ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Wednesday, 09 March 2016 00:00

«Οι πρόσφυγες φταίνε!» μια όχι και τόσο καινούρια ιστορία||του Ντάνιελ Τρίλινγκ*

Written by 
Rate this item
(0 votes)

μετάφραση: Δανάη Καρυδάκη
πηγή: Ohne Binde

12799012 10156562619180716 3608338211157298352 n

Αυτό είναι το εβραϊκό νεκροταφείο στο Βάισενζε, στο Βερολίνο. Ο προπάππους μου Ilya B. είναι θαμμένος εκεί. Γεννήθηκε γύρω στο 1880 σε μια μεσοαστική οικογένεια του Κιέβου, που ήταν τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όπως και πολλοί άλλοι Εβραίοι του Κιέβου εκείνη την εποχή, μιλούσε ρωσικά και όχι ουκρανικά. Τα ρωσικά ήταν άλλωστε η γλώσσα της εξουσίας και, ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητα για τις μειονότητες που ήθελαν να έχουν πρόσβαση σε δουλειές ή εκπαίδευση στο πλαίσιο της αυτοκρατορίας. Εκεί, όπως και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης σε διάφορες ιστορικές περιόδους, οι Εβραίοι ήταν αποκλεισμένοι από συγκεκριμένα επαγγέλματα· έτσι, πολλοί από αυτούς ασχολούνταν με το εμπόριο. Η καταγωγή από μια κοινότητα διασποράς σε συνδυασμό με μια παράδοση εκμάθησης ξένων γλωσσών έδινε σε κάποιους από αυτούς τις διεθνείς διασυνδέσεις ώστε να ακολουθήσουν μια τέτοια καριέρα με επιτυχία. Ο Ilya B. εμπορευόταν ιατρικό εξοπλισμό, και στο πλαίσιο της δουλειάς του ταξίδευε συχνά στη Γερμανία και σε άλλες χώρες.

Το 1918, κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, έφυγε διά παντός από το Κίεβο. Ουκρανοί εθνικιστές είχαν σπάσει το γραφείο του επειδή είχε ρωσική επιγραφή στην πόρτα. Το οικογενειακό του διαμέρισμα είχε επιταχθεί από την κομμουνιστική πολιτοφυλακή και οι γείτονες στο διπλανό σπίτι είχαν εξαφανιστεί. Φίλοι και συγγενείς εκτελούνταν κατά τύχη στον δρόμο. Ο Ilya B. κατάφερε να ξεφύγει επειδή είχε διασυνδέσεις που του εξασφάλισαν βίζα με το πρόσχημα του επαγγελματικού ταξιδιού· η γυναίκα και η κόρη του μπόρεσαν να τον ακολουθήσουν λίγο αργότερα, μια και η οικογένεια είχε χρήματα για να αγοράσουν πλαστές άδειες, ταξιδιωτικά έγγραφα και ταυτότητες, αλλά και επειδή ήταν αρκετά τυχερές ώστε να μην τις συλλάβουν ή να τους επιτεθούν όταν πέρασαν με τα πόδια τα σύνορα με την Πολωνία.

Τη δεκαετία του 1920 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Εκείνη την εποχή, εκατομμύρια Εβραίοι μετατοπίστηκαν από την Ανατολική Ευρώπη κάνοντας παρόμοιες διαδρομές προς τα δυτικά. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν πολύ φτωχότεροι, προέρχονταν από χωριά και όχι πόλεις και μιλούσαν γίντις,** όχι ρωσικά ή Γερμανικά, δηλαδή τις δύο ιμπεριαλιστικές γλώσσες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ακολούθησαν πολύ πιο δύσβατες διαδρομές και τους ήταν πολύ δυσκολότερο να βρουν τόπο να ζήσουν ή τρόπο να βιοποριστούν· πολλοί άλλωστε από αυτούς ζούσαν ως τότε με τα ήθη και τα έθιμα του ορθόδοξου Ιουδαϊσμού.

Η Γερμανία ήταν ο πιο δημοφιλής προορισμός αυτών των ανθρώπων και η άφιξή τους δημιούργησε μεγάλη εχθρικότητα εναντίον τους, την οποία, βέβαια, δεν συμμερίζονταν όλοι. Αν όμως διαβάσετε μαρτυρίες από συγγραφείς που ζούσαν ακόμα εκείνη την εποχή, όπως ο Γιόζεφ Ροτ, θα μάθετε ότι μέρος αυτής της εχθρικότητας ερχόταν από άλλους Εβραίους. Ορισμένοι από αυτούς που είχαν ζήσει στη Γερμανία για μεγάλο χρονικό διάστημα και θεωρούσαν τους εαυτούς τους αφομοιωμένους κοινωνικά, περιφρονούσαν τους νεοαφιχθέντες για την φτώχεια τους, τα συνωστιζόμενα από κόσμο σπίτια τους, τους φαινομενικά ξενικούς τρόπους τους και την φανερή απροθυμία τους να ενσωματωθούν στη γερμανική κοινωνία. Ακόμα και ανάμεσα στους ίδιους τους μετανάστες, κάποιοι ρωσόφωνοι Εβραίοι που προέρχονταν από τη μέση τάξη και αστικά περιβάλλοντα, όπως η οικογένεια του προπάππου μου, απαξίωναν τους επαρχιώτες που μιλούσαν μόνο γίντις. Σχεδόν όλοι, εάν το ήθελαν, είχαν κάποιον να κατηγορήσουν για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του ’20.

