ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

Οι εγκαταλειμμένοι πρόσφυγες και νησιώτες πειθαναγκάζονται να συμμορφωθούν σε μια διαρκή συνθήκη βίας και καταπάτησης στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτό είναι το σχόλιο της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου «ΛΑΘΡΑ;» λίγο πριν την συμπλήρωση 2 χρόνων από την εφαρμογή της κοινής δήλωσης Ε.Ε. – Τουρκίας, η οποία, όπως στοιχειοθετημένα αναφέρει, δεν είναι βιώσιμη. Αναλυτικά, ολόκληρη η ανακοίνωση της «ΛΑΘΡΑ;»:


Σε λίγους μήνες συμπληρώνονται δύο χρόνια από την έναρξη εφαρμογής της κοινής δήλωσης Ε.Ε-Τουρκίας. Κατά την διάρκεια των δύο χρόνων που πέρασαν ένα μεγάλο πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη﮲ την ίδια στιγμή οι τόποι και οι άνθρωποι των νησιών αλλάζουν προς το χειρότερο. Περισσότερο απελπισμένοι οι πρόσφυγες, λιγότερο ανεκτικοί, περισσότερο ανασφαλείς και θυμωμένοι οι Χιώτες. Ζήσαμε πολλά τα τελευταία δύο χρόνια, τα περισσότερα δυσάρεστα, και τίποτα πλέον δεν θυμίζει τις ημέρες αλληλεγγύης το καλοκαίρι του 2015.

Στη βιομηχανικού τύπου διαχείριση της μαζικής μετανάστευσης εμπλέκονται πολλοί, εθνικοί (κυβέρνηση) και υπερεθνικοί μηχανισμοί (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΝΑΤΟ ΕΑSO, Frontex), αυτοδιοίκηση, ΜΚΟ, πανεπιστήμια, πρόσφυγες και εθελοντές). Μια μεγάλη μηχανή που αλέθει χρήματα και σκορπά καταστολή και πολεμικό κλίμα στα νησιά έχει στηθεί. Την ίδια στιγμή τοπικοί παράγοντες ευελπιστούν σε μια αύξηση των επιστροφών, ξεχνώντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι εμπορεύματα για να επιστρέφονται σε μια νύκτα και χωρίς την τήρηση των νομικών διαδικαστικών εγγυήσεων.

Όλοι γνωρίζουν ότι με μεγάλη δυσκολία κρατιέται πια η κατάσταση «υπό έλεγχο» ενώ μέρα – μέρα δοκιμάζεται η υπομονή των προσφύγων και των κατοίκων. Τίποτα από όλα όσα στήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια δεν είναι βιώσιμο, γι’ αυτό και δεν θα αντέξει πολύ. Η κατάσταση «οφείλει» να είναι στο όριο σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να δικαιολογούνται πολλά σε πολιτικές και χρηματοδοτήσεις, που σε άλλες εποχές δεν θα ήταν ούτε καν σκέψεις. Βέβαια με διαχείριση διαρκώς στην κόψη του ξυραφιού όλοι φοβούνται για τα χειρότερα (οι θάνατοι από το κρύο πέρυσι στη Μόρια και τη Σάμο ή η αυτοδικία πριν λίγες ημέρες στο θερμοκήπιο κοντά στη ΒΙΑΛ είναι ακόμα μνήμες νωπές).

Σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί, ας γίνει ξεκάθαρο πρώτα από όλα ότι η πολιτική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας είναι μια επαχθής και επικίνδυνη πολιτική για τα νησιά και τους πρόσφυγες. Η πολιτική συμφωνία τείνει να μετατρέψει τα νησιά των συνόρων σε στέρεο έδαφος αποτροπής ανθρώπων και άνθισης ολοκληρωτικών αντιλήψεων (οι οποίες νομιμοποιούν ιδεολογικά την εμπορευματική διαχείριση των ανθρώπων και ταιριάζουν γάντι με τις μαύρες τρύπες των hotspot και του απαιτούμενου προς υλοποίηση προαναχωρησιακού). Τα νησιά «θυσιάζονται» και θυσιάζουν ιδανικά και αξίες ενώ οι πρόσφυγες (που νόμισαν ότι φθάνοντας στα νησιά ακούμπησαν το Eυρωπαϊκό κεκτημένο δικαιωμάτων, ελευθεριών και ευκαιριών) καλούνται να «μετανιώσουν» και να φτύνουν αίμα καθημερινά.

Η κυβέρνηση και ο αρμόδιος Υπουργός κ. Μουζάλας σκόπιμα και με κυνικό τρόπο εκβιάζει, διαστρεβλώνει, ψεύδεται. Πρώτο τους μέλημα στο προσφυγικό είναι να είναι ευχαριστημένοι οι εντολοδόχοι τους, γι’ αυτό και δεν δίνουν δεκάρα για τις συνθήκες ενόψει του χειμώνα, για τις πολλαπλές αντιδράσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, για τις δεκάδες των διαμαρτυριών των ντόπιων κατοίκων και της αυτοδιοίκησης των νησιών, για τις δεκάδες απονενοημένες ενέργειες των προσφύγων, για τα εκατοντάδες παιδιά που ζουν μέσα στο κρύο σε λάσπες και σκηνές, για την πορνεία επιβίωσης στα Hotspot. Ενδιαφέρονται και ανησυχούν όλοι τους (Κυβέρνηση, Ευρωπαϊκή επιτροπή, Αυτοδιοίκηση, UNHCR) για το ποιος θα κατηγορηθεί ότι έχει την πρώτη ευθύνη. Να σημειωθεί ότι η πρόσφατη απόφαση για ασφαλιστικά μέτρα κατά της επέκτασης της ΒΙΑΛ – παρά το ότι τέτοιου τύπου δομές ως σταθερή “λύση” διαμονής των προσφύγων μάς βρίσκουν σταθερά αντίθετους – σ αυτή την χρονική στιγμή και όχι πολύ νωρίτερα, θα έχει ως μεγάλους χαμένους πάλι τους ίδιους τους πρόσφυγες, που θα στοιβαχτούν σε σκηνές και σε συνθήκες αθλιότητας μέσα στο καταχείμωνο. Παράλληλα, θα αποτελέσει και μια καλή δικαιολογία για όσα δεν έγιναν δήθεν εξ αιτίας της απόφασης αυτής. Είναι μακριά οι Βρυξέλλες για να καταλάβουν τον ολέθριο αντίκτυπο της πολιτικής τους. Το κρύο και η λάσπη δεν φθάνουν στους ζεστούς διαδρόμους της Ευρωπαϊκής επιτροπής ούτε στο γραφείο του αρμόδιου υπουργού κ. Μουζάλα.

