ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Wednesday, 10 April 2013 03:00

Anomie Reload || του Κωστή Αδαμάκη Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Μια αναφορά στις κλασσικές θεωρίες Ο Durkheim (τέλη 19ου αιώνα) ως «ανομία» εννοεί μια κοινωνική κατάσταση «χωρίς κανόνες».  Σωστότερα, μια κατηγορία ανθρώπων –πολιτών– διαφωνεί απόλυτα με την «καταλληλότητα» των κανόνων, δε σέβεται το κοινωνικό συμβόλαιο και έτσι θέτει τον εαυτό της εκτός κοινωνίας. Οι διαρκώς εναλλασσόμενες συνθήκες καθώς και η επιθυμία για βελτίωση της ζωής οδηγούν σε δυσαρέσκεια, συγκρούσεις και παραβατικότητα. Η επιδίωξη στόχων χωρίς όρια, που είναι εξ ορισμού αδύνατον να υλοποιηθούν,  καταδικάζει το άτομο που τους έχει σε διαρκή δυστυχία. Ο Durkheim υπερασπίζεται τη θρησκευτική του προσήλωση, σε μια σύλληψη κοινωνικής αλληλεγγύης που πηγάζει από την ηθική. Γενικότερα, θεωρούσε ότι οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή, σε περίπτωση που συνέβαινε ξαφνικά, θα οδηγούσε σε ανομία. Επομένως το σύστημα καταρρέει είτε σε περιόδους μεγάλης ευμάρειας, είτε σε περιόδους μεγάλων κρίσεων. Επίσης, υποστήριζε ότι το έγκλημα όχι μόνο είναι φυσιολογικό αλλά και λειτουργικό χαρακτηριστικό κάθε κοινωνίας. Φυσιολογικό, γιατί καμία κοινωνία δεν υπάρχει χωρίς αυτό και λειτουργικό, γιατί μέσω αυτού ενδυναμώνονται οι κοινωνικοί θεσμοί, καλλιεργείται το έδαφος για κοινωνικές αλλαγές και δημιουργείται μια δίοδος άμεσης εκτόνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και αποφόρτισης τεταμένων καταστάσεων. Οι άνθρωποι μπορούν απλά να παραβιάσουν τον νόμο αντί να αναζητήσουν τρόπους να τον αλλάξουν!! Επίσης, πρωτότυπη υπήρξε και η άποψή του ότι το έγκλημα κάνει τους νομοταγείς ανθρώπους να μένουν ενωμένοι για να το αντιμετωπίσουν. Η παραβατικότητα ήταν σημαντική για την ευημερία μιας κοινωνίας επειδή ο κίνδυνος πιθανής παραβίασης ηθικών και νομικών κανόνων οδηγούσε στον μεγαλύτερο σεβασμό τους από τα άτομα. Η τιμωρία των εγκλημάτων αποτελούσε την καλύτερη πιστοποίηση για την ύπαρξη νόμων και ηθικών φραγμών σε μία κοινωνία. Επομένως το έγκλημα στην πραγματικότητα ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη, καταφέρνοντας να ενώσει πολίτες και κοινωνία στο ίδιο στρατόπεδο, επιβεβαιώνοντας με την αντίδρασή τους την παραβίαση του εκάστοτε κανόνα και το σεβασμό τους σε ορισμένους νόμους. Στη συνέχεια ο Merton μεταλλάσσει εννοιολογικά τις παραδοχές του Durkheim σε μια λιγότερο ψυχολογική και περισσότερο δομική θεώρηση. Έτσι, η έννοια της «ανομίας» δεν σημαίνει πλέον απουσία κανόνων, αλλά σύγκρουση κανόνων. Πηγή της ανομίας είναι το αποτέλεσμα της ρήξης ανάμεσα σε βασικούς στόχους με τα υπάρχοντα θεσμικά και νόμιμα μέσα πραγμάτωσης τους. Τα μέλη της κοινωνίας μπορεί να αντιμετωπίσουν αυτήν την αποτυχία με πέντε διαφορετικούς τρόπους: είτε να προσαρμοστούν, είτε να εκδηλώσουν τέσσερα διαφορετικά είδη συμπεριφοράς (με κορυφαίο είδος την εξέγερση/επανάσταση), στα οποία είτε οι στόχοι, είτε τα μέσα, είτε και τα δύο, απορρίπτονται. Η