ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Tuesday, 26 July 2016 00:00

Στην μουσική τα ‘σκουπίδια’ έχουν αξία || του Κώστα Ζουγρή

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Θυμάμαι στο μακρινό παρελθόν, σαν παιδί να ψάχνω με τους φίλους μου τα σκουπίδια που εναπόθεταν τότε οι Αθηναίοι στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως σήμερα πετάνε τα μπάζα ή αχρείαστα αντικείμενα σε απομακρυσμένες περιοχές και όχι στους σκουπιδοτενεκέδες που είχαν τότε.

Η διαφορά με το σήμερα, είναι ότι τότε ψάχναμε να βρούμε αντικείμενα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για παιχνίδια. Μέταλλα που θα μπορούσαν να μας δώσουν ένα δίφραγκο για χαρτζιλίκι και γενικά οτιδήποτε παράξενο που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί με διάφορους τρόπους.

Σήμερα όμως, συμπολίτες μας ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό, κάτι που δεν θυμάμαι να έλειψε στα δύσκολα παιδικά χρόνια της γενιάς μου που ακολούθησαν τον εμφύλιο.

Έχει μείνει στην μνήμη μου το περιστατικό που ένα από τα παιδιά της παρέας μου βρήκε στα μπάζα/σκουπίδια, άγνωστο αριθμό χρυσών λιρών και μας έκανε από ένα δώρο (σε μένα αν θυμάμαι καλά ήταν ένα παλτό) προφανώς για να ΄΄ξεχάσουμε το περιστατικό΄΄.

Χρόνια προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε τα σκουπίδια μας, αλλά ακόμα και στο θέμα της απλής ανακύκλωσης χαρτιών, κάνουμε οτιδήποτε για να αποτύχει με πιο χαρακτηριστικό το ότι οι υπάλληλοι των δήμων συχνά αφήνουν τους κάδους ασκέπαστους όταν τους αδειάζουν με συνέπεια, ειδικά τον χειμώνα με αποτέλεσμα να αχρηστεύονται από την βροχή τα χαρτιά που τοποθετούν εκεί οι πολίτες.

Είναι συνηθισμένοι οι πολίτες αυτής της χώρας να ΄΄γίνονται σκουπίδια΄΄ από τους πολιτικούς μας οι οποίοι μας θυμούνταν συνήθως μόνο στις μέρες των εκλογών. Για τον ίδιο λόγο, αλλά για διαφορετική αιτία είναι πιθανόν να μας θυμούνται και στις επόμενες εκλογές.

Ποτέ άλλοτε στην σύγχρονη ιστορία αυτής της χώρας οι πολίτες δεν ένοιωθαν πραγματικά σαν σκουπίδια μιας και επί μήνες παρακολουθούσαν ανήμποροι την επιβολή νέων, πολλές φορές άνισων για πολλούς οικονομικών μέτρων σύμφωνα με την ομολογία των κυβερνώντων οι οποίοι αδυνατούσαν να βρουν διέξοδο στην κρίση και κατέφευγαν στην εύκολη λύση της μείωσης των μισθών και της φορολογίας των αδυνάτων να αντιδράσουν απλών πολιτών.

Τα σκουπίδια σαν λέξη και προσπάθεια περιγραφής μιας κατάστασης έχουν την συχνότερη παρουσία από κάθε άλλη χώρα στα τραγούδια μας. Ίσως να υπάρχει κάτι ανάλογο στις λεγόμενες τριτοκοσμικές χώρες, αλλά ομολογώ ότι το αγνοώ.

Για τους δικούς του ειδικούς λόγους που μας περιγράφει στο τραγούδι του Ήταν ωραία μέσα στα σκουπίδια ο Πάνος Κατσιμίχας νοσταλγούσε το 2004...:

Γουστάρω να θυμάμαι κάτι νύχτες μπερδεμένες
Σαν της Χαλκίδας τα νερά μέσ’ τα στενά του Ευρίππου
Που τις θυμάμαι γενικά και στο περίπου
Τις νοσταλγώ αυτές τις νύχτες
Κι ας ήτανε σαν όνειρο θολό
Κι ας ήτανε σαν τρύπες στο διάστημα
Κι ας ήτανε μια τρύπα στο νερό
Ήταν ωραία μέσα στα σκουπίδια
Ήταν ωραία όλ’ αυτά, παρ’ όλα αυτά.

Έχω εκφράσει και παλαιότερα την εκτίμησή μου για τους στίχους του Αποστόλη Μπουλασίκη. Στον Φύλακα των σκουπιδιών συνεργάστηκε με τον Χριστόφορο Κροκίδη που είναι ο ερμηνευτής και έγραψε την μουσική:

Είχε λόγους που κοιτούσε μ' αυτήν την επίμονη ματιά.
Θυρωρός και υπνοβάτης. Ξεχασμένος ποιητής.
Ολόκληρος πλανήτης από ιδέες και παντιέρες.
Ήταν εκεί. Πρίγκηπας και κλειδοκράτορας.
Εκεί, πλάι στους κάδους. Αυτοκράτορας και επαίτης.
Ατένιζε τις εποχές. Την άνοιξη και την άνοιξη. Τον άνθρακα και το χρυσάφι.
Τους παγετούς, Τα συντρίμμια. Τα μωρά, τα κουτάβια. Το βήμα, το κύμα.
Ορατός μόνο στα είδη που βαθαίνουν το χάσμα. Που βαθαίνουν την ένωση.
Τη χαραμάδα και την άγνοια. Τη γνώση και τη λύση.
Ήρεμος κι αλλόκοτος. Κάρφωνε σπαθιά στην καρδιά της πόλης.
Απροσάρμοστος και χαμαιλέων. Εκεί στη σπαρτιάτικη περιβολή του. Περιβόλι. Ζωντανός.
Ο,τι πιο ζωντανό εκεί, πλάι στη νεκρή φύση. Η άμπωτις κι ο πειρασμός.
Το φεύγω, το θέλω, το νοιώθω
Το πονάω, το γελάω, το νοιώθω
Το γυρνάω, το ξεχνάω, το νοιώθω
Ήταν ο φύλακας, ήταν ο φύλακας
Ο φύλακας των σκουπιδιών.