Εμείς τονίζουμε και πάλι ότι η πολιτική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν είναι βιώσιμη, και αυτό είναι που πρέπει να υποστηριχθεί με κάθε τρόπο και από κάθε πλευρά.

Ζητάμε :

  -  ασφαλή περάσματα για τους πρόσφυγες, ώστε να αποδυναμωθούν τα κυκλώματα μεταφοράς και να σταματήσουν να χάνονται ζωές στη θάλασσα.
  - άρση του γεωγραφικού περιορισμού μετακίνησης, ώστε να κατευθυνθούν άμεσα σε δομές τις ηπειρωτικής χώρας κι εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους εκεί σύμφωνα με τις εγγυήσεις που επιβάλλει η εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία.
  -  απομάκρυνση των υπερεθνικών μηχανισμών καταστολής και επιτήρησης και των τοποτηρητών, που έχουν μετατρέψει τη Χίο σε αποικία σεκιουριτάδων.
  -  αποζημιώσεις και ουσιαστική υποστήριξη για τους περιοίκους της Βιάλ, που έχουν ζημιωθεί από τον τρόπο με τον οποίο η δομή λειτουργεί επί δύο σχεδόν χρόνια.
   - πραγματική υποστήριξη στους πρόσφυγες των πολέμων και της φτώχειας και βελτίωση των συνθηκών ζωής τους, ιδιαίτερα τώρα που χιλιάδες παιδιά βρίσκονται σε ακραίες συνθήκες διαβίωσης.
  -  άμεση λειτουργία επίσημων δομών εκπαίδευσης για τα παιδιά όλων των ηλικιών που ζουν στη χώρα μας

-επιτάχυνση διαδικασιών για τις οικογενειακές επανενώσεις και ιδιαίτερα για τα ασυνόδευτα ανήλικα.

Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου «ΛΑΘΡΑ;


  

Στο Αστυνομικό Τμήμα Μυτιλήνης οι πρόσφυγες κρατούμενοι για τα επεισόδια της 18 Ιουλίου στη Μόρια, μπορούν να υπογράψουν γνήσια εξουσιοδότηση προς το δικηγόρο τους… μόνο (και όποτε) ο διοικητής είναι παρών! Οι αξιωματικοί υπηρεσίας δεν καταπιάνονται με αυτή την εργασία και πηγαινοφέρνουν τους δικηγόρους μέρα με τη μέρα… Φαίνεται ότι η ΕΛ.ΑΣ απεργάζεται πολλών λογιών εμπόδια για να μείνουν σκοτεινά και νομικώς ατιμώρητα τα όργια βίας που διέπραξε την ημέρα της εξέγερσης… Ακόμα και ένας απλός διορισμός δικηγόρου, μετατρέπεται με τέχνη σε ταλαιπωρία για τους κατηγορούμενους!

πηγή: kar.org

και παράλληλα οι απελάσεις συνεχίζονται στην ασφαλή Τουρκία

DHBrcauXsAAi7aD

Published in Πολιτική

Σλοβάκοι τελωνειακοί πυροβόλησαν και τραυμάτισαν μία πρόσφυγα από τη Συρία, που επέβαινε σε αυτοκίνητο μαζί με άλλους συμπατριώτες της. Οι πρόσφυγες επιχειρούσαν να περάσουν τα σύνορα Ουγγαρίας - Σλοβακίας.

Οι Σλοβάκοι τελωνειακοί εντόπισαν σήμερα 4 αυτοκίνητα που μετέφεραν πρόσφυγες και τους έδωσαν εντολή να σταματήσουν. Όταν ο οδηγός τους ενός από αυτά δεν υπάκουσε την εντολή και συνέχισε την πορεία του, εκείνοι έριξαν προειδοποιητικά πυρά αρχικά και στη συνέχεια πυροβόλησαν το αυτοκίνητο, τραυματίζοντας την άτυχη γυναίκα.

Πρόκειται για μία 26χρονη, η οποία αφού υποβλήθηκε σε εγχείρηση για να της αφαιρεθεί η σφαίρα που την είχε χτυπήσει στην πλάτη, νοσηλεύεται τώρα σε σταθερή κατάσταση.

Οι συνοριοφύλακες χρησιμοποιούν συχνά κανόνια νερού ή δακρυγόνα για να αποτρέψουν τους πρόσφυγες από το να εισέλθουν στη χώρα τους, πρόκειται ωστόσο για την πρώτη φορά που πρόσφυγες δέχονται πυρά εντός της ζώνης Σένγκεν, η τουλάχιστον για την πρώτη φορά που αυτό βλέπει το φως της δημοσιότητας.

πηγή:tvxs.gr

Published in Κόσμος

Τέσσερις πρόσφυγες που διαμένουν στη Σούδα, ένα από τα τρία κέντρα φιλοξενίας προσφύγων στη Χίο, προσπάθησαν να κολυμπήσουν ως τις τουρκικές ακτές τη Δευτέρα 9/5/2016, παραιτούμενοι έτσι από τη σχεδόν σταματημένη διαδικασία αίτησης ασύλου.

