ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Monday, 09 December 2013 02:00

Να είμαστε επίμονοι δίχως να πάψουμε να είμαστε τρυφεροί || Εκδήλωση στο ΤΕΕ Χανίων Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Ο Αντώνης Βουκάλης στην εισήγηση του, εκπροσωπώντας το Κοινωνικού Στεκιού- Στεκιού Μεταναστών Χανίων, έκανε μια αναδρομή στην φιλία του με τον Κωστή Νικηφοράκη. «Τον Κωστή τον είχανε αποβάλλει από όλα τα γυμνάσια των Χανίων. Και το σχολείο μας τότε, ενδιαφερόταν για τις αθλητικές του ικανότητες και μόνο.» Στη συνέχεια προσθέτει ότι, ο Κωστής, από τα φοιτητικά του χρόνια είχε πολιτικές ανησυχίες, με αποτέλεσμα να του αφαιρέσουν το διαβατήριο οι χουντικές αρχές. Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα τον απορρόφησε, και οργανώσεις όπως το ΠΑΚ, ή η ΟΜΛΕ, και όλα αυτά χωρίς όμως να υιοθετήσει κομματικές παρωπίδες. Ο Α. Βουκάλης συνεχίζει «Μετά την διάλυση των μαρξιστικών λενινιστικών οργανώσεων, ακολούθησε μια περίοδος πολιτικής αναζήτησης, εφημερίδες, συνδικαλισμός, συνεργασίες με κόμματα που δεν είχαμε καμιά πολιτική συγγένεια. Ο Κωστής είχε την ικανότητα να συνδιαλέγεται και να συνταιριάζει απόψεις». Για το τα ταξίδι στην Τουρκία και την κράτηση του Κωστή από την Τούρκικη κυβέρνηση, μια ιστορία που είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις, ο κύριος Βουκάλης περιγράφει ότι «Ως πρόεδρος του ιατρικού συλλόγου, είχε πάει στην Τουρκία, για να συμπαρασταθεί στην δίκη 700 κατηγορουμένων μελών του Κ.Κ της Τουρκίας. Ο Κωστής μαζί με άλλους τρεις άπλωσαν μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου ένα πανό αλληλεγγύης, πράγμα που οδήγησε τις αρχές της Τουρκίας να τον συλλάβουν. 25 ημέρες είχαν φυλακισμένους τους 4 αγωνιστές, και η αλληλεγγύη από πολλούς χώρους της αριστεράς ήταν μεγάλη.» Ο Κωστής ανακατευόταν στα πάντα. Έτσι, ανακατεύτηκε σε ένα θέμα ταμπού της εποχής, τους τοξικοεξαρτημένους. Ο ιατρικός σύλλογος, εκείνη την εποχή, έλαβε πολύ πρωτοποριακές θέσεις για το συγκεκριμένο θέμα, και ο Κωστής συνέβαλε τα μέγιστα γι αυτό. Στη συνέχεια προσθέτει: «Τα συσσίτια της Σπλάντζιας, ένας θεσμός που υπάρχει από το 1963, ήρθε ξανά στο προσκήνιο, με την συμμέτοχη του Κωστή στο Νομαρχιακό συμβούλιο. Δόθηκε μεγάλος αγώνας στο να διαχωριστεί η αλληλεγγύη από την φιλανθρωπία, γιατί η κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει για να πάρει νόημα να έχει ένα κινηματικό περιεχόμενο και συνδέεται με τους αγώνες του λαού και τις προοπτικές του. Ο Κωστής το κατάφερε αυτό.» Τέλος, για την δίκη της 17Ν,όπου ο Κωστής πήγε ως μάρτυρας υπεράσπισης τους Σάββα Ξηρού, ο Α. Βουκάλης λέει, «Ο Κωστής, στη δίκη της 17Ν, πήγε μάρτυρας για να καταθέσει την αντιδεοντολογική στάση των γιατρών του Ευαγγελισμού απέναντι στον Σάββα Ξηρό. Ο γιατρός οφείλει να εφαρμόζει τον όρκο του, και να μην γίνεται όργανο των κατασταλτικών μηχανισμών.» Στη συνέχεια το λόγο πήρε, ο Νίκος Γιαννόπουλος, μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, ο οποίος είχε συλληφθεί με τον Κωστή στην Τουρκία, αλλά ήταν σύντροφοι και συνοδοιπόροι. Η φράση που ταιριάζει στον Κωστή, είναι η φράση του Τσε Γκεβάρα λίγο πριν πεθάνει στην Βολιβία είναι: Να είμαστε επίμονοι δίχως να πάψουμε να είμαστε τρυφεροί. Ο Κωστής ήταν υποστηριχτής του Κοινωνικού Κομμουνισμού, των κινημάτων, της αυτοδιάθεσης της κοινωνίας, της αλληλεγγύης. Ο Κωστής ήταν ένας πολύ προδρομικός και ξεχωριστός άνθρωπος. Προωθούσε ιδέες και απόψεις μια διαφορετική αντίληψη για την υγεία και το σύστημα στα