ZT News 4 - шаблон joomla Форекс

 bubbles2

οι παρελάσεις βρωμάνε φασισμό


 

 

 

 
Thursday, 13 June 2013 03:00

Για την παράσταση "Χωρίς Διαβατήριο" || της Μαρίας Τερζάκη Featured

Written by 
Rate this item
(0 votes)

Όπως κάθε σημαντική εμπειρία της ζωής μας δεν ξεθωριάζει από το πέρασμα του χρόνου, έτσι και η συμμετοχή μου στην προετοιμασία και παρουσίαση της δουλειάς που ονομάσαμε «Χωρίς διαβατήριο» παραμένει ζωντανή στη μνήμη μου.

Η ιδέα ξεκίνησε όταν βρέθηκα σε κάποιο σπίτι με τη Δέσποινα και είπαμε ότι θέλουμε να κάνουμε μια θεατρική παράσταση στην οποία θα συμμετέχουν μετανάστες. Απευθυνθήκαμε στο Στέκι Μεταναστών από όπου έγινε ένα κάλεσμα και μια πρώτη συνάντηση με όσους ήθελαν να συμμετέχουν. Ο στόχος μας ήταν να διερευνήσουμε γενικότερα το πώς είναι να είσαι ξένος σε έναν τόπο, οπότε το κάλεσμα δεν αφορούσε αποκλειστικά οικονομικούς μετανάστες και πρόσφυγες. Για παράδειγμα η Άλντα και ο Αντώνιο ήταν ξένοι στα Χανιά αλλά είχαν έρθει με δική τους θέληση.Επίσης ήρθαν αρκετοί Έλληνες οι οποίοι είτε ήταν ευαισθητοποιημένοι στο μεταναστευτικό είτε τους ενδιέφερε θεατρικά ένα τέτοιο εγχείρημα.   Σύντομα βρέθηκε και ο χώρος όπου θα γίνονταν οι συναντήσεις. Ο πολιτισμικός Νότος μας παραχώρησε την αίθουσά του. Αρχικά συναντιόμασταν μια φορά την εβδομάδα. Η Δέσποινα κι εγώ οργανώναμε το υλικό που θα δουλεύαμε. Ξεκινούσαμε με ένα ζέσταμα, στη συνέχεια κάναμε θεατρικό παιχνίδι με ασκήσεις εμπιστοσύνης και γνωριμίας και στη συνέχεια βάζαμε με διάφορους τρόπους τα θέματα που θέλαμε να διερευνήσουμε ώστε, αυτοσχεδιάζοντας και δουλεύοντας πάνω σε αυτά, να προκύψει το υλικό της παράστασης, η οποία όμως σε εκείνο το στάδιο φάνταζε σαν ένα άπιαστο όνειρο. Κάποια από τα θέματα ήταν να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο πίσω στο σπίτι που ζούσαμε όταν ήμασταν 5 χρονών, ή να θυμηθούμε έναν δύσκολο αποχωρισμό κλπ.   Οι δυσκολίες της ομάδας ήταν πάρα πολλές. Συχνά αισθανόμουν ότι προσπαθούσαμε να χτίσουμε τον πύργο της Βαβέλ. Στην αρχή δημιουργούνταν συχνά εντάσεις όταν, αντί να πράττουμε, αρχίζαμε να συζητάμε τι είναι αυτό που κάνουμε και γιατί το κάνουμε.

Οι κουβέντες αυτές συχνά αποκάλυπταν ότι ήμασταν εκεί ο καθένας για άλλο λόγο! Επίσης, υπήρχαν πολλές αντιστάσεις από ανθρώπους οι οποίοι λόγω κουλτούρας αρνούνταν να εκτεθούν ή να δοκιμάσουν πράγματα σωματικά νομίζοντας ότι γελοιοποιούνται: «Εγώ δεν τα κάνω αυτά, είναι για γυναίκες»! Κάποια από τα ζητήματα που θυμάμαι να με απασχολούν εκείνο το διάστημα ήταν το πώς μπορεί κάποιος να μιλήσει για τον «ξένο» χωρίς να τον απομονώσει ως «εξωτικό στοιχείο». Πώς γίνεται, σεβόμενοι τη διαφορετικότητα, να παρακάμψουμε τις αντιστάσεις; Πώς χειριζόμαστε τις ρατσιστικές αντιλήψεις που αποκαλύπτονται μεταξύ μελών της ομάδας; Με ποιο τρόπο το πρωτογενές υλικό που συγκεντρώνουμε μπορεί να πάρει καλλιτεχνική μορφή; Μέσα από αυτή τη διαδικασία η ομάδα μεταμορφωνόταν, κάποιοι αποχώρησαν, κάποιοι άλλοι ήρθαν, και σταδιακά ωρίμαζε, καθώς ωριμάζαμε και εμείς μέσα από αυτή την έντονη εμπειρία.   Η εβδομάδα που μεσολαβούσε ανάμεσα στις συναντήσεις ήταν για τον κάθε ένα από εμάς μια διαδικασία αυτογνωσίας. Έπρεπε κάθε φορά να βρούμε προσωπικές αναμνήσεις και να τις ετοιμάσουμε για να παρουσιαστούν στην ομάδα. Άλλες φορές γράφαμε κάποιο γράμμα, άλλες κάναμε αυτοσχεδιασμούς, άλλες απλώς συζήτηση. Σταδιακά οι αντιστάσεις κάμπτονταν. Οι άνθρωποι που ήταν κλειστοί άρχισαν να δείχνουν όλο και περισσότερη εμπιστοσύνη και να φέρνουν προσωπικές εμπειρίες. Με έκπληξη διαπιστώναμε ότι εκείνοι που ήταν περισσότερο κλειστοί ήταν και αυτοί που τελικά είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη να εκφραστούν με έναν άλλο τρόπο, να τσαλακωθούν.  