Οι 4 πρόσφυγες περισυνελέγησαν από σκάφη ύστερα από μισή ώρα

Δεκάδες άλλοι πρόσφυγες στέκονταν στην ακτή έξω από το καμπ της Σούδας και παρακολουθούσαν τους τέσσερις κολυμβητές να κατευθύνονται προς την τουρκική πόλη του Τσεσμέ. Αν και φαίνεται κοντινή, απέχει 26 χιλιόμετρα από τις ακτές της Χίου, χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τα θαλάσσια ρεύματα.

Ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων που διαμένουν στη Χίο έχουν φτάσει στο νησί από τις 20 Μαρτίου,πριν από 50 μέρες δηλαδή, αλλά οι γραφειοκρατικές διαδικασίες προχωρούν με πολύ αργούς ρυθμούς. Οι συνεντεύξεις για τον μεγάλο αριθμό όσων έχουν αιτηθεί άσυλο έχουν καθυστερήσει λόγω των τοπικών αντιδράσεων στην εγκατάσταση των κοντέινερ της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου και της έλλειψης προσωπικού της Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής.

Επιπλέον, οι περίπου 2000 πρόσφυγες στο νησί υπερβαίνουν κατά πολύ τη δηλωμένη δυναμικότητα φιλοξενίας, που ανέρχεται [για τη ΒΙΑΛ] σε 1100 ψυχές. Ακόμα όμως και η αναφερόμενη ονομαστική χωρητικότητα, μπορεί να είναι παραπλανητική, καθώς προβλήματα με τη διαμονή και τις υποδομές έχουν αναφερθεί από τους πρόσφυγες από την πρώτη μέρα εφαρμογής της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας στις 20 Μάρτη. Στα μέσα Απρίλη, στη διπλανή Σάμο, δεκάδες πρόσφυγες κοιμούνταν στα τσιμεντένια δάπεδα του χοτσποτ του νησιού, παρ’όλο που υποτίθεται πως οι διαμένοντες εκεί δεν υπερβαίνουν την ονομαστική δυνατότητα φιλοξενίας.

Ο συνδυασμός του υπερπληθυσμού, της άσκοπης αναμονής, της πολιτικής αβεβαιότητας, τα ζητήματα ασφάλειας και το ανεπαρκές φαγητό, καταπονούν υπέρμετρα τους πρόσφυγες. Αν και τις τελευταίες μέρες υπάρχουν λιγότερες διαμαρτυρίες σε σχέση με το τέλος του Μάρτη και τις πρώτες μέρες του Απρίλη, οι πρόσφυγες βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην απελπισία. «Μας φέρονται σαν σε ζώα», έλεγε ένας άντρας στη ΒΙΑΛ στις 30 του Απρίλη, εκφράζοντας ένα συναίσθημα κοινό σε ολοένα και περισσότερους πρόσφυγες.

Οι πρόσφυγες που προσπάθησαν να κολυμπήσουν προς την Τουρκία εντοπίστηκαν από εθελοντές της νορβηγικής οργάνωσης Drops in the Ocean, που κάλεσαν το λιμενικό. Δύο ταχύπλοα περιμάζεψαν τους τέσσερις κολυμβητές, που φορούσαν σωσίβια, και τους έβγαλε στην ξηρά. Είχαν μόλις καταφέρει να βγουν από την περίμετρο του λιμανιού ύστερα από μισή ώρα κολύμβησης, αλλά αυτό δεν φάνηκε να πτοεί μερικούς από τους άλλους πρόσφυγες που παρακολουθούσαν. «Θα προσπαθήσουμε κι εμείς αύριο», έλεγαν, καθώς τα σκάφη απομακρύνονταν από το οπτικό τους πεδίο.

(Μετάφραση από το ρεπορτάζ του Benjamin Julian στο greekreporter.com – να σημειωθεί ότι το πρωί της Τρίτης δύο ακόμα πρόσφυγες επιχείρησαν ξανά να κολυμπήσουν προς την Τουρκία και επίσης περισυνελέγησαν από σκάφη).