Ο Ilya B. έζησε εκείνη την εποχή και πέθανε το 1936. Το νεκροταφείο του Βάισενζε. όπου είναι θαμμένος, έχει να πει τη δική του ιστορία για την Εβραϊκή κοινότητα του Βερολίνου. Άνοιξε το 1880 και έχει πολλούς μεγάλους τάφους από τις πρώτες δεκαετίες λειτουργίας του: οικογενειακά μαυσωλεία και μνημεία με καλοδιατηρημένα μηνύματα χαραγμένα πάνω στη βαριά πέτρα. Οι ταφόπλακες όμως γίνονται ολοένα μικρότερες και ταπεινότερες όσο προχωρά κανείς στους τάφους που αγοράστηκαν τη δεκαετία του ’30. Μερικές από αυτές προστέθηκαν πολύ αργότερα, απεικονίζοντας ημερομηνίες θανάτου μέχρι τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’40.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής του νεκροταφείου είναι σκεπασμένο από χόρτα και μοιάζει να έχει ελάχιστους επισκέπτες, αν και κάποιες λίγες οικογένειες έχουν επιστρέψει για να αποκαταστήσουν τις ταφόπλακες των συγγενών τους. Ο Ilya B. είναι ένας από αυτούς. Η ημερομηνία θανάτου είναι σωστή – έχουμε μέχρι και το πιστοποιητικό θανάτου που φέρει τη σφραγίδα με τη σβάστικα. Η ημερομηνία γέννησης είναι λάθος, αλλά κανείς δεν γνώριζε ποια ήταν η σωστή γιατί τα έγραφα της ταυτότητάς του ήταν φυσικά πλαστά. Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι να πηγαίνω στην τράπεζα με τη γιαγιά μου –την κόρη του Ilya B.– και να κάνει λάθος όλες τις ερωτήσεις ασφαλείας, και μετά να γελάει όταν θυμόταν ότι είχαν βασιστεί κι αυτές στα πλαστά έγγραφα. Εκείνη ήρθε στην Αγγλία το 1939, μια εποχή που το Ηνωμένο Βασίλειο προσπαθούσε να κρατήσει κλειστά τα σύνορα στους πρόσφυγες.

Κάποια κομμάτια αυτής της ιστορίας μοιάζουν παρόμοια με την Ευρώπη του σήμερα, αλλά ίσως να είναι έτσι επειδή επίτηδες επέλεξα να διηγηθώ τις λεπτομέρειες που αναδεικνύουν αυτές τις ομοιότητες. Αυτό που συμβαίνει τώρα παρουσιάζεται συχνά σαν ένα γεγονός χωρίς προηγούμενο, και οι άνθρωποι που καταφθάνουν σαν ιδιαίτερα ξένοι προς εμάς. Αυτό, όμως, είναι μια έντονη μεγαλοποίηση της κατάστασης που βολεύει ανθρώπους που θέλουν να προτείνουν απολυταρχικές λύσεις για την κρίση των συνόρων. Συχνά δε προβάλλεται ως επεξήγηση ο ισχυρισμός ότι ενώ κάποια άλλα είδη μεταναστών είναι ας το πούμε εντάξει, οι πρόσφατες αφίξεις των προσφύγων είναι μεγάλο λάθος επειδή είναι υπερβολικά διαφορετικοί από εμάς.

Υπάρχει πάντα μια λογικοφανής  δικαιολογία για σκεπτικά αυτού του είδους, αλλά, κατά τη γνώμη μου, είναι απίστευτα καταστροφικά αν κανείς από εμάς δεν τα αμφισβητήσει.

*Ο Daniel Trilling είναι βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού New Humanist από τον Σεπτέμβρη του 2013 έως σήμερα. Έχει ασχοληθεί με τον εθνικισμό και τους πρόσφυγες, αορθρογαφώντας σε σε εφημερίδες και περιοδικά όπως τα New Statesman, The Guardian και London Review of Books. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Bloody Nasty People: the rise of Britain’s far right (2013).

**Τα γίντις είναι γλώσσα γερμανοεβραϊκής προέλευσης που ομιλούνταν από τους Ασκεναζίτες Εβραίους της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (Σ.τ.Μ)

 

Read 590 times Last modified on Wednesday, 09 March 2016 16:31