά πειθαρχικά) και όχι στην υποκειμενική πρόγνωση ότι υπάρχει ο κίνδυνος ο κρατούμενος να διαφύγει ή να τελέσει νέα αδικήματα κατά τη χρήση της άδειας ή να κάνει κακή χρήση αυτής. Το Συμβούλιο δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα συμπεριφερθεί στο μέλλον ο κρατούμενος και, πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να του περιστέλλει ένα ουσιώδες δικαίωμά του επί τη βάσει αυτής της έωλης πρόβλεψης. Είναι ευνόητο σε αυτό το πλαίσιο ότι ζητάμε να καταργηθεί το βέτο του εισαγγελέα, που εισήχθη στον Σωφρονιστικό Κώδικα το 2009, επί υπουργίας Ν. Δένδια (ά. 53 παρ. 4). Αυτή η ρύθμιση δίνει τη δυνατότητα στον εισαγγελέα να αναστείλει την άδεια του κρατουμένου ακόμα και αν μειοψηφήσει η άποψή τους στο συμβούλιο, και αποτελεί μεγάλο μέρος του προβλήματος για τις μαζικές απορρίψεις αιτημάτων κρατουμένων για άδεια. Επίσης, στρεφόμαστε κατά της ρύθμισης οι άδειες να δίνονται υπό τον όρο του κατ’ οίκον περιορισμού ή της ηλεκτρονικής επιτήρησης (ά. 54 παρ. 3): η άδεια και ο κατ’ οίκον περιορισμός είναι δύο έννοιες διαφορετικές αν όχι αντικρουόμενες, ενώ παράλληλα το «βραχιολάκι» αντί της άδειας επιβεβαιώνει την εισβολή των ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων στο πεδίο της ποινικής καταστολής και τους φόβους ότι το «βραχιολάκι» δεν θα μειώσει τον αριθμό των κρατουμένων αλλά θα θέσει ανθρώπους οι οποίοι διαφορετικά θα ήταν ελεύθεροι υπό τον ιδιαίτερα δυσμενή όρο της ηλεκτρονικής παρακολούθησης. Επιπλέον, ζητάμε την κατάργηση όλων των αντιεπιστημονικών περιορισμών στη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών και τη μη δυνατότητα ανάκλησής τους (ά. 56).

Περαιτέρω, όσον αφορά στην εκπαιδευτική διαδικασία, από όλες τις παρατηρήσεις που έχουμε καταθέσει στη διαβούλευση για τον νέο Κώδικα, θα σταθούμε εδώ σε ένα σημείο: το άρθρο 33 στην παρ. 9 δίνει τη δυνατότητα στο αρμόδιο δικαστικό όργανο να αναστείλει την εκπαίδευση σε περίπτωση μεταγωγής ή επιβολής πειθαρχικής ποινής στον κρατούμενο. Θα έπρεπε να είναι κοινός τόπος ότι η εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργήσει υπό αίρεση, συνεπώς η σχετική διάταξη πρέπει να αποσυρθεί άμεσα.

Η θέση της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων για τους γονείς κρατούμενους είναι δεδομένη: εδώ και λίγα χρόνια «τρέχει» η καμπάνια μας «Κανένα μωρό σε κελί» προκειμένου να καταργηθεί ο εγκλεισμός των γονέων μικρών παιδιών και να αντικατασταθεί με άλλα μέτρα (όπως π.χ. ο κατ’ οίκον περιορισμός, η εισαγωγή τους σε ανοιχτή δομή με κατάλληλη ψυχοκοινωνική και εκπαιδευτική υποστήριξη, η αναστολή της ποινής τους). Το νέο ά. 13 παρ. 3 ορίζει ότι αν δεν υπάρχει ατομικό κελί για να διαβιώσει ο κρατούμενος γονέας με το παιδί του, ανοίγονται δύο ενδεχόμενα: α) αν η ποινή είναι μικρότερη των 10 ετών δίνεται η δυνατότητα να διαταχθεί η κατ’ οίκον κράτηση και β) αν η ποινή υπερβαίνει τα 10 έτη η φροντίδα του παιδιού ανατίθεται σε κατάλληλο πρόσωπο ή περιβάλλον, αλλιώς το παιδί τοποθετείται σε ίδρυμα. Η ελάχιστη διόρθωση που μπορεί να γίνει σε αυτή τη διάταξη είναι να καταργηθεί το όριο των 10 ετών για την επαπειλούμενη ή επιβληθείσα ποινή του γονέα, ώστε σε κάθε περίπτωση να υπάρχει η δυνατότητα κατ’ οίκον κράτησης του, χωρίς να αποχωριστεί το παιδί του.