πηγή: aplotaria.gr με περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο

Published in Ελλάδα

Πριν περίπου 3 βδομάδες αδειάζει για μια μέρα η πύλη Ε3 στον Πειραιά. Κάποιοι πρόσφυγες μεταφέρονται στα Τρίκαλα, κάποιοι πηγαίνουν σε άλλες πύλες (Ε1 & Ε2) και κάποιοι δίνουν τα ονόματα τους προκειμένου να ξεκινήσουν τη διαδικασία του Relocation. Τη σίτιση και στέγαση αυτών που μπαίνουν στη διαδικασία του relocation αναλαμβάνει η ΜΚΟ Praksis σε συνεργασία με την 'Υπατη Αρμοστεία (UNHCR) και την EASO. Αυτοί που θα ξεκινούσαν τη διαδικασία relocation θα μεταφέρονταν την επόμενη μέρα σε ξενοδοχείο. (στην αρχή τους είπαν στην Αθήνα, τελικά τους πήγαν στην Κόρινθο λόγω έλλειψης ξενοδοχείων στην Αττική). Όντως την επόμενη μέρα το λεωφορείο, μισθωμένο από την Ύπατη Αρμοστεία φτάνει στον Πειραιά. Μόνο που οι εργαζόμενοι της EASO σταματούν ένα από τα άλλα λεωφορεία που θα μετέφεραν, την ίδια μέρα, Αφγανούς πρόσφυγες στη Μαλακάσα αντί του λεωφορείου της Ύπατης για Κόρινθο και βάζουν τον κόσμο μέσα. Αλληλέγγυοι που βρίσκονται μπροστά αντιλαμβάνονται το λάθος και με δικιά τους επιμονή βρίσκουν το σωστό λεωφορείο και τελικά οι πρόσφυγες μεταφέρονται στο σωστό μέρος. Περνάνε εντωμεταξύ 15 μέρες σε ένα ξενοδοχείο στον Ισθμό της Κορίνθου το οποίο είναι σχετικά απομονωμένο από τον αστικό ιστό. Από την πρώτη κιόλας μέρα αλληλέγγυοι από την Κόρινθο και την Αθήνα βρίσκονται στο πλευρό τους και κάνουν όλες τις απαραίτητες συνεννοήσεις. 15 μέρες οι πρόσφυγες δεν έχουν απολύτως καμία ενημέρωση και καμία υποστήριξη/βοήθεια από την Praksis (τη ΜΚΟ που κατά τ' άλλα έχει πάρει 12 εκ. από την Ύπατη Αρμοστεία για να παρέχει υπηρεσίες στο πλαίσιο του προγράμματος relocation). 15 μέρες οι πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων 3 έγκυες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, πάνω από 5 μωρά, 60 μικρά παιδιά (κάποια με ειδικές ανάγκες), άνθρωποι μεγάλοι σε ηλικία με διάφορα προβλήματα υγείας (ζάχαρο, καρδιά κλπ) υποστηρίζονται σε όλα τα επίπεδα από τους αλληλέγγυους. Φάρμακα, ειδικά φαγητά, βρεφικά γάλατα, πάνες, σερβιέτες, ρούχα κλπ δίνονται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από αλληλέγγυους της Κορίνθου, το Κοινωνικό Ιατρείο της Κορίνθου και φίλους από την Αθήνα (που κάνουν τη διαδρομή Αθήνα-Κόρινθος ανά 3,4 μέρες). 15 μέρες οι άνθρωποι αυτοί και ενώ μεσολαβούν διάφορες εξελίξεις (όπως η σύνοδος κορυφής κλπ) ανησυχούν ολοένα και περισσότερο καθώς δεν έχουν απολύτως καμία ενημέρωση από την Praksis σε σχέση με την κατάσταση τους, τους χρόνους, τη διαδικασία. Τη Κυριακή της Συνόδου Κορυφής χτυπούν τα τηλέφωνα μας με ερωτήσεις αν τους γυρνάνε στην Τουρκία. Σύμφωνα με μαρτυρίες προσφύγων, εντωμεταξύ η Praksis δεν απαντάει στα τηλέφωνα. Μετά από 15 μέρες η Praksis εμφανίζεται στην Κόρινθο. Μία από τις επόμενες μέρες το ξενοδοχείο περιορίζει τις υπηρεσίες του στους πρόσφυγες. (το ξενοδοχείο έχει πληρωθεί με κάμποσες χιλιάδες ευρώ για να παρέχει τις υπηρεσίες του). Οι περιορισμοί περιλαμβάνουν: -Κλείσιμο της τουαλέτας του φουαγιέ (συνεπώς όλοι πρέπει να ανεβαίνουν στα δωμάτια, έγκυες, γέροι, παιδιά) -Κλείσιμο του ασανσέρ (όλοι οι προαναφερθέντες πρέπει να ανεβαίνουν στα δωμάτια με τις σκάλες) - Κλείσιμο του WI-FI (δυσκολία στην επικοινωνία με τις οικογένειες τους στη Συρία ή όπου αλλού βρίσκονται, με την υπηρεσία ασύλου κλπ) - Κλείσιμο των παιχνιδιών με τα οποία απασχολούνταν τα παιδιά (πχ. ξύλινο ποδοσφαιράκι). Οι πρόσφυγες σε πρώτη φάση χαίρονται με τον ερχομό της Praksis γιατί επιτέλους θα ξεκινήσει η διαδικασία του relocation και νιώθουν ανακουφισμένοι γι' αυτό. Επιτέλους επίσης θα μπορέσουν να μιλήσουν με τον υπεύθυνο οργανισμό και να εκφράσουν τα παράπονα τους σε σχέση με το ξενοδοχείο (κυρίως για το φαγητό, τη συμπεριφορά κλπ).
Τι συμβαίνει τελικά; Η Praksis δεν δείχνει διάθεση για συνεργασία με τους αλληλέγγυους ή τους ίδιους τους πρόσφυγες. Δίνουν απαντήσεις που δεν είναι αλήθεια απλά και μόνο για να τελειώνει η “φασαρία”. Όπως για παράδειγμα ότι το WI-FI είναι προβληματικό σε όλη την περιοχή ή ότι θα μεταφερθούν στην Αθήνα μέσα στις επόμενες 3 μέρες ενώ γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι σίγουρο μιας και εξαρτάται από το αν θα βρεθεί ξενοδοχείο στην Αθήνα. Προκειμένου όμως να "διαχειριστούν" τα παράπονα των προσφύγων για τη συμπεριφορά του ξενοδοχείου, τους λένε "θα φύγουμε" ενώ δεν θα φύγουν (τουλάχιστον όσο άμεσα λένε) με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες να χάνουν ολοένα την εμπιστοσύνη τους. Ακούγονται ατάκες του στυλ “οι πρόσφυγες είναι αχάριστοι” και δημιουργείται η αίσθηση ότι αν παραπονεθείς μπορεί και να χάσεις την θέση σου στο πρόγραμμα. Οι πρόσφυγες επίσης διαμαρτυρήθηκαν αρκετές φορές για την κακή ποιότητα φαγητού. Κάποια στιγμή πήραν τελικά την απάντηση "αν δεν σας αρέσει να πάτε έξω να φάτε". Αργότερα υπήρξαν δυο ακόμα περιορισμοί που πότε εκφράζονταν από την Praksis, πότε από το ξενοδοχείο (με πολύ κακό τρόπο και ύφος). Δεν επιτρέπεται λέει να ανέβει κανείς στα δωμάτια των προσφύγων και ότι από δω και μπρος υπάρχει επισκεπτήριο για τους αλληλέγγυους/εθελοντές/φίλους και αυτό είναι 5-7 το απόγευμα. Όταν ρωτήσαμε να μάθουμε ποιος είναι υπεύθυνος για αυτούς τους