ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Sunday, 15 December 2013 02:00

Για το οδοντιατρείο και την βιβλιοθήκη της Σπλάντζιας... Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA Μου ζήτησαν οι φίλοι να θυμηθώ. Ε, λοιπόν, δε θα θυμηθώ γιατί δεν είναι ανάμνηση, ζωή είναι. Μαζευόμασταν πάνω απ΄ τα συσσίτια, στον πρώτο όροφο. Πιο πολύ το κρύο θυμάμαι. Μάλλον χειμώνας θα ήταν. Κι εσύ ήθελες να λειτουργήσουμε το ιατρείο και οδοντιατρείο εκεί, σε δυο δωμάτια χωρίς κανένα εξοπλισμό. Γι΄ αυτούς που δεν είχαν πρόσβαση στο Νοσοκομείο έλεγες. Γι΄ αυτούς που δεν είχαν ασφάλεια, βιβλιάριο υγείας, επίσημη ύπαρξη για την πολιτεία. Μας ζητούσες χρόνο και διαθεσιμότητα. Ακριβά πράγματα. Όσο και τα δικά σου όνειρα για ένα κόσμο αλληλέγγυο. Κι έτσι ξεκινήσαμε. Δεν θυμάμαι πόσοι ούτε ποιοι. Ένας από μας πήγαινε για δύο ώρες στο ιατρείο και προσπαθούσε να φέρει τη γνώση κοντά στην αλήθεια. Ανακάλυπτες τον εαυτό του « βρίσκοντας μια θέση στη ζωή των άλλων ». Και γιατί αυτοί οι άλλοι να έρθουν στο ιατρείο της Σπλάντζιας; Μόνο γιατί ήξεραν ότι θα έβρισκαν έναν δικό τους άνθρωπο εκεί να τους φροντίσει. Εμείς πάλι γιατί πηγαίναμε; Μοιραζόμασταν το ίδιο όνειρο μαζί σου για μια κοινωνία που έχει τη δύναμη να δίνει χωρίς να περιμένει να πάρει; Από ντροπή απέναντι σου; Δεν ξέρω αν αυτό έχει σημασία τελικά. Μάθαμε ν΄ ανοίγουμε πόρτες που δεν ξέραμε πού οδηγούν. Και η απάντηση ερχόταν μέσα απ΄ την υπέρβαση κάθε προκαθορισμένου ρόλου. Λίγο καιρό μετά ξεκίνησε και το οδοντιατρείο. Δυο μεγάλες ταμπέλες κρεμάστηκαν πάνω απ΄τα συσσίτια. Ιατρείο και οδοντιατρείο κοινωνικής αλληλεγγύης συσσιτίων της Σπλάντζιας. Ένας άλλος άνθρωπος που πέρασε απ΄ το ίδιο επώδυνο μονοπάτι, η Χριστίνα Γομπάκη, έδωσε ζωή στο άλλο μισό του ονείρου σου για την πλατεία και τα συσσίτια. Έτσι, αποκτήθηκε ο αρχικός εξοπλισμός για δωρεάν οδοντιατρική περίθαλψη μεταναστών και απόρων. Το οδοντιατρείο λειτουργεί μέχρι σήμερα σε καθημερινή βάση υποστηριζόμενο από οδοντιάτρους της πόλης. Καλύπτει ανασφάλιστους μετανάστες και το Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων. Μέχρι σήμερα 2000 άνθρωποι έχουν καταφύγει στο χώρο αυτό. Το ιατρείο αφού παρέμεινε ανοικτό για τρία χρόνια στην πλατεία, συνέχισε τη λειτουργία του στο γραφείο των γιατρών της Α΄ παθολογικής κλινικής στο Νοσοκομείο, ενταγμένο πια στην καθημερινή δραστηριότητα της κλινικής. Οι άνθρωποι της κλινικής και η πλατεία. Πρωινά με χειραψίες και αιμοληψίες. Κι εσύ Κωστή; Ποιος ήσουν άραγε; Ήσουν η συνείδηση μιας κοινωνίας τρομαγμένης από την αποξένωση, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη; Η συνείδηση μιας κοινωνίας που θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να ζήσει συντροφικά απλώνοντας όχι το χέρι, αλλά την καρδιά στο συνοδοιπόρο του; Ο λυγμός του συλλογικού πόνου