Ακόμη, κρίνουμε σκόπιμο να αναφερθούμε σε ορισμένα από τα προβληματικά σημεία του ά. 63 περί μέτρων τάξης προστασίας και ασφάλειας: στο πλαίσιο που χαράσσει επιτρέπει ρητά -για πρώτη φορά- τη χρήση βίας από το προσωπικό φύλαξης και εξωτερικής φρούρησης, ακόμα και στην υποτιθέμενα «ακραία» περίπτωση της παθητικής φυσικής αντίστασης του κρατούμενου σε νόμιμη διαταγή (παρ. 1). Ακόμη, ορίζει τα λεγόμενα «μέτρα προφυλακτικής μόνωσης ή κατευνασμού» (παρ. 6), δηλαδή το πλαίσιο που δικαιολογεί τον σωματικό περιορισμό ή την ακινητοποίηση ή την απομόνωση κυρίως των ψυχικώς πασχόντων κρατουμένων. Είναι ευνόητο ότι ως Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, είμαστε αντίθετοι προς τις εν λόγω ρυθμίσεις.

Ως προς τις πειθαρχική διαδικασία,  θα περιοριστούμε σε δύο βασικές παρατηρήσεις. Συγκεκριμένα, για τις πειθαρχικές ποινές ζητάμε : α) την ρητή κατάργηση της ποινής της απομόνωσης για όλους τους κρατούμενους (ά. 67 παρ. 1), και ιδιαίτερα για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες (υπερήλικες, γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης, λοχείας και ανατροφής ανήλικων παιδιών, ασθενείς και ανήλικους, ά. 67 παρ. 3) και β) την απόσυρση της νέας πρόβλεψης περί αφαίρεσης ευεργετικού υπολογισμού ημερών ποινής που μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 6 μήνες (ά. 67 παρ. 1), καθώς δεν νοείται η πειθαρχική ποινή να ανατρέχει στο παρελθόν και να αυξάνει στην πραγματικότητα την ποινή που επιβλήθηκε από το ποινικό δικαστήριο.

Για το τέλος, αφήσαμε το ζήτημα του υπερπληθυσμού στα ελληνικά καταστήματα κράτησης. Το πρόβλημα έχει ήδη αναδειχθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με δεκάδες καταδικαστικές αποφάσεις για απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση των κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές. Ζητάμε η αναγνώριση του ευεργετικού υπολογισμού για όσους διαμένουν σε χώρο μικρότερο των 4 τ.μ. χώρο να μην απαιτεί το «συνεχές» της κράτησης (ά. 44 παρ. 5), ώστε να μην υπάρχουν μεθοδευμένες μετακινήσεις κρατουμένων στις φυλακές για να μην συμπληρώνεται το απαιτούμενο διάστημα. Επίσης, ως προς την αίτηση για δίκαιη ικανοποίηση κρατούμενου που διέμεινε υπό συνθήκες υπερπληθυσμού (ά. 4Α) ζητάμε την κατάργηση του παραβόλου των 200 ευρώ, που μπορεί να φτάσει στον πενταπλασιασμό σε περίπτωση ήττας του. Συναφώς, πρέπει ο ακριβής αριθμός των κρατουμένων που επιτρέπεται να τοποθετούνται σε κάθε χώρο να είναι σταθερός και εκ των προτέρων αναρτημένος δημόσια στο διαδίκτυο και να μην καθορίζεται με ατομική απόφαση σε βάση δεδομένων, με πρόσβαση μόνο του υπουργείου Δικαιοσύνης και των εισαγγελικών αρχών (ά. 19 παρ. 5). Υπό αυτές τις εγγυήσεις είναι δυνατή η βελτίωση των συνθηκών κράτησης και όχι απλώς η αποφυγή έκδοσης καταδικαστικών αποφάσεων στο μέλλον.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Η απόπειρα στοχοποίησης και συκοφάντησης ενός εκ των ιδρυτικών μελών της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, του Πάνου Λάμπρου, από μερίδα τηλεοπτικών σταθμών με αφορμή τις αστυνομικές μυθιστορίες του πρώην υπουργού Δημόσιας Τάξης Γιάννη Πανούση, μόνο ερωτηματικά για τον εμπνευστή τους πρώην υπουργό θα μπορούσε να προκαλέσει, αν δεν εγκυμονούσε σοβαρούς κινδύνους.