ανομία όπλο των ισχυρών Με τη χρήση της “ανομίας” το πρόβλημα της κοινωνικής συνοχής τίθεται με όρους ανίχνευσης παραβατικών συμπεριφορών και κοινωνικής παθολογίας. Ειδικά σε περίοδο κρίσης παρατηρούμε στο δημόσιο λόγο να αναπαράγεται με αυξημένη συχνότητα ο όρος “νομιμότητα” και να επεκτείνεται η έννοια του “παραβάτη”. Ο αυταρχισμός καλλιεργείται με τη δημιουργία και προβολή απειλών για τη κοινωνία, που χρήζει κρατικής παρέμβασης. Η ψύχραιμη δημόσια συζήτηση απουσιάζει και ο δημόσιος κυβερνητικός λόγος καθίσταται σκόπιμα ιδιαίτερα συσκοτιστικός. Μεθοδικά, ο Βασικός Νόμος γίνεται  ο ίδιος παράγοντας συρρίκνωσης – κατάργησης βασικών δικαιωμάτων με σκοπό να επιβληθούν οι πολιτικές της βίαιης αναδιανομής του πλούτου και της εξουσίας. Ο τρόπος που χρησιμοποιεί το σύστημα εξουσίας την “ανομία”, ευνοεί τη μεταφορά του γενικού αισθήματος ανασφάλειας προς τη βία και την ενοχή της παραβατικότητας, επιτείνει την εξατομίκευση, την παθητικότητα, τον κατακερματισμό, το σπάσιμο δεσμών αλληλεγγύης, τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Άνθρωποι με την ενοχή της ατομικής αποτυχίας να αναπαράγουν τους ίδιους και την οικογένειά τους αυτοκτονούν. Άνθρωποι με διαφορετικότητα, εξαθλιωμένοι, καθώς και όσοι αντιστέκονται και διεκδικούν τα δικαιώματά τους θεωρούνται εν δυνάμει παραβάτες και εγκληματίες, μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες. Είναι άκρως ειρωνικό και υποκριτικό ο καπιταλισμός, με όχημα την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, να ευαγγελίζεται ότι είναι το μόνο σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί τη δημοκρατία και τη σταθερότητα. Αντίθετα, για την αναπαραγωγή του, ο σύγχρονος καπιταλισμός χρειάζεται τον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό να καταπατούν τους βασικούς δημοκρατικούς νόμους σε ένα περιβάλλον έκτακτης ανάγκης, που δημιουργεί η μεγάλη δομική κρίση, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του ρυθμιστικού και κατασταλτικού ρόλου του κράτους, αλλά και την εκχώρηση μέρους αυτών σε παρακρατικές φασιστικές ομάδες. Παρόλο που οι κλασσικές θεωρίες προβλέπουν ότι σε περίοδο κρίσης γεννιούνται τα φαινόμενα ανομίας, η νεοφιλελεύθερη πολιτική, βάζοντας τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους, οδηγεί σε ακραίες μορφές παραγωγής δικαίου και καταστολής, προχωρώντας σε κατάχρηση του όρου “ανομία”. Όμως, πέρα από την ανάλυση για την εκδίκηση του κράτους, την κοινωνία των θεατών, την ένοχη σιωπή των θυμάτων που αυτοκτονούν και την «ανομική» συμπεριφορά όσων εξεγείρονται, το διακύβευμα της σημερινής κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας είναι η ανάδειξη ότι το δίκαιο έχει άμεση σχέση με τις αξίες και τις κοινωνικές ανάγκες των πολλών και οφείλει να αφουγκράζεται τη διαρκή κίνηση και κατάσταση της κοινωνίας. Οι κοινωνικοί αγώνες και τα κινήματα των πολιτών πρέπει να οργανωθούν και να συγκρουσθούν με βάση αυτήν την αρχή.

Κωστής Αδαμάκης

Read 671 times Last modified on Sunday, 19 April 2015 01:03