περιορισμούς αρχικά, το ξενοδοχείο έδειξε την Praksis και η Praksis το ξενοδοχείο. Γνωρίζουμε (γιατί τα ίδια ισχύουν και στον Πειραιά) πως η διανομή πχ τον όποιων προϊόντων έχει νόημα να γίνεται οργανωμένα και συντεταγμένα για να μην επικρατεί χάος, να μην υπάρχουν διακρίσεις κλπ. Αυτό όμως συζητιέται και εξηγείται, δεν επιβάλλεται από τον ρεσεψιονίστ, με μια τακτική που προκειμένου να αποφύγει το χύμα μοίρασμα ρούχων και προιόντων, καταλήγει στη γενική απαγόρευση επίσκεψης σε οποιοδήποτε δωμάτιο. Ταυτόχρονα με αυτά, αξίζει να πούμε πως πριν 8 μέρες, η μια από τις δύο έγκυες μεταφέρθηκε στην Αθήνα για καισαιρική, χωρίς τη συνοδεία της Praksis. Όλες τις ημέρες που βρισκόταν στο μαιευτήριο στην Αθήνα η υποστήριξη (από πρακτικές ανάγκες μέχρι και μετάφραση των ιατρικών δεδομένων στους γονείς) προήλθε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από αλληλέγγυους. Η Praksis ήταν άφαντη και πήρε μόνο ένα τηλέφωνο. (https://www.facebook.com/refugees.korinthos/photos/a.1620413754885637.1073741828.1619723774954635/1677739165819762/?type=3&theater)
Ένας άλλος πρόσφυγας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Κορίνθου, με πρόβλημα στην καρδιά, όπου και παρέμεινε για εξετάσεις και παρακολούθηση για 4 μέρες. Η Praksis και πάλι άφαντη. Τυχαίνει και η (ευγενέστατη πάντως) γιατρός δεν ξέρει καλά αγγλικά και δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τον ασθενή ή το γιο του, με αποτέλεσμα να χρειάζεται και πάλι να πάει αλληλέγγυος για να μάθει από τη γιατρό τι ακριβώς συμβαίνει, τι θα γίνει με το εξιτήριο ή τι βήματα πρέπει να κάνει στη συνέχεια ο άνθρωπος.
Αξίζει να σημειωθεί και ότι σε συνάντηση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ αλληλέγγυων, προσφύγων, ξενοδόχου και Praksis η αγένεια και οι ύβρεις από τη μεριά του ξενοδόχου απέναντι στους πρόσφυγες και τους αλληλέγγυους ήταν παροιμιώδεις. Ακούστηκαν μάλιστα ιδέες περί ανάγκης έρευνας στα κινητά των αλληλέγγυων και άλλα παρόμοια αδιανόητα.
Φαίνεται ότι η Praksis (παρόλο που πληρώνεται για να παρέχει συγκεκριμένες υπηρεσίες στους πρόσφυγες), προκειμένου να διαχειριστεί την κατάσταση επιλέγει να πάρει τη θέση του ενδιάμεσου μεταξύ ξενοδόχου και προσφύγων, θέτοντας περιορισμούς και ερμηνεύοντας τα όποια αιτήματα των προσφύγων ως υπερβολικά. Αν και θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι, μπορούμε να δεχτούμε ότι οι ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί είναι τεράστιες και οι εμπειρίες πρωτόγνωρες. Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με ανειλικρίνεια, έλλειψη διάθεσης συνεργασίας, αυταρχικές πρακτικές και εφεύρεση κανόνων που δεν έχουν εξήγηση ή λογική.
Διάβασαμε λοιπόν με προσοχή τι θα έπρεπε να παρέχεται σε αυτούς τους ανθρώπους από την Praksis και τα ατοπήματα είναι δεκάδες. (http://rmrp-europe.unhcr.org/2016_RMRP_Europe.pdf) Αναρωτιόμαστε λοιπόν, με ποια λογική ή νομική βάση επιχειρείται να αποκοπούν οι πρόσφυγες από τους αλληλέγγυους και τους φίλους τους, επιχειρώντας να καθιερωθούν ώρες επισκεπτηρίου, απαγορεύοντας την διανυκτέρευση σε φιλικό σπίτι, την επίσκεψη στα δωμάτια κλπ. Είναι συνειδητή επιλογή αυτή η απόπειρα; Ειδικά τη στιγμή που ακριβώς εξαιτίας των πρακτικών της ΜΚΟ παραμένει ένα κενό στις ανάγκες που δεν καλύπτεται (όπως φάρμακα, ειδικά φαγητά, βρεφικά γάλατα, πάνες, μετάφραση στα νοσοκομεία κλπ). Ενοχλείται η Praksis από τη συμπεριφορά του ξενοδοχείου προς τους πρόσφυγες; Πέρασε από οποιοδήποτε έλεγχο το ξενοδοχείο πριν κλειστεί; Και αν όχι τώρα που γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι τα προβλήματα και η συμπεριφορά τους γιατί παρατάθηκε η διαμονή των προσφύγων εκεί; Συμφωνούν με την ειρωνική χρήση του όρου “φιλοξενούμενοι” για τους πρόσφυγες την ώρα που πληρώνεται αδρά τόσο το ξενοδοχείο όσο και η Praksis από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ; Θεωρούν ότι κάνουν κάποιου είδους χάρη ενώ πληρώνονται και πρέπει απλά να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις; Αντιλαμβάνονται άραγε ότι απέναντι τους έχουν ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τη ζωή τους εξαιτίας ενός πολέμου ή ενστερνίζονται το ήθος της φράσης (που έχει ακουστεί) “είχες και στο χωριό σου ασανσέρ;” Η Praksis ας τα σκεφτεί όλα αυτά αναλογιζόμενη τις ευθύνες που έχει αναλάβει (με το αζημίωτο).
Όσο για μας, οι απαντήσεις έχουν ήδη δοθεί. Και έχουν δοθεί από τους ίδιους τους πρόσφυγες στην πράξη. Από τους αποχαιρετισμούς που κάθε φορά είναι γεμάτοι αγκαλιές και κλάματα, από τα μηνύματα, από τις φωτογραφίες, από τις ιστορίες που ανταλλάσσονται, από τις φιλίες που δημιουργούνται, από τις αραβικές και ελληνικές λέξεις που μπερδεύονται σε όλο και περισσότερα στόματα, από τα γέλια μέχρι δακρύων όταν γνωρίζει ο ένας τις συνήθειες του άλλου. Ξαναλέμε, είτε οι πρόσφυγες μείνουν εδώ τρεις μήνες είτε μια ζωή, θα ζήσουμε μαζί. Κι αν η λύση που ετοιμάζει το ελληνικό κράτος ή οι ΜΚΟ, είναι η απομόνωση και ο εγκλεισμός, εμείς θα επιμένουμε και πάλι. Η λύση δεν βρίσκεται στις φυλακές, αλλά στα σπίτια μας και στις γειτονιές μας.
Υγ. Ήδη εδώ και τρεις μέρες οι πρόσφυγες έχουν στείλει στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ έγγραφο με τα παράπονα και τα αιτήματά τους.