Στόχος μας, τα εννιά χρόνια κοινής μας πορείας στην Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, ήταν και παραμένει να ακουστεί η φωνή των κρατουμένων. Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται, με τις «καταγγελίες» του κ. Πανούση, πως αυτή η προσπάθεια ενοχλεί. Ενοχλεί, με άλλα λόγια, η ιδέα ότι οι κρατούμενοι είναι άνθρωποι με δικαιώματα, ενοχλούν οι καταγγελίες τους για τις παραβιάσεις του νόμου, ενοχλεί ο αγώνας για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενοχλεί ό,τι σπάει το άβατο που έχτισαν οι εκάστοτε ιθύνοντες. Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος υπουργός προσπαθεί να ταυτίσει τον αγώνα των κρατουμένων και την αλληλεγγύη σ’ αυτόν με εγκληματική δράση.

Θα υπερασπιστούμε αταλάντευτα τον Πάνο Λάμπρου όχι μόνο επειδή για πολλά χρόνια βαδίσαμε μαζί στον όμορφο αυτό αγώνα, αλλά επειδή είμαστε πεπεισμένοι πως η παρακρατικού τύπου στοχοποίηση του ίδιου -και ποιος ξέρει πόσων ακόμη- στοχεύει στην «απενεργοποίηση» και την απομόνωση όσων δραστηριοποιούνται χωρίς παρωπίδες για τον έμπρακτο σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών και στην ουσία στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης συνολικά.

Δηλώνουμε ότι καμιά επιχείρηση σπίλωσης αλλά και καμιά δίωξη-παρωδία δεν θα σταθεί εμπόδιο στην επικοινωνία μας με τους «μέσα»· αντίθετα ατσαλώνει τη θέληση και τη δέσμευσή μας να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τα δίκαια αιτήματά τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