ή το τραγούδι του δρόμου. Η ύπαρξη σου συνδεδεμένη πάντα τόσο στενά με τη συλλογική ανάγκη και μνήμη μεταμορφωνόταν σε κραυγή, θυμό, γροθιά, αγκαλιά, συντροφικότητα, αλληλεγγύη. Κι αν σήμερα το αύριο μας φαίνεται ξένο χωρίς εσένα, ο πόθος σου γι΄ αυτόν τον κόσμο το διαφορετικό να ξέρεις, έγινε μετανάστης για να γεμίσει καινούργιες καρδιές και καινούργιες πλατείες. « Έι, δασκάλες, οργανωθείτε. Κάντε κάτι για τα παιδιά των μεταναστών της Σπλάντζιας. Μας έχουν ανάγκη. Μια παιδική-εφηβική βιβλιοθήκη. Για να στεγάσει χαμόγελα παιδιών παραμελημένων μιας και στο σπίτι περισσεύει η έγνοια για το μεροκάματο και λείβεται η φροντίδα, μιας και το σχολείο μετράει μόνο την από δω πλευρά των συνόρων κι η κοινωνία δεν αντέχει το αδοκίμαστο και το απ΄ αλλού φερμένο... » Έτσι μας τσίγκλισε ο Κωστής. Και μας έβαλε στην ιδέα του. Εμάς, δέκα γυναίκες περίπου, δασκάλες οι πιο πολλές. Άλλες απ΄ τα Χανιά και άλλες όχι, παλεύαμε τα αδιέξοδα. Με αγάπη για το παιδί, αλλά και με το βίωμα του ρόλου. Με ευαισθησίες για την προσφορά και με μια συνεπή συνοδοιπορία δίπλα σε ανθρώπους που αντιστέκονται. Αυτό ήξερε για μας. Κι εμείς ξέραμε τον Κωστή. Τα κίνητρά του, τη δράση του και το λόγο του. Κυρίως το λόγο του. Δεν ήθελε να οικειοποιηθεί δουλειά άλλων, δεν ήθελε την προβολή, δε θα΄ βγαζε κέρδος. Μιλούσε μόνο για την αλληλεγγύη: « Δεν είναι ο πόνος που μας ενώνει, είναι η δύναμη μας ». Έτσι λειτούργησε η βιβλιοθήκη. Το χειμώνα του 1997 και το 1998. Με προσωπική δουλειά έγιναν τα μαστορέματα στο κτίριο, σ΄ ένα στενάκι της γειτονιάς. Με κινητοποίηση της ομάδας εξοπλίστηκε και διαμορφώθηκε ο χώρος, εξασφαλίστηκαν βιβλία, και επιτραπέζια παιχνίδια, ρυθμίστηκαν οι βάρδιες για να ανοίγει η βιβλιοθήκη κάθε απόγευμα. Δουλέψαμε ομαδικά και αδιαμεσολάβητα. Διαθέταμε χρόνο και ενδιαφέρον για να ακούσουμε τα παιδιά. Κι εκείνα που ζούσαν μόνα και σιωπηλά, ξυπνούσαν με κέφι για να μας συναντήσουν. Έβρισκαν το παιχνίδι και το διάβασμα, την παρέα και τη δημιουργία. Ο ίδιος χώρος, τις βραδινές ώρες, μετατρεπόταν σε αίθουσα διδασκαλίας. Μαθήματα ελληνικών σε ενήλικες μετανάστες. Μια επιθετική κίνηση για τη ζωή τους εδώ, έλεγε ο Κωστής. Σπουδαία εμπειρία. Το πονέσαμε αυτό που κάναμε. Πίσω μας και δίπλα μας ο Κωστής. Να διεκδικήσει τα δύσκολα ή να λύσει τα εμπόδια ή να στηρίξει τις μικροέγνοιες μας. Έχω κρατήσει το βλέμμα του σε δύο βασικές στιγμές. Όταν του λέγαμε ότι όλα πάνε καλά κι όταν του είπαμε ότι η βιβλιοθήκη θα σταματήσει τη λειτουργία της. Λυπήθηκε πολύ, μα κατάλαβε κιόλας… Τι να πρωτοπώ. Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί. Το φύσημα του ανέμου αφήνει τη μορφή του στα δέντρα που την κρατούν κι όταν αυτός έχει φύγει, λέει ο ποιητής.  Κι εμείς το λέμε για σένα, Κωστή μας.

Read 555 times Last modified on Wednesday, 22 April 2015 00:58