Ενάντια στην προσπάθεια να παρουσιαστούν οι πρόσφυγες σαν τέρατα ή «κίνδυνος για τη δημόσια τάξη».
Ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης.

Χρήστος, Μαριάννα, Ξανθούλα, Στέλλα, Σπύρος, Βαγγέλης, Μυρτιά

πηγή: https://www.facebook.com/rogerrabbit20/posts/10153917309415399

 

του Δ.Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Χρειάστηκαν μόνο τέσσερις μήνες ώστε αυτή η «ειλικρινής» τοποθέτηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τους πρόσφυγες («Δεν είναι επιθυμητοί στην Ευρώπη») να γίνει οδηγός για ολόκληρη την Ένωση, στο τιμόνι της οποίας, ας το θυμόμαστε, δεν βρίσκεται ακόμα η Λεπέν ή ο Φάρατζ· τέσσερις μήνες, ώστε, από τον υποτιθέμενο «πόλεμο κατά των διακινητών», να φτάσουμε στη ρητή παραδοχή της Συμφωνίας με την Τουρκία, ότι στόχος της Ε.Ε. είναι η «ανακοπή των προσφυγικών ροών». Κάπως έτσι, μαζί δηλαδή με τα προσχήματα, τελείωσε και η δέσμευση των κρατών-μελών στη Σύμβαση της Γενεύης και το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης: η δέσμευση σε ένα πλαίσιο διεθνούς προστασίας που υποχρέωνε τη Δύση να θυμάται τι συνέβη κάποτε με τους πληθυσμούς που θεωρήθηκαν περιττοί, προκειμένου να μην το επαναλάβει.

Όχι, το υφιστάμενο πλαίσιο διεθνούς προστασίας δεν ήταν ωδή στα ανοιχτά σύνορα. Αντίθετα, εξαιρούσε τους «παράτυπους» μετανάστες, και εξαιρώντας τους, τούς έφερνε αντιμέτωπους με τις συνέπειες που είχε η αποσύνδεση, ήδη από τις αρχές του 2000, της μεταναστευτικής πολιτικής από την εργασία: τους άφηνε έκθετους στην «παράλληλη νομιμότητα» των μαζικών συλλήψεων, των επαναπροωθήσεων και των στρατοπέδων. Ακόμα και εξαιρώντας ωστόσο, ακόμα και περιοριζόμενο από τα γνωστά εμπόδια για να φτάσει κανείς να ζητήσει (και να πάρει) άσυλο, το πλαίσιο αυτό κάλυπτε έστω τους πρόσφυγες· σήμερα, η προστασία αυτή, και μαζί της το ιστορικό φορτίο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που τη συνόδευε, ακυρώνονται. Αυτό το τέλος είναι που πανηγυρίζει ως «βήμα μπροστά» και «διπλωματική επιτυχία» η ελληνική κυβέρνηση: το ίδιο που η επικεφαλής του βρετανικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας χαρακτηρίζει «μαύρη μέρα για τη Σύμβαση της Γενεύης, την Ευρώπη και την ανθρωπότητα» – με τη UNICEF να συμπληρώνει ότι, στο εξής, ανήλικοι πρόσφυγες και μετανάστες θα επαναπροωθούνται στην Τουρκία όπου τους περιμένει αβέβαιο μέλλον.

Χωρίς φρένα: το προαναγγελθέν τέλος της διεθνούς προστασίας

 Η αχρήστευση της Σύμβασης της Γενεύης είναι ιστορική τομή, είναι όμως τομή σε ένα συνεχές. Θέλω να πω, δεν είναι το τωρινό «αντικειμενικό» εύρος της προσφυγικής «κρίσης» αυτό που ακυρώνει στην πράξη την προστασία των προσφύγων, αλλά η διαχρονική προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών να απαλλαγούν από το «βάρος» της. Η προσπάθεια αυτή πάει περισσότερο από μια δεκαετία πίσω στο χρόνο, όταν οι σημερινές ροές, όπως και η οικονομική κρίση με την οποία διασταυρώνονται, δεν μπορούσαν καν να προβλεφθούν.

Από το Μάρτιο του μακρινού 2003, ο Τόνι Μπλερ παρουσίαζε στους ευρωπαίους εταίρους ένα σχέδιο «βελτίωσης της διαχείρισης των προσφυγικών ροών», με δύο άξονες: τη βελτίωση της προστασίας των προσφύγων σε κράτη γειτονικά των χωρών καταγωγής (μακριά πάντως από την ευημερούσα Ευρώπη…) και τη δημιουργία κέντρων διαχείρισης αιτημάτων εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, το σχέδιο θα χρηματοδοτούνταν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να εφαρμοστεί πιλοτικά εν κρυπτώ στην Κροατία, χώρα, μέχρι τότε, εκτός «ευρωπαϊκής οικογένειας».