5 χρόνια πέρασαν από το πρωί της 18ης Μαρτίου του 2009 που η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή στο τέλος της μεταγωγής της με πλοίο από τον Πειραιά στις φυλακές Νεάπολης Λασιθίου. Κατά τη διάρκεια της μεταγωγής, σύμφωνα με μαρτυρίες, την είχαν χωριστά από τους άλλους κρατούμενους και τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα. Σύμφωνα με αναφορές, οι άλλοι κρατούμενοι δήλωσαν ότι έδειχνε χτυπημένη στο πρόσωπο. Μέχρι σήμερα η κρατική δολοφονία της Κατερίνας, της Κατερίνας του αγώνα, της απομόνωσης, που τόσο πάλεψε για να βελτιώσει τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στις γυναικείες φυλακές, έχει μείνει ατιμώρητη.Η Κατερίνα που δεν φοβήθηκε να καταγγείλει με ονοματεπώνυμο όσα είδε και βίωσε μέσα στις φυλακές, να παλέψει για την κατάργηση της κολπικής εξέτασης, να είναι εκεί και να υποδέχεται τις νέες κρατούμενες χρήστριες και να τους κρατά το κεφάλι, για να μην πνιγούν από τον εμετό τους, όταν βασανίζονταν από συμπτώματα στέρησης. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει μέχρι σήμερα, κανείς υπεύθυνος δεν κρίθηκε ένοχος, ούτε καν έφτασε ποτέ η υπόθεσή της στα δικαστήρια, έτσι απλά κουκουλώθηκε και παραμερίστηκε. Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με την μητέρα της Κατερίνας, τα γιατί και το άδικο ακόμα βασανίζουν την οικογένειά της, η μητέρα της μια απίστευτα γλυκιά γυναίκα, που παρόλη την ταλαιπωρία της, μιλάει από ψυχης στο τηλέφωνο. «Την σκότωσαν κοπέλα μου, και το κουκούλωσαν, από εκείνη την μέρα, απλώς αναπνέω, έπαψα και γω να ζω, θα ρωτήσω και την εγγονή μου όταν γυρίσει αν θέλει να σου μιλήσει, υποφέρει κι εκείνη, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε αυτή την αδικία». Η Ειρήνη η κόρη της Κατερίνας, που ζει μέχρι σήμερα με την γιαγιά της προσπαθεί ίσως να προχωρήσει, σε μια κοινωνία και σε έναν κόσμο που της τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια της, δολοφονώντας την μητέρα της, χωρίς ποτέ να θεωρηθεί κανείς υπεύθυνος γι’αυτή τη δολοφονία. Δεν χρειάστηκε να μιλησω με την Ειρήνη, άλλωστε τι να πει; Ό,τι είναι το χει πει ήδη, απλώς θα ξύσει πληγές. Το πόρισμα του ιατροδικαστή τότε «υπερβολική χρήση ηρωίνης». Τόσο γελοίο. Η Κατερίνα που έκανε σχέδια με την κόρη της για το τι θα κάνουν, όταν βγει, η Κατερίνα που περίμενε με αγωνία το εφετείο της και είχε πολλές πιθανότητες να αποφυλακιστεί, βρήκε ηρωίνη και αποφάσισε κατά την διάρκεια της μεταγωγής της, με χειροπέδες και αστυνομικούς να την συνοδεύουν, να κάνει χρήση. Τόσο απροκάλυπτα γελοία εκδοχή κι όμως έγινε αποδεκτή… Το ελάχιστο που οφείλουμε στην Κατερίνα, που δεν θα πρεπε καν να βρίσκεται στη φυλακή, εφόσον ήταν χρήστρια, αλλά θα πρέπε να χει φροντίσει το άθλιο κράτος απλώς για την προφύλαξή της, είναι να θυμηθούμε την τελευταία επιστολή που χε στείλει, πριν βρεθεί νεκρή. Να σημείωσω ότι μετά από τηλεφωνήματα στις γυναικείες φυλακές της Θήβας ΟΛΑ τα άτομα τα οποία καταγγέλλει η Κατερίνα μέσα από την επιστολή της, εξακολουθούν να εργάζονται σε φυλακές ή έχουν συνταξιοδοτηθεί, ουδέποτε έγινε κάποια έρευνα από εισαγγελέα για τα πρόσωπα αυτά, ούτε υπέστησαν την παραμικρή κύρωση. Τα ονόματα είναι τονισμένα από μένα για ευνόητους λόγους, γιατί δεν πρέπει να ξεχαστούν : «Είμαι η Κατερίνα Γκουλιώνη, έχω όνομα, αυτή είμαι κι έχω να πω πολλά». Καταγγελία προς τον Συνήγορο του Πολίτη Της κρατούμενης Γκουλιώνη Αικατερίνης Ελεώνας Θηβών (20-02-09) “Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστώ, για να μπορέσω να ζήσω… Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ. Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου. Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»: Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι. Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ. Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους… Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω. Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη. Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ ένα κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα. Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι. Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους. Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό. Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και αναγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ειναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου. Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω. Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν… Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή. Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ. Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε… Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία. Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους. Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε. Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.” “Υπάρχει κάτι που δε θα μπορέσετε ποτέ να μου πάρετε, γιατί όλα τ’ άλλα μου τα πήρατε: Το ότι δε σας μοιάζω”Κατερίνα Γκουλιώνη Πηγή:omniatv.com

