ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Wednesday, 19 June 2013 03:00

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ - Αναδρομή Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Το 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ήταν...το πρώτο μας, απόλυτη άγνοια, άγχος, αγωνία. Και τελικά το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας. Πολιτικές κουβέντες πλαισιώθηκαν από όμορφες μουσικές και ιδιαίτερες γεύσεις. Η χανιώτικη κοινωνία αγκάλιασε το φεστιβάλ και κάπως έτσι καθιερώθηκε η ετήσια συνάντηση μας.

Στο 2ο φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε από την εξαιρετική αφίσα με σκίτσo του Solup. Πολλές μουσικές, συζητήσεις για το ρατσισμό, την Παλαιστίνη, τους ελεύθερους χώρους και τα κόμιξ, το παραμυθάκι για το χειμώνα και το καλοκαίρι από την ομάδα του Κ.Α.Χ.Υ.Ψ.Υ. καθώς και προβολή της ταινίας Δυο επισκέπτες, παραγωγή της κινηματογραφικής ομάδας του Κοινωνικού Στεκιού -Στεκιού Μεταναστών.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Στο 3ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ κυριάρχησε η παρουσία των μεταναστών. Πιο έντονα στη μνήμη μας έχει μείνει η θεατρική παράσταση «χωρίς διαβατήριο» την οποία ανέβασαν Έλληνες και Μετανάστες φίλοι του στεκιού (μετά από πάρα πολλή δουλειά και προετοιμασία σε δύσκολες συνθήκες). Η παράσταση συγκέντρωσε παρά πολλούς θεατές (είναι χαρακτηριστικό ότι στην  παράσταση της Κυριακής που έγινε υπό συνεχή βροχή ο χώρος ήταν κατάμεστος από κόσμο). Ακόμα, για πρώτη φορά είχαμε την παρουσία στην μουσική σκηνή δύο(2) καλλιτεχνικών σχημάτων από παιδιά «δεύτερης γενιάς μεταναστών» . Το συγκρότημα «High Definition» με παιδιά που κατάγονται από τις Φιλιππίνες και το μουσικό σχήμα του Μανόλη Αφολάνιο (Mc Yinka) που είναι παιδί μεταναστών από την Νιγηρία.

Σε όλα τα φεστιβάλ η παρουσία πλήθους κόσμου που δεν συμμετέχει στην καθημερινότητα του Στεκιού ήταν καθοριστική, ωστόσο το 4ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ ξέφυγε από τη συλλογικότητα του στεκιού. Νέος κόσμος που για πρώτη φορά συμμετείχε σε ένα τέτοιο γεγονός έδωσε το παρόν. Καθοριστική όμως ήταν η παρουσία των μαθητών. Παιδιά με τα οποία συναντηθήκαμε πρώτη φορά στο δρόμο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβρη του 2008 βρεθήκαμε ξανά και δουλέψαμε για το αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Μαθητές που έδωσαν ξεχωριστή πνοή με τη διακριτή και πληθωρική τους παρουσία, με τη χαρά και τη μεταδοτική ζωντάνια τους. Από τότε καθιερώθηκαν η δεύτερη μαθητική σκηνή και τα graffiti.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Το 5ο φεστιβάλ ήταν ίσως το πιο πλούσιο από όλα. Στο φορτωμένο πρόγραμμα των συζητήσεων για τον φασισμό στα σχολεία, την τέχνη, την οικονομική κρίση, τα ζητήματα των οικονομικών μεταναστών, τον μύθο της πράσινης ενέργειας, προστέθηκε την τελευταία στιγμή και η κουβέντα για το Στόλο της Ελευθερίας που είχε δεχτεί επίθεση λίγο καιρό πριν. Στις προβολές μας κυριάρχησε ο δρόμος, Ο Δρόμος προς τη Δύση, του Κυριάκου Κατζουράκη και Άλλος Δρόμος δεν υπήρχε του Σταύρου Ψυλλάκη.

Στο 6ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ κυριάρχησε το θέμα της κρίσης ή μάλλον οι τρόποι οργάνωσης από τα κάτω για την αντιμετώπιση της. Και επειδή η “γειτονιά μας” συγκλονιζόταν από τη λεγόμενη “αραβική άνοιξη”, μας έλειψαν οι αραβικές μουσικές που “αντικαταστάθηκαν” από συζητήσεις για τις αραβικές εξεγέρσεις.

IMG_0404

Το 7ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ ήταν το πιο “θεατρόφιλο” από όλα. Το πολιτικό θέατρο στο μεγαλείο του, με τους Τζιριτζάτζουλες να στήνουν μια λαϊκή όπερα, τους μηχανικούς του φθηνού μελοδράματος να ανεβάζουν το κλασικό έργο του Ντάριο Φο “ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού” και τη θεατρική ομάδα του 2ου ΓΕΛ Χανίων να μας θυμίζουν πως η παγκόσμια ιστορία θα μπορούσε να γραφτεί ως ιστορία μετακινούμενων ανθρώπων – και καχυποψίας για τον ξένο, ανεβάζοντας το έργο του Mike Kenny “το αγόρι με τη βαλίτσα”.

Και σε όλα τα φεστιβάλ, πολλές μουσικές, πολλές εκθέσεις, παιχνίδια, ποικίλα δρώμενα, ιδιαίτερες γεύσεις. Και ακόμα πολλή κούραση, μεγάλα ξενύχτια, διαφωνίες και αντιπαραθέσεις, όλα απαραίτητα για να οργανώσουμε συλλογικές δράσεις και δημιουργικές αντιστάσεις, αυτό δηλαδή που είναι το φεστιβάλ.

Κοινωνικό Στέκι- Στέκι Μεταναστών

Read 15567 times Last modified on Saturday, 02 May 2015 14:13