νοσοκομεία, ιδέες που ακόμα είναι πρωτοποριακές. Αναζητούσε και επιδίωκε, να ξεφεύγει από το σύστημα, να κάνει αυτό που το κίνημα έπρεπε να κάνει, να υπερασπιστεί τις αξίες της ζωής και της προσωπικότητας του ατόμου, να μιλήσει για αλληλεγγύη. Ο Νίκος Γιαννόπουλος, προσθέτει, ότι ο Κωστής ήταν Κομμουνιστής, αλλά ποτέ δογματικός, ήταν βέβαιος για το δίκιο των καταπιεσμένων και παράλληλα σε συνεχή αναζήτηση για τους τρόπους που πρέπει να κερδίσουμε το δίκιο. Είχε μια αστείρευτη εμπιστοσύνη στο κίνημα ο Κωστής. Καθόταν σε χώρους και συνέθετε ιδέες και απόψεις και δεν καθόταν σε ασφαλή θερμοκήπια να παράγει ιδεολογία. Το κίνημα πρέπει να γίνει το υποκείμενο της ανατροπής και να κάνει τους καταπιεσμένους να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους. Ο Κωστής, συνεχίζει ο Νίκος Γιαννόπουλος, είχε μια αντίληψη ότι η όποια Αριστερά για να εμπνεύσει πρέπει να αποδείξει την χρησιμότητα της σήμερα, αν και ήταν κομματικά ανένταχτος αλλά ενταγμένος πλήρως στο κίνημα. Και αυτό τον έκανε να πάρει αντιδημοφιλείς αποφάσεις, κόντρα στο σύστημα, όπως ήταν οι τοξικοεξαρτημένοι, η 17Ν, οι μετανάστες. Η αλληλεγγύη είναι μονόδρομος! Στο δεύτερο κομμάτι της ομιλίας του, ο Νίκος Γιαννόπουλος, τόνισε ότι σήμερα δεν αντιμετωπίζουμε απλά καταπάτηση των δικαιωμάτων, αλλά την πλήρη ανατροπή κάθε κοινωνικής σχέσης και διαπραγμάτευσης τον κατακερματισμό της κοινωνίας. Το σύστημα οικοδομώντας τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό, προσπαθεί στην θέση του παθητικού καταναλωτή της προηγούμενης εποχής, να κτίσει την φιγούρα του υπερχρεωμένου πανικόβλητου υπηκόου. Δεν είναι σίγουρο ότι θα καταφέρει, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρουμε. Δεν υπάρχουν νομοτέλειες. Η επανάσταση, μια ζωή που μας αξίζει, είναι μια δυνατότητα, δεν είναι η δυνατότητα. Η άλλη δυνατότητα είναι η κοινωνική βαρβαρότητα, η κατίσχυση κλπ. Το κράτος είναι ο επιτελάρχης του κοινωνικού πόλεμου, αυξάνει τα φάρμακα και τα νοσήλια, μειώνει τους μισθούς και απολύει ανθρώπους, αλλά αυξάνει τα κονδύλια για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Και εκεί έρχεται η αντίσταση και η αλληλεγγύη. Γιατί το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Γίνεται μεγάλη συζήτηση για την σχέση αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας. Οι δυο έννοιες έχουν μια ριζική διαφορά. Η φιλανθρωπία αποδέχεται την φτώχια, και λειτουργεί ανακουφιστικά και κατευναστικά μέσα από φορείς συστημικούς και μεσσιανικούς. Η αλληλεγγύη θέλει να καταργήσει την καταπίεση και την φτώχεια, και λειτουργεί διεκδικητικά και απελευθερωτικά με φορείς στην κοινωνική αυτοοργάνωση και αυτενέργεια. Δεν οφείλουμε να υποκαταστήσουμε τις διαλυμένες δομές του κράτους πρόνοιας, αλλά να παρέμβουμε στα πεδία της περιθωριοποίησης μεγάλων κομματιών του πληθυσμού με την έμπρακτη αλληλεγγύη με τις δομές αυτοοργάνωσης με τις δομές αντίστασης. Τα τελευταία χρόνια οι δομές αλληλεγγύης έχουν επεκταθεί, διαμορφώνοντας μια εξαιρετική συνιστώσα απέναντι στην βαρβαρότητα. Κλείνοντας, ο Νίκος Γιαννόπουλος, τονίζει, ότι για μια ζωή που να μας αξίζει, για μια ζωή που μέτρο και προϋπόθεσης της ευτυχίας μας, θα είναι η ευτυχία του διπλανού μας, σε οραματικό και πραγματικό επίπεδο η φιγούρα του Κωστή Νικηφοράκη, το συνοψίζει. Στη συνέχεια αρκετοί από το πλήθος πήραν το λόγο, προκειμένου να καταθέσουν την προσωπική τους εμπειρία και συναναστροφή με τον Κωστή. Video/Κείμενο: tokaravani.gr

Read 589 times Last modified on Tuesday, 21 April 2015 23:59