Published in Πολιτική

Καταγγέλλουμε την παρέμβαση των Αμερικανών πρακτόρων στην υπόθεση των πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία που κρατούνται στις φυλακές Κορυδαλλού, με αίτημα να ανακρίνουν μεταξύ άλλων τους δύο πολιτικούς πρόσφυγες και απεργούς πείνας Ahmet Duzgun Yuksel και Erdogan Cakir. Στις 29 Νοεμβρίου, με άδεια και έγκριση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, βρέθηκαν στις φυλακές του Κορυδαλλού ένας ανακριτής, ένας διερμηνέας και δύο πράκτορες του FBI ,όπου επιχείρησαν να ανακρίνουν στους δύο πολιτικούς πρόσφυγες. Οι Ahmet Duzgun Yuksel, Erdogan Cakir, Hasan Biber και Megmet Yayla, οι οποίοι κρατούνται στις φυλακές Κορυδαλλού, έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 24 Σεπτεμβρίου, αντιδρώντας στην απόφαση των ελληνικών δικαστικών αρχών για την έκδοσή τους σε Γερμανία, Γαλλία και Τουρκία αντίστοιχα. Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση της 7ης Νοεμβρίου, η κατάσταση της υγείας όλων των απεργών πείνας έχει επιδεινωθεί δραματικά και βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση. Έχουν χάσει πάνω από 12% του σωματικού τους βάρους και παρουσιάζουν έντονη καταβολή, δυσκολία στο περπάτημα, εμετούς, σκοτοδίνη και προβλήματα στο γαστρεντερικό σύστημα. Το αίτημα των Αμερικανών πρακτόρων βασίζεται σε διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας-ΗΠΑ για δικαστική συνδρομή που υπογράφτηκε το 2000 επί υπουργίας Χρυσοχοϊδη, και για πρώτη φορά γίνεται αξιοποίηση αυτής της συμφωνίας για υπόθεση που αφορά πολιτικούς πρόσφυγες. Ο υπουργός Δικαιοσύνης αφού παρέδωσε τις ελληνικές φυλακές στον υπουργό καταστολής κ. Δένδια, επιτρέποντας αλλεπάλληλες επιχειρήσεις των ΕΚΑΜ στις φυλακές, τώρα παραχωρεί άδεια και στους Αμερικανούς πράκτορες, επιτρέποντάς τους να μπουκάρουν στον Κορυδαλλό για να ανακρίνουν απεργούς πείνας στα κελιά τους. Εμείς από την πλευρά μας δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους απεργούς πείνας, Τούρκους πολιτικούς πρόσφυγες, παραμένοντας στο πλευρό τους και ζητώντας την άμεση ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Απεργία πείνας ξεκίνησε από τις 4 Ιουνίου ο Κώστας Σακκάς, διεκδικώντας την άμεση άρση της παράνομης κράτησής του. Προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού από τις 4 Δεκεμβρίου 2010 -δύο φορές για το ίδιο αδίκημα- καταφεύγει στη χρήση της ίδιας του της ζωής ως μέσου απέναντι σε μια "δικαιοσύνη" που λειτουργεί πέρα από κάθε νομιμότητα. Το Σύνταγμα και οι νόμοι που προβλέπουν ανώτατα όρια προσωρινής κράτησης και που υποχρεώνονται να εφαρμόζουν οι φορείς της δικαιοσύνης σε μια δημοκρατία, καταπατώνται πλέον κατάφωρα όλο και πιο συχνά. Η αυθαιρεσία εις βάρος του κρατούμενου συνεχίζεται: Ως απεργός πείνας έχει δικαίωμα να ορίσει γιατρό, εκτός φυλακής, που θα τον παρακολουθεί κατά τη διάρκεια της απεργίας. Όμως και αυτό το δικαίωμά του η διευθύντρια των φυλακών Κορυδαλλού αποφάσισε να του το στερήσει, απαγορεύοντας στην γιατρό που επέλεξε να τον επισκεφθεί, με την αιτιολογία ότι είναι μητέρα κρατούμενου.

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων Ακαδημίας 62, 5ος όροφος, Αθήνα, Τηλέφωνο: 210-3605410, This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. Κοινωνικό Κέντρο - Στέκι Μεταναστών, Ερμού 23 & Βενιζέλου, Θεσσαλονίκη (2310-265346) This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. www.keli.gr