Για μένα αυτό ήταν και το μεγαλύτερο όφελος αυτής της εμπειρίας. Όταν δηλαδή, σιγά σιγά άνθρωποι που δεν ήξεραν τη γλώσσα, που ήταν κλειστοί από έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους και είχαν μια καθημερινότητα στην καλύτερη περίπτωση σπίτι και δουλειά, άρχισαν να ανοίγονται, να βελτιώνουν τα Ελληνικά τους, να επανακτούν την αξιοπρέπειά τους, να κοινωνικοποιούνται. Τους έβλεπα να έρχονται στην πρόβα με έναν άλλο αέρα, μεταμορφωμένοι γιατί τώρα είχαν φωνή.  

Η απόφασή μας να συμμετέχουμε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ άλλαξε κατά πολύ τον τρόπο που δουλεύαμε. Οι πρόβες εντατικοποιήθηκαν και, επειδή το υλικό που είχαμε μαζέψει δεν ήταν όλο σε παρουσιάσιμη μορφή, βρήκαμε και άλλα κείμενα. Η Δέσποινα πρότεινε τη «Βρομιά» του Ρόμπερτ Σνάιντερ, ένα μονόλογο ενός μετανάστη που πουλάει τριαντάφυλλα, αποσπάσματα από τον οποίο μοιράστηκαν στους άνδρες και εγώ πρότεινα τον μονόλογο «Σας Αρέσει ο Μπράμς;» την εξομολόγηση μιας Ρωσίδας που έπεσε θύμα τράφικιν της Μάρως Δούκα και που μοιραστήκαμε τα κορίτσια. Τελικά η παράσταση ονομάστηκε «Χωρίς Διαβατήριο» και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών στο πλαίσιο του Τρίτου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Χανίων το Σεπτέμβριο του 2008. Ίσως να το παρακάναμε τελικά με το κείμενο και να έπρεπε να είχαμε βάλει λιγότερο λόγο. Ίσως, αν είχαμε μεγαλύτερη εμπειρία και πιο ξεκάθαρη μέθοδο να είχαμε αξιοποιήσει καλύτερα το δικό μας πρωτογενές υλικό. Ίσως κι εγώ, αν δεν δούλευα τόσο πολύ το τελευταίο διάστημα, να βοηθούσα περισσότερο τη Δέσποινα η οποία στο τέλος σήκωσε σχεδόν μόνη της το βάρος της σκηνοθεσίας. Ευτυχώς όμως, οι δυσκολίες αυτές δεν μας εμπόδισαν να τολμήσουμε αυτό το εγχείρημα που τελικά μας μεταμόρφωσε και μας έκανε όλους πλουσιότερους και σε εμπειρία αλλά και σε φίλους.  

Κάποιες στιγμές που ξεχωρίζω: Το χώρο όπου θα παίζαμε να έχει μεταμορφωθεί σε λίμνη από τη βροχή μία μέρα πριν την πρεμιέρα. Κάποιοι βούτηξαν στα νερά για να αδειάσουν τη σκηνή ώστε να κάνουμε πρόβα. Εκεί τράβηξα τη φωτογραφία με τους αντικατοπτρισμού μας, η οποία έγινε και η αφίσα μας! Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, όπου παίζαμε στη βροχή και τους θεατές να παραμένουν όρθιοι τριγύρω μας με ανοιχτές χρωματιστές ομπρέλες! 04

rain concert του Σπύρου Ζερβουδάκη / 3ο βραβείο στο National Geographic (Ελλάδας) το 2009

  Το βλέμμα του Σαλίχ λίγους μήνες αργότερα σε μια καφετέρια στην Αθήνα όταν ένας μετανάστης πήγε να του πουλήσει ένα τριαντάφυλλο ακριβώς όπως και αυτός είχε κάνει ως ηθοποιός στο «Χωρίς Διαβατήριο».   Πληροφορίες Χωρίς Διαβατήριο Μια παράσταση βασισμένη στα θεατρικά έργα: «Βρομιά», του Ρόμπερτ Σνάιντερ, «Σας Αρέσει ο Μπράμς;», της Μάρως Δούκα και «Ένας στους Δέκα» βασισμένο σε εμπειρίες μεταναστών. Επίσης ακούγονται: ένα κείμενο της Λίνας Νικολακοπούλου, ένα ποίημα του πολιτικού κρατούμενου Nevzat Celik, καθώς και προσωπικές μας ιστορίες. Σκηνοθεσία: Δέσποινα Πολλαναγνωστάκη- Μαρία Τερζάκη. Τους ρόλους ερμήνευσαν οι: Κουσάι Χασσάν, Νικολέτα Μπουλταδάκη, Ομάρ Ισμαήλ, Τατιάνα Τζιάκη, Σαλίχ Χατσισαρού, Μαρία Μουντογιαννάκη, Γιάννης Βιολάκης, Άλντα Ρέις, Μαρία Τερζάκη, Αντώνιο Μιλιάτσο, Δέσποινα Πολλαναγνωστάκη, Βασιλική ΝΙμπή και Αλί Ροσταμί. Ακούστηκαν οι μουσικές συνθέσεις του Shigeru Umebayashi.

Μαρία Τερζάκη

Read 664 times Last modified on Saturday, 02 May 2015 14:17