Οι Φατμέ με τον Νίκο Πορτοκάλογλου σαν συνθέτη/ τραγουδιστή στο Πίσω απ’ τις γρίλιες τραγουδούσαν το 1987: Στα παλιά μας μοναστήρια είδα γέρους να μιλάνε για θεούς.
Μες στης πόλης τα σκουπίδια είδα χίλιους ξεχασμένους μου γνωστούς.
Κι οι πλατείες μας φουντώνουνε στη βία, οι έμποροι, οι δάσκαλοι κι οι ληστές
μας πουλάνε νοσταλγία και ενέσεις απ΄ το χτες.

Ο Γιάννης Τσατσόπουλος σε μουσική του Σωκράτη Μάλαμα έγραψε για την Μελίνα Κανά το Να βάλω τα μεταξωτά για τα εργοστάσια που κλείνουν, τις γάτες που ανταγωνίζονται τους ανθρώπους ποιός θα πάρει πρώτος τις τροφές απ’ τα σκουπίδια και τους καστανάδες που σταδιακά εξαφανίζονται:

Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει
στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι να μπερδευτώ με τους εργάτες
να πω τον πόνο μου στις γάτες και στη φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά.

Διάβολος, γάτες, τροφή, σκουπίδια, έχουν την θέση τους στους στίχους που έγραψε ο Οδυσσέας Ιωάννου για τις Γάτες στο άλμπουμ του Θάνου Μικρούτσικου Ο Άμλετ της σελήνης με ερμηνευτή τον Χρήστο Θηβαίο το 2002:

Με συνειρμούς διαβολεμένους
Ψάχνω τους λόγους που με σπρώξαν στα ταξίδια μου
Λόγοι που πάντα μου διαφεύγουν μαζεύω τους αφηρημένους
Σαν γάτες έρχονται και τρων απ' τα σκουπίδια μου τρων τα καλύτερα και φεύγουν.

Η Δώρα Σιτζάνη έχει γράψει τους στίχους για ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του Μάνου Λοϊζου με τίτλο Σε ψάχνω με ερμηνεύτρια την Δήμητρα Γαλάνη το 1980:

Σε ψάχνω στις παλιές φωτογραφίες τις χλωμές όπου δεν μπορώ να σε βρω
σε ρυθμούς και κραυγές σε ψάχνω στον καθρέφτη π' άφησες το πρόσωπό σου
κι αυτός ράγισε μες στ' ανθρωπομάρκετ το τρελό
σκουπίδι και Θεός μέσα στον πυρετό σε ψάχνω.

H συνεργασία Μαριανίνας Κριεζή και Λάκη Παπαδόπουλου μας έχει χαρίσει αρκετά ενδιαφέροντα τραγούδια. Το 1985 στο άλμπουμ Τσάι γιασεμιού έγραφαν το ομώνυμο τραγούδι για την Αρλέτα γι’ αυτούς που δίνουν σημασία στα λάθος πράγματα: Πρόσεχες πάντα στα πλακάκια κάθε σκουπίδι και λεκέ,
και είχα στο βάζο λουλουδάκια που δεν τα πρόσεξες ποτέ.

Μερικά χρόνια αργότερα, το 1988, ο Λάκης σε στίχους αυτή τη φορά του Κυριάκου Ντούμου έγραφε ένα από τα πιο σημαδιακά τραγούδια του προτείνοντας νέους τρόπους εκδίκησης για την διακοπή μιας σχέσης που μοιραία πολλές φορές δημιουργεί ανθρώπινα ράκη. Το τραγούδι ο Λάκης ερμήνευε μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο:

Για να σε εκδικηθώ πετάω ενθύμια και δώρα
κι εσύ όπως και εγώ θρύψαλα και σκουπίδια τώρα
τις ζωγραφιές σου σκίζω τα πόστερ που αγαπούσες
και βάφω τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσες.

Το 1955 χρονιά της επίσημης πρώτης παρουσίας του ροκ στην Αμερική, σε στίχους του Κώστα Βίρβου ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγουδούσε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του με τίτλο Απόκληρος της κοινωνίας:

Πιο μαύρο κι απ’ τη μαύρη τη ζωή μου το τέλος μου θα είναι στη ζωή.
Θα βρούνε πεταμένο το κορμί μου μαζί με τα σκουπίδια ένα πρωί.
Ένας απόκληρος, ένας ξεριζωμένος, απ’ το Θεό κι απ’ τους ανθρώπους ξεγραμμένος.

Το 1966 ο Διονύσης Σαββόπουλος τραγουδούσε για τα παιδιά του Βιετνάμ που αναγκάζονταν να τρώνε σκουπίδια, κάτω όμως από την πίεση του εισβολέα:

Ο καιρός θα 'ταν όμορφος στο δάσος θα 'ταν όμορφος στο δάσος
αν δεν κουφαίνονταν τα φύλλα απ' τον κρότο, αν δεν πάγωνε ο ήλιος απ' το κρότο.
Τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια, τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια.

Γιατί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι αλλιώς τη βάψαμε
Σκιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια και στον υπόνομο
Γιατί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι γιατί χανόμαστε

(Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι 1996 Διονύσης Τσακνής/Μαριανίνα Κριεζή)

Πηγή: apotis4stis5

Read 421 times