Σηκώνεις το κεφάλι; Θα στο σπάσουμε Οι αλλεπάλληλες επιχειρήσεις των ΕΚΑΜ στις φυλακές των Τρικάλων, των Γρεβενών, του Κορυδαλλού και του Μαλανδρίνου με το πρόσχημα ότι υπήρχαν πληροφορίες και καταγγελίες για βαρύ οπλισμό -τα οποία αποδείχτηκαν ότι ήταν αυτοσχέδια μαχαίρια και κινητά- που θα χρησιμοποιούνταν για να αποδράσουν κρατούμενοι, αποτελούν μια ακόμη προσπάθεια τρομοκράτησης και πειθάρχησης των κρατουμένων. Το δόγμα της μηδενικής ανοχής που η κυβέρνηση και οι εταίροι της προσπαθούν να επιβάλλουν στην κοινωνία βρίσκει την εφαρμογή του και μέσα στις φυλακές. Η είσοδος στις φυλακές πάνοπλων αστυνομικών με κουκούλες, καθώς και ο εξευτελισμός και η ταπεινωτική μεταχείριση των κρατουμένων, όπως έγινε στα Γρεβενά όπου συγκέντρωσαν όλους τους κρατούμενους σε ένα χώρο και τους ξεγύμνωσαν, ενώ ταυτόχρονα οι ΕΚΑΜίτες διέλυαν τα κελιά και κατέστρεφαν ό,τι έβρισκαν, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Το κράτος έχει κάνει την επιλογή του και αυτή είναι: καταστολή, καταστολή, καταστολή. Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται περίτρανα τις τελευταίες ημέρες με τη συμφωνία ανάμεσα στον Υπουργό Δικαιοσύνης και τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη σύμφωνα με την οποία τα ΕΚΑΜ θα μπορούν να μπαίνουν στις φυλακές ανά πάσα στιγμή και όχι μόνον σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, και οι εξωτερικοί φρουροί θα εξοπλιστούν με βαρύ οπλισμό, ενώ εξαγγέλθηκε και η δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας αλλά θα συνεχίσουμε να το φωνάζουμε: οι φυλακές παραμένουν ο τόπος των απόκληρων, των κοινωνικά αδικημένων, των φτωχών, των περιθωριακών και των «προβληματικών». Η φτώχεια, οι περικοπές κονδυλίων, ο υπερπληθυσμός και οι εξοντωτικές ποινές δεν αντιμετωπίζονται με καταστολή και τρομοκρατία, ούτε με ανεπαρκείς και εφάπαξ ρυθμίσεις για δήθεν αποσυμφόρηση. Δεν είναι τυχαίες οι τελευταίες απόπειρες αποδράσεων. Οι φυλακές κοχλάζουν και οι κρατούμενοι ο καθένας μόνος του ή όλοι μαζί θα συνεχίσουν να αντιστέκονται σε ένα απάνθρωπο σύστημα. Η αντιμετώπιση βρίσκεται ήδη στους νόμους που έχουν ψηφίσει, αλλά δεν εφαρμόζουν, όπως είναι η εναλλακτική έκτιση ποινών με κοινωνική εργασία. Βρίσκεται στην παραπομπή των χιλιάδων άρρωστων τοξικοεξαρτημένων για θεραπεία και όχι στις φυλακές. Βρίσκεται στην διοικητική αντιμετώπιση ενός γραφειοκρατικού θέματος όπως είναι οι μετανάστες χωρίς χαρτιά και όχι στο στοίβαγμα και αυτών σε φυλακές. Βρίσκεται στην παιδεία των δικαστών, οι οποίοι πρέπει να αποκτήσουν ένα μέτρο της βαρύτητας της ποινής που επιβάλλουν. Οι δικαστές πρέπει να πάνε στη φυλακή, να ζήσουν τη φυλακή, όπως οι συναδελφοί τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ώστε να εξορθολογίζουν την αυστηρότητα των ποινών και να μην σκορπάνε τόσο απλόχεραα τις αυστηρότερες ποινές, τα περισσότερα ισόβια σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η επιλογή υπουργείου και κυβέρνησης να υποκαταστήσουν την κοινωνική πολιτική και το κράτος πρόνοιας με την καταστολή και την τρομοκρατία έχει κοντά ποδάρια. Οι κρατούμενοι έχουν απωλέσει την ελευθερία τους αλλά διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και είναι διατεθειμένοι να παλέψουν γιʼ αυτήν παρά τις αντίθετες προσπάθειες της «Πολιτείας».  

 Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων

Page 1 of 2