Στο ίδιο μήκος κύματος, από τα 4 δισ. ευρώ που διέθεσε η Ένωση την περίοδο 2007-2013 για τη μεταναστευτική και προσφυγική πολιτική, σχεδόν τα μισά (1,82 δισ.) πήγαιναν στον έλεγχο των συνόρων, ενώ στην υποστήριξη των διαδικασιών ασύλου κατευθυνόταν μόλις το 17%. Το Σεπτέμβριο του 2014, με την αιματοχυσία στη Συρία να έχει ξεριζώσει ήδη εκατομμύρια ανθρώπους, η βρετανική ΜΚΟ Οxfam σημείωνε ότι «οι πλούσιες χώρες έχουν δεσμευτεί να προσφέρουν ασφαλές καταφύγιο σε 37.432 ανθρώπους, ήτοι το 1% των 3 εκατομμυρίων προσφύγων στις γειτονικές χώρες». Και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, όταν η Ιταλία διέκοπτε την επιχείρηση Mare Nostrum, χάρη στην οποία είχαν διασωθεί στη θάλασσα περισσότεροι από 150.000 άνθρωποι μέσα σε ένα χρόνο, ο υπουργός Εσωτερικών Αντζελίνο Αλφάνο δήλωνε ότι στόχος της κυβέρνησης ήταν «να εμπιστευτούμε την εξέταση των αιτούντων άσυλο σε outposts της ΕΕ στην Αφρική, όπου θα γίνεται ο έλεγχος για το ποιος το δικαιούται και ποιος όχι» σ.1. Τον ίδιο στόχο, της «εξωτερίκευσης» δηλαδή της ευθύνης για τους πρόσφυγες, συμμεριζόταν και ο ισπανός πρωθυπουργός, αναζητώντας τρόπους ώστε τα αιτήματα ασύλου να απορρίπτονται ει δυνατόν πριν καν περάσει κανείς τα σύνορα της χώρας με το Μαρόκο.

Το περασμένο καλοκαίρι φάνηκε κάτι να αλλάζει, με την πρόβλεψη για τη μετεγκατάσταση, μέσα σε δύο χρόνια, 160.000 προσφύγων από την Ελλάδα και την Ιταλία σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Από αυτούς τους 160.000, ωστόσο, μέχρι σήμερα στο σχετικό πρόγραμμα μπήκαν όλοι κι όλοι …937 σ.2.

Το τέλος της αυταπάτης: η ελληνική κυβέρνηση συνέβαλε τα μέγιστα στο τέλος της Σύμβασης της Γενεύης

Ας επιστρέψουμε όμως στη Συμφωνία της περασμένης Παρασκευής. Κλειδί για την αναστολή του δικαιώματος στο άσυλο, γράφει η Libération, είναι η αναγνώριση της Τουρκίας ως ασφαλούς τρίτης χώρας. Αυτή είναι η νομική φόρμουλα που βρήκε από την Τετάρτη η Κομισιόν: αν κάποιος ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα, ο φάκελός του θα εξετάζεται σε κάποιο hot-spot, κι αν εκεί αποδειχτεί ότι μπήκε από την Τουρκία, μια «ασφαλή τρίτη χώρα», το αίτημα θα απορρίπτεται. Σύμφωνα με το euro2day.gr, αυτό ήταν και το αίτημα του έλληνα πρωθυπουργού: «Καλούμε την EASO και την Κομισιόν», αναφέρει το σχετικό έγγραφο, «να συνεισφέρουν μέσω κατάθεσης εκθέσεων που να επιβεβαιώνουν ότι η Τουρκία, ως πρώτη χώρα για άσυλο και ως τρίτη χώρα, είναι ασφαλής»· λες και το κυβερνητικό επιτελείο δεν άκουσε ποτέ τίποτα για την ασφάλεια στη γείτονα.  Λες και μπορεί να πείσει πια κανέναν η μόνιμη επωδός έπειτα από κάθε αποτυχία, που ούτε και τώρα παραλείφθηκε: «μακάρι να ξέρατε πόσο χειρότερα αποφύγαμε»…

Η προσφυγική «κρίση» δεν έχει τίποτα το έκτακτο

Όσοι παρακολουθούν στοιχειωδώς τις εξελίξεις στο προσφυγικό, γνωρίζουν ότι η προσφυγική «κρίση», που υποτίθεται επεδίωκε να λύσει η Συμφωνία, δεν είναι παρά το προβλέψιμο αδιέξοδο μιας ευρωπαϊκής πολιτικής εστιασμένης στη διαχείριση/αποτροπή των «περιττών» ξένων – ένα αδιέξοδο μπροστά στις εξίσου προβλέψιμες συνέπειες της χρονίζουσας αιματοχυσίας στη Μέση Ανατολή σ.3 .

Σε ό,τι αφορά ειδικά την Ελλάδα, η διάρκεια και οι διαστάσεις της «κρίσης» αυτής ήταν δυνατό να προβλεφθούν τουλάχιστον από τα μέσα του 2014: η ανθρωπιστική κρίση στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου και το επείγον της στέγασης και της περίθαλψης των προσφύγων, που ανέδειξε η απεργία πείνας των Σύρων το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, είχαν δώσει τα σήματα από καιρό. Όμως, τόσο η Ε.Ε., όσο και οι ελληνικές κυβερνήσεις, αντιμετώπισαν το ζήτημα ως να επρόκειτο για κάτι παροδικό.

