ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Friday, 04 July 2014 03:00

Το σώμα των δακρύων || του Thibaud Leplat Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Το πιο κάτω κείμενο, μετάφραση της Λένας, από το site του γνωστού γαλλικού περιοδικού SoFoot, αποτυπώνει ενίοτε και σατυρικά (ή όχι) την εικόνα της εθνικής Ελλάδας στο εξωτερικό. Πώς συνδυάζεται το αρχαίο ελληνικό δράμα κι όσα κλισέ το συνοδεύουν, η μυθολογία κaι ένας οξυδερκής γραφιάς…

Περιμέναμε μια αναμέτρηση Ακτή Ελεφαντόδοντος-Ιταλία, τελικά ήταν Ελλάδα-Κόστα Ρίκα. Ο αγώνας τέλειωσε πολύ αργά και σίγουρα δεν άρεσε σε όλους τους ποδοσφαιρόφιλους. Κι όμως, ήταν ο πιο ωραίος, ο πιο ελληνικός.
Το επικό ματς τέλειωσε μέσα στη νύχτα μετά από μια ατελείωτη παράταση ανάμεσα σε μια ομάδα που αποτελούνταν από παλιές, κουρασμένες βεντέτες και μια άλλη γεμάτη ζεν πρεμιέ, τρομαγμένους στην προοπτική ότι το υπέροχο ταξίδι τους θα τελείωνε. Δεν ήταν ούτε το πιο τεχνικό ούτε το πιο ωραίο ματς του Μουντιάλ. Δεν είδαμε καμιά εξαιρετική ατομική προσπάθεια, με το ζόρι μερικές πετυχημένες προσποιήσεις. Μας δόθηκαν δυο τρεις ευκαιρίες να θαυμάσουμε την εικαστική ομορφιά μιας χορευτικής ντρίπλας αλλά δεν απολαύσαμε κανέναν φόρο τιμής στη συλλογική ευφυία μιας ομάδας η οποία θα ανέβαζε την ομορφιά μιας επίθεσης στο ύψος των πιο λαμπρών γοτθικών καθεδρικών ναών. Εδώ και δυο βδομάδες παρακολουθούσαμε τόσο ωραίο ποδόσφαιρο που ξεχάσαμε πως κατά βάθος παραμένουμε αυτά τα ευαίσθητα παιδιά που αγάπησαν κάποτε την μπάλα γιατί οι κανόνες ήταν εύκολοι και γιατί μπορούσαν να παίξουν οπούδήποτε με τους συμμαθητές τους της τρίτης Δημοτικού. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, με όλο το τζελ μαλλιών που κουβαλάει, με όλη την τηλεοπτική του τελετουργία, έπνιξε τα παιδικά μας αισθήματα και το αρχετυπικό παιχνίδι. Αλλά αν αυτή η αναμέτρηση υπήρξε τόσο σημαντική ήταν γιατί μας ξύπνησε αναμνήσεις. Είχαμε ξεχάσει πως η Ελλάδα ήταν η χώρα που γέννησε τις πιο όμορφες οδύσσειες. Είχαμε ξεχάσει πως ακόμη και οι πιο τρομακτικοί πολεμιστές έχουν καρδιά.

Αρχές φαλάκρας και σαγόνια έτοιμα να δαγκώσουν.

«Η φαντασία», γράφει ο Γκαστόν Μπασελάρ (L’eau et les rêves), «έχει πάντα μια άνοιξη να περιγράφει». Για να εκτιμήσουμε την ομορφιά αυτής της συνάντησης έπρεπε λοιπόν να συμμετάσχουμε ενεργά στην ποιητική κατασκευή αυτής της εποποιίας. Από τη μια είχαμε άντρες λεπτούς, κομψούς, που απέδρασαν από το «γκρουπ του θανάτου» χωρίς καθόλου να διστάσουν. Η Κόστα Ρίκα καθάρισε όλα τα τέρατα που βρήκε στον δρόμο της. Την Αγγλία, την Ιταλία, την Ουρουγουάη. Για να φτάσει στο τέλος της υπέροχης οδύσσειάς της δεν έμενε παρά μόνο η Ελλάδα. Απέναντί της υπήρχε αυτή η ομάδα των ταλαιπωρημένων στους οποίους θα δίναμε και το πουκάμισό μας για να μην αισθάνονται τόσο μόνοι. Ρίξτε μια ματιά στον Θεοφανη Γκέκα και στον Γιώργο Καραγκούνη. Κοιτάξτε το κουρασμένο τους πρόσωπο. Η εμφάνισή τους δείχνει πόσο περιφρονούν την εποχή τους. Πενήντα κάμερες και εκατομμύρια θαυμάστριες παρακολουθούν τον αγώνα, αλλά αυτοί δεν θυσίασαν ούτε δευτερόλεπτο της πολύτιμης ύπαρξής τους για να ταιριάξουν στα τωρινά αισθητικά πρότυπα.

Μύτη πυγμάχου, αρχές φαλάκρας και βάδισμα κύκλωπα ο πρώτος. Πεταχτά αυτιά, γκρίζα γένια και σαγόνια έτοιμα να δαγκώσουν ο δεύτερος. Αυτοί οι δυο άντρες ανήκουν σε μια μυθολογία της οποίας το αισθητικό βάθος ξεπερνάει κατά πολύ το αποδεκτό πλαίσιο ενός ματς της φάσης των 16 του Μουντιάλ. Το σουλούπι τους ήταν κάπως ασυνήθιστο για ήρωες, αλλά ήταν ωραίοι.

Νέοι εναντίον βετεράνων

Η Ελλάδα αποκλείστηκε. Ήταν, βέβαια, αναπόφευκτο. Φεύγοντας πήρε μαζί της τη νοσταλγική αισθητική που έχουν οι ομάδες των ελαφρά υπέρβαρων βετεράνων οι οποίοι, παρά τη φθορά των αρθρώσεών τους και το φορτίο των κουρασμένων τους κορμιών, κέρδιζαν πάντα στο τέλος τους νέους του διπλανού χωριού στα μεσημεριανά ματς της Κυριακής.
Εδώ και καιρό δεν μπορούν πια να τρέξουν (τα αρθριτικά τους γόνατα δεν λυγίζουν από τότε που τραυματίστηκαν σε όλους τους χιαστούς) αλλά κερδίζουν τους πιτσιρικάδες με την εμπειρία και την πονηριά τους. Όταν οι νέοι και οι άπειροι βάζουν όλη τους την καρδιά και ολη τους την ενέργεια, οι γερόλυκοι βάζουν την πείρα τους και την ψυχραιμία των βετεράνων της αλάνας. Χτες βράδυ, και παρά την αποβολή ενός παίκτη της Κόστα Ρίκα γύρω στο 60΄, η Ελλάδα περίμενε την τελευταία πνοή της κανονικής διάρκειας για να ισοφαρίσει με ένα γκολ που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει να πανηγυρίσει τόσο. Ένας απο μηχανής Θεός μεταμόρφωσε τη σέντρα του Γιώργου Σαμαρά σε μια ακαταμάχητη καραμπόλα μέσα στη μικρή περιοχή δέκα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη. Πρόσφερε, λίγα μέτρα πριν τη γραμμή του τέρματος, μια μπαλιά σε έναν κεντρικό αμυντικό με όνομα φιλοσόφου, τον Σωκρατη Παπασταθόπουλο. Ήταν το τελευταίο τους γκολ. Η Κόστα Ρίκα απέκλεισε την Ελλάδα στα πέναλτι. Αλλά στα αρχαία ποιήματα η Ελλάδα κερδίζει πάντα στο τέλος, ακόμη κι όταν χάνει.

Το πιο αργό πέναλτι του κόσμου

Στην πραγματικότητα, την πιο μεγάλη θλίψη γι΄αυτόν τον αποκλεισμό τη νιώσαμε όταν συνειδητοποιήσαμε πως δεν θα ξαναδούμε το πιο σαγηνευτικό πρόσωπο αυτού του Μουντιάλ. Είχε τη γαμψή μύτη των ηρώων της αρχαιότητας και αυτά τα αδρά γένια που, στην προσπάθεια να τοποθετηθούν κάτω από το πηγούνι, στην ακριβή ευθεία που σχηματίζουν οι καμπύλες του προσώπου του, έμοιαζαν με ανεστραμμένο αρχαίο κράνος.

Κάτω από τα φρύδια του, σχεδιασμένα ιδανικά για μάχη, τα μάτια του είχαν το χρώμα του στάσιμου νερού. Πράγματι, αυτή η ανησυχητική φυσιογνωμία ήταν φτιαγμένη για τα επικά ποιήματα και αντιστοιχούσε σε ένα όνομα απόλυτα κατάλληλο να περιγράψει την ιδιορρυθμία αυτών των χαρακτηριστικών: Κωνσταντίνος Μήτρογλου. Ακουγόταν πως ήταν ιδιοφυής, υπέροχος, εγωιστής και ανυπόφορος. Επίσης πως ήταν τραυματίας εδώ και καιρό. Καθώς ήταν ανίκανος να σπριντάρει, παρέμενε στην κορυφή της επίθεσης του στρατού του. Όταν στο τέλος του ματς ήρθε η σειρά του να χτυπήσει πέναλτι, φοβηθήκαμε ότι αυτή θα ήταν η μάχη που δεν έπρεπε να δώσει, και ότι η αβάσταχτη γελοιότητα ενός άσχημου σουτ θα συνέτριβε μια φυσιογνωμία φτιαγμένη για μεγάλα κατορθώματα.

Αλλά πλησίασε βαδίζοντας, τοποθέτησε την μπάλα, πήρε ελάχιστη φόρα. Αυτά τα δυο βήματα ήταν χωρίς αμφιβολία τα πιο αργά στη ιστορία των πέναλτι. Και, σαν να μην του έφτανε ο νωχελικός ρυθμός της κίνησής του, πρόσθεσε σε αυτήν την παράξενη τελετουργία μια στιγμιαία παύση που σταμάτησε τον χρόνο. Σούταρε στην πλαϊνή μεριά του τέρματος του Κέιλορ Νάβας, έκανε μεταβολή και, με το πρόσωπο πάντα ανέκφραστο και αινιγματικό, εξαφανίστηκε από την οθόνη μας. . Αλλά, είμαι σίγουρος, ο νεαρός Κωνσταντίνος Μήτρογλου κρύφτηκε για να σκουπίσει τα δάκρυα του γερο-Θεοφάνη Γκέκα, ο οποίος αστόχησε στο δικό του πέναλτι και απέκλεισε τη χώρα του. Μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα διαπίστωσε πως τα πιο συγκινητικά δάκρυα είχαν πάντα το κορμί των ανοικονόμητων τιτάνων. Ακόμη και οι πιο τρομακτικοί Κύκλωπες, σκέφτηκε, πέφτουν καμιά φορά στα γόνατα σαν μικρά παιδιά, κι άρχισε να κλαίει. .

Πηγή: http://www.sofoot.com/le-corps-des-larmes-186161.html

Μετάφραση

Λένα Δελβερούδη

 

Read 607 times Last modified on Saturday, 04 April 2015 19:21