Μπροστά στην όξυνση μιας «κρίσης» ούτως ή άλλως δύσκολα διαχειρίσιμης από ένα διαλυμένο κρατικό μηχανισμό, η σημερινή κυβέρνηση πήρε πρωτοβουλίες στον αντίποδα της μισάνθρωπης πολιτικής της ΝΔ – από την απαγόρευση των επαναπροωθήσεων ως τον περιορισμό της κράτησης. Στη δεύτερη θητεία της ωστόσο, στην καλύτερη περίπτωση ανέλαβε ευθύνες για την υποδοχή προσφύγων προσβλέποντας (μάταια) σε κάποια ελάφρυνση του χρέους, αξιοποιώντας έτσι εργαλειακά και κοντόφθαλμα την προσφορά εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρη τη χώρα. Και στη χειρότερη, καταγγέλλοντας δηλαδή τους αλληλέγγυους ως «ανίδεους», «ιδεαλιστές» ή και υποκινητές έκνομων ενεργειών, η ίδια προσαρμόστηκε σε όλες τις εκδοχές της ευρωπαϊκής αντιπροσφυγικής πολιτικής: αποδέχτηκε τη στρατιωτικοποίηση (φράχτες, Frontex, NATO), πλειοδότησε στο «να τους πάρει η Τουρκία», και τελικά ξανάνοιξε τα στρατόπεδα, προαναγγέλλοντας επιπλέον μαζικές επαναπροωθήσεις «παράτυπων». Κοντολογίς, όχι μόνο δεν άνοιξε τα σύνορα, όπως προκλητικά την κατηγορούν από τα δεξιά της, αλλά επέστρεψε γρήγορα στην πεπατημένη, έχοντας ήδη μετρήσει στις ελληνικές θάλασσες περισσότερους από 300 πνιγμένους πρόσφυγες.

Την ίδια στιγμή, δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία για την ενεργοποίηση της ευρωπαϊκής Οδηγίας 2001/55/ΕΚ, για την οποία πίεζε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση. Αρνήθηκε την εμπλοκή του στρατού στη στέγαση και τη σίτιση, πριν φτάσει να του αναθέσει εξολοκλήρου τη διαχείριση του προσφυγικού. Και δεν διανοήθηκε ποτέ να σχεδιάσει την εγκατάσταση των προσφύγων, μολονότι ήδη από τον Οκτώβριο το κλείσιμο του διαδρόμου των δυτικών Βαλκανίων είχε προβλεφθεί σε επίσημα κείμενα, προϊδεάζοντας για τον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στη χώρα. Εκκινώντας έτσι από τη σωστή θέση, ότι το προσφυγικό δεν είναι εθνικό αλλά ευρωπαϊκό ζήτημα, η κυβέρνηση δεν θεώρησε ότι πρέπει να αποκτήσει εθνικό σχεδιασμό πέρα από τις ανάγκες της στιγμής, τις οποίες θα κάλυπταν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όπως παραδέχτηκε ο Γ. Μουζάλας στη γνωστή συνέντευξη στον ΣΚΑΪ. Σε μια προσπάθεια ισορροπίας, εντέλει, μεταξύ χωροφύλακα και αστυφύλακα, πρυτάνευσε η εκτίμηση ότι ένας εθνικός σχεδιασμός μέσης και μακράς διάρκειας θα αδυνάτιζε τη διαπραγματευτική θέση της χώρας απέναντι στην Ε.Ε., αν δεν αποτελούσε «σινιάλο» στους διακινητές. Κάπως έτσι, προτιμήθηκε η εσκεμμένη ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού, η δε διαπραγματευτική «δεινότητα» της χώρας εξαντλήθηκε στην προστασία της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – πριν τις γνωστές γραφικότητες των μακεδονομάχων υπουργών.

Και τώρα; (Χωρίς αυταπάτες)

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην Ελλάδα περίπου 46.000 πρόσφυγες. Ενώ η συμφωνία με την Τουρκία πρέπει να εγκριθεί από την ελληνική Βουλή, σύμφωνα με την κυβέρνηση, η Ειδομένη και τα νησιά πρόκειται να εκκενωθούν άμεσα και ο κόσμος αυτός να κατευθυνθεί στα κέντρα υποδοχής· αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει εγγύηση για τις συνθήκες αλλά και την ίδια την παραμονή των προσφύγων αυτών στη χώρα.

Με την ελληνική κυβέρνηση να δεσμεύεται πια μόνο από μια συμφωνία που καταργεί το δικαίωμα στο άσυλο σε ασφαλή χώρα, και τη ΝΔ να πιέζει για μια ακόμα πιο βίαιη διαχείριση της συμφωνίας αυτής, το επείγον είναι η συμφωνία να αμφισβητηθεί με κάθε τρόπο. Καταρχάς να μην επικυρωθεί από τη Βουλή. Έπειτα, να αμφισβητηθεί ο χωροταξικός διαχωρισμός των προσφύγων από την ελληνική κοινωνία: οι πρόσφυγες να έρθουν στις πόλεις και τις γειτονιές. Τα κέντρα φιλοξενίας δεν μπορεί να αποτελούν λύση για έναν πληθυσμό που, με κλειστά τα σύνορα, δεν έχει άλλη δυνατότητα παρά να μείνει στη χώρα. Αντίστοιχα επισφαλής είναι και η κάλυψη των αναγκών των προσφύγων από ΜΚΟ· η συνθήκη αυτή, που ενθαρρύνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χρηματοδοτώντας «ανθρωπιστικές» οργανώσεις αντί για την κυβέρνηση, παγιώνει την αποχώρηση του κράτους από κρίσιμες λειτουργίες που αφορούν το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, και φυσικά και τους πρόσφυγες· η πολιτική της εσκεμμένης ανικανότητας, ως μέσο πίεσης στην Ε.Ε., εκθέτει ανθρώπους σε κίνδυνο και πρέπει με κάθε τρόπο να τερματιστεί. Μπροστά σε μια ιστορική οπισθοδρόμηση, το κίνημα αλληλεγγύης δεν είναι δεδομένο εσαεί· για την ώρα, ωστόσο, παραμένει το πιο ισχυρό μας αντίβαρο στη φρίκη.

πηγή: K-lab

Published in ΑΤΑΚΤΩΣ